Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-12-01 07:00:00 • 9 min lezen

Mariza trekt fado uit de schaduw

 

Mariza is in 1973 geboren in Afrika Mozambique en toen ze drie was is ze verhuisd naar Lissabon. Ze noemt zichzelf een Portugese en Portugal haar land. Het is donker op het podium als deze lange dame in glitterende jurk opkomt. Vol expressie vertolkt Mariza een verscheidenheid aan innerlijke gevoelens. In het begin van de avond lijkt ze op een macabere oude vrouw, later op de avond ontpopt zij tot een heel toegankelijke, jonge en vlotte artiest. Is dit een fadista?  De avond begint met ‘Promete Jura’. Dit nummer komt twee keer voor op haar nieuwste album ‘Fado Tradicional’ (2010). Ze speelt zes nummers van dit album. De andere albums komen ook aan bod, zoals ‘Fado Curvo’, ‘Transparente’ en ‘Fado em Mim’.  We horen enkele nummers met drummer Vicky Marques in de basis. De Afrikaanse ritmes klinken door en samen met de soms fel uithalende en zeer krachtige stem van Mariza komen ook haar creoolse roots aan de oppervlakte. Vicky moet later even het veld ruimen voor de traditionele fado. Dit klinkt dan ook meteen naar wat we gewend zijn te horen: traditioneler.  José Marino de Freitas en José Manuel Neto spelen zonder bladmuziek, wat al aangeeft dat de fado in hun hart zit. Mariza is ook zeer ingenomen met haar artiesten bandleden. Zij verlaat de stage voor vijf minuten om hen de eer te geven een totaal instrumentaal nummer te spelen. Door de aparte benadering van de traditionele fado, en de vreugdevolle en ontroerende accenten die ze toevoegt, trekt Mariza de overwegend als triest bekendstaande fado uit de schaduw. Het publiek wordt geraakt, en bij velen vertonen zich emoties op het gezicht. Een vrouw uit het publiek geeft haar een bos rozen. Mariza is daar dankbaar voor en terwijl zij zingt danst ze met de bloemen in haar armen. De opbouw van haar show is indrukwekkend. “I invite you to have fun. Sing with me in Fado Portugese” zegt ze. En dat is een kunst met het allerminst gemakkelijke refrein in het nummer ‘Rosa Branca’. Het publiek klapt en zingt mee, en de sfeer zit er goed in.  Na een bisapplaus komt ze terug voor het nummer ‘Smile’. Blijkbaar niet gepland, want het stond niet op haar playlist. Zelf vond ik het geen sterke afsluiter, maar de hele avond in Muziekgebouw Eindhoven was erg enerverend, en bijzonder de moeite waard. Mariza loopt tussen het podium en het publiek door en geeft iedereen op de voorste rij een hand ter afscheid. Een bijzonder mens. Van uiterlijk soms geen fadista, maar van binnen zeker wel. Portuguese Guitar – José Manuel Neto Acoustic Guitar – Diogo Clemente Bass Guitar – José Marino de Freitas Drums – Vicky Marques

Deel via social media: