Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-06-07 07:00:00 • 11 min lezen

Mark Knopfler - A Night With / Ziggo Dome / 6 juni 2015

In een stijf uitverkochte Ziggo-dome in Amsterdam was het publiek er klaar voor. Om 8 uur hoorde iedereen een dingdong waarna men nog enkele minuten de tijd had om het stoeltje op te zoeken. Een seated-concert in de Ziggo-Dome blijft een ervaring. Al applaudisserend voor elkaar kwam de band één voor één het podium op, met uiteraard als laatste de meester hemzelf, Mark Knopfler.

 

De opener ‘Broken Bones’, afkomstig van zijn laatste album Tracker, werd enthousiast ontvangen. Zo neemt de rasartiest je aan de hand mee door het materiaal dat hij de laatste decennia produceerde. Een prachtige versie van ‘Privateering’ mag niet ontbreken. Tijdens het optreden wisselt Knopfler en zijn mede bandleden vaker en sneller van gitaar en muziekinstrument dan menig model op de catwalk tijdens een modeshow doet. Vanaf de aftrap wordt meteen duidelijk dat Knopfler de grote man is maar dat de tienkoppige band als één coherent geheel functioneert. Nog mooier is om te zien dat iedereen de ruimte krijgt om te excelleren. Of dat nu Bruce Molsky is op de fiddle of de banjo, Mike Mc Goldrick op de Ukelele en de fluit of wie van de band dan ook.

 

Op zijn laatste album Tracker was er ook de samenwerking met singer/songwriter Ruth Moody. Ook zij was van de partij en was op bepaalde nummers, zoals de lekkere meezinger ‘Skydiver’ en het duet ‘Kingdom of Gold’, één van de tien bandleden. Overigens was Amsterdam haar laatste optreden in deze tour. Op het swingende ‘I Used To Could’ is het dan de beurt aan de fantastische saxofonist Nigel Hitchcock zijn opwachting te maken. Knopfler vraag gekscherend of het al tijd is om op te warmen. De aanwezigheid van Hitchcock maakt de spanning in de zaal voelbaar en ja hoor, daar zijn de begintonen van ‘Romeo And Juliet’, één van de beroemdste nummers uit de Dire Straits-periode, gevolgd door ‘Sultans Of Swing’.

 

Zo na een uur vindt Knopfler het wel tijd om zijn voltallige band voor te stellen. Hij twijfelt over een bepaald jaartal wanneer de samenwerking met één van zijn vrienden is begonnen, maar een fan roept vanaf de eerste rij “eightie three Mark”. Ze wordt vriendelijk bedankt en verteld de hele zaal dat de samenwerking er dus al sinds 1983 is. Hierna pakt Knopfler en consorten de draad weer op en spelen nog nummers als ‘Marbletown’, ‘Speedway At Nazareth’ en de set wordt afgesloten met het zeer enthousiast ontvangen ‘Telegraph Road’. Na een paar minuten komt de band nogmaals het podium op en speelt nog ‘So Far Away’ (Dire Straits), ‘Wherever I Go’ met Ruth Moody en de instrumentale afsluiter ‘Going Home’.

 

Na ruim 2 uur kun je niet anders concluderen dat je naar een fantastisch concert hebt gekeken en geluisterd. Knopfler in topvorm maar wel met de kanttekening dat de complete band bestaat uit klasbakken. En tja, als er dan een acht- tot tienkoppige band op het podium staat dan kan er ook wat gebeuren op muzikaal gebied. Wat de volgende ochtend nog steeds overheerst is dat typerende gitaargeluid, die heerlijke sax en die ingetogen stem. Maar vooral, muzikale broederschap!

Deel via social media: