Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2013-03-15 07:00:00 • 3 min lezen

Mick Hucknall heeft lak aan conventies

Eigenlijk is Mick Hucknall, ooit de frontman van Simply Red, altijd heel basic gebleven. Zelden tot nooit excessen of vreemde uitspattingen, hoewel hij ooit toegaf in de jaren tachtig soms wel met drie vrouwen op een dag seks te hebben gehad, maar erkende ook direct sexverslaafd te zijn, maar verder weinig schokkends. Hij doet hoofdzakelijk waar hij voor komt, muziek brengen in een hoog tempo en op perfecte wijze. Daarvoor heb je een geweldige band nodig en die heeft Hucknall op zijn huidige tournee dan ook bij zich. Simply Red is vooralsnog voorbij maar Mick Hucknall is still alive. Overigens een reünie van Simply Red blijft voor Mick altijd bespreekbaar. Voorlopig tourt Mick onder zijn eigen naam en zo was hij met zijn band afgelopen 5 maart in de Amsterdamse Heineken Music Hall.

Na een niet eens onaardig voorprogramma, van Jo Harman, een begenadigd zangeres met helaas een matige stage performance en haar begeleider op gitaar en piano die een ruim half uur haar talenten mocht tonen, was het wachten tot het concert Van Hucknall zijn aanvang zou krijgen, stipt negen uur doofde het licht. De band komt op en zonder al te veel poespas wordt er snel begonnen, het geluid is even uit balans maar binnen enkele seconden is ook dat in orde. De band klink als een tierelier en al snel blijkt dat gitarist Kenji Suzuki, een belangrijke rol tijdens dit concert zal spelen. Dan komt de rossige Hucknall op en het publiek, keurig op stoelen gezeten reageert enthousiast met een daverend welkomstapplaus. Op onnavolgbare wijze zingt Mick zijn materiaal, alsof het hem geen enkele moeite kost om zijn stem zo te gebruiken om het materiaal van vanavond optimaal te laten klinken. Bij “Let me down easy” komt het publiek wel los maar de stoeltjes ontnemen m.i. toch veel enthousiasme. Maar Hucknall en de zijnen laten zich niet uit het veld slaan door de ietwat tamme zaal. Met een vriendelijke grijns boven zijn vlassige kin kijkt hij naar de mensen op de eerste rijen. Van het album “A Tribute tot Bobby” zingt hij “I Wouldn’t treat a Dog”(The way you treated me)” en samen met het publiek wordt er even gedold door een jankende hond te imiteren, als iemand in de zaal een kat nadoet reageert Mick met “Hey Dinner” en hij lacht verder. Hucknall lijkt toch te genieten van dit concert voor zo´n beschaafde zaal, maar hij maakt er geen woorden  aan vuil ook niet aan praatjes tussendoor. Het gaat om de songs, voornamelijk van zijn recentste album (oktober 2012) “American Soul”  waarvan de bekende klassiekers eindelijk het publiek een beetje in beweging brengen. Achter in de zaal staan wat mensen te swingen op “Don’t let me be misunderstood” en er wordt gezwijmeld op de klassieker “Tell it like it is” , het is werkelijk genieten van “Lonely Avenue” en “If You don’t know me by now” waarbij in het middenpad een stel innig aan het dansen slaat. Van het recentste album zingt Mick ook nog de twee prachtsongs; “Turn Back the hands of time” en het openingsnummer van dit geweldige “American Soul” album: “That’s how strong my love is”. Ook mijn favoriete Hucknall song van dit moment “I’d Rather Go Blind” wordt weergaloos gebracht. Steeds weer tijdens dit concert valt op hoe belangrijk Kenji Suzuki maar ook bassist Jack Stevens binnen dit collectief zijn. Suzuki krijgt van Hucknall ook voldoende ruimte om zijn excellente gitaarspel  lekker uit te pakken, wat hij met liefde en plezier van het publiek met regelmaat doet. Een ander, voor mij, opvallend feit tijdens dit concert, is het ontbreken van persfotografen en het steeds wisselend legertje fans dat bewapend met telefoons en eenvoudige cameraatjes frontstage alle ruimte en tijd krijgt om foto´s van hun idool te klikken. Helaas duurt het tot de toegift met daarin o.a. “Money” voordat het publiek werkelijk van de zetels los komt en massaal opstormt tot aan het podium om eindelijk samen met de al eerder naar het podium opgetrokken amateurfotografen het ware enthousiasme te tonen. Uiteindelijk wordt het nog een heerlijk slot van een te rustig maar wel geweldig muzikaal feestje met Mick Hucknall in de HMH.  

Deel via social media: