Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR TRUUS DE BOER
2013-08-21 07:00:00 • 12 min lezen

Mooie muzikale ontdekkingen @ Jazz Middelheim 2013

Vier dagen jazz in een heerlijk park, dat is Jazz Middelheim Antwerpen. In de buitenlucht, onder de beschutting van een open circustent worden er per avond vier concerten aan je voorgeschoteld, waar je onder het genot van een heerlijk Belgisch biertje of een ander hapje of drankje van kan genieten.

En genieten was het weer deze 32e editie, voor de 18000 bezoekers.

De sfeer is altijd prima, gemoedelijk, en het muziekaanbod is afwisselend en van hoge kwaliteit. De echte jazzliefhebber komt hier zeker aan zijn trekken.

Persoonlijk vond ik het concert van Tigran Hamasyan met de Tigran Quintet Shadow Theatre het hoogtepunt. Tigran sloeg de Steinway vleugel uit pure passie bijna volledig doormidden.

Het festival vangt op donderdag 15 augustus aan met de belofte van een ander, ‘standaard’ hoogtepunt. Als afsluiter van de avond staat Toots Tielemans op het programma, en dat zorgt ieder jaar weer voor een record aantal bezoekers. De ‘peter’ van Jazz Middelheim weet altijd weer te raken, en soms zelfs tot tranen aan toe.

De dag begint ook goed, met meer zon dan in Nederland en de klanken van het Manuel Hermia Trio betreden we het terrein. Manuel Hermia op zijn bansuri fluit lijkt een jazzy-slangenbezweerder, waarbij sprookjesachtige tonen afgewisseld worden met up-tempo muziek. Afrikaanse en Indiase invloeden vormen de basis van dit trio.

De artist in residence dit jaar, de eerder genoemde pianist Tigran, geeft drie avonden een concert waarvan dit met Jan Bang (live sampling) en Arve Henriksen (trompet) de eerste is. Bij de eerste klanken van de piano ben ik direct gegrepen. Gevoelig maar krachtig spel en de combinatie met de live sampling maken het een vervreemdend en surrealistisch geheel. Wat nog versterkt wordt door de glazen, doorzichtige tonen van de trompettist. Hier wordt bijzondere muziek gemaakt.

Terri Lyne Carrington’s Mosaic featuring Lizz Wright volgt met softere jazz. Een groep van vijf jazzmuzikantes en een bassist. De pianiste Helen Sung gaat wel flink los, maar het geheel mist wat mij betreft wat pit, ondanks de lead van Terri Lyne Carrington op drums.

En als Toots Tielemans in het afsluitende concert maar liefst drie toegiften geeft, dan weet je weer dat je in België bent. De tent en het terrein zijn afgeladen vol, maar als hij ‘Ne me quitte pas’ speelt kan je een speld horen vallen. De sterrenstatus van de inmiddels 91-jarige blijft ieder jaar weer opvallend.

Op dag twee aan artist in residence Tigran de eer af te trappen. Samen met Triluk Gurtu (percussie) bouwt hij rustig maar gestaag op naar een opzwepend niveau. De zeer energieke percussie smelt mooi samen met het glasheldere pianospel.

Het concert wat volgt, de Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Quantet, valt zeker niet onder het kopje ‘toegankelijke jazz’. Er is hier voor sommigen inderdaad sprake van een diamanten muur, want hoewel zeer muzikaal is het echt voor de liefhebber. Ik hoor iemand de tent verlaten met de opmerking ‘zo, nu even een valiumpje’.

Ook Verheyen/Copland/Peacock/Baron is jazz voor gevorderden. Het concert moet een beetje op gang komen, maar het laatste nummer en de toegift knallen eruit, wat een mooie opmaat is voor het laatste optreden deze avond: John Scofield (feat. Steve Swallow en Bill Steward). Vanaf seconde 1 wordt hier vol energie gespeeld. Een voorbeeld voor bands die er pas vol voor lijken te gaan als het concert zijn einde nadert.

En dan is het alweer zaterdag. Die vangt aan met een coachingsproject van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. Onder leiding van rot in het vak Andrew Cyrille op drums, spelen drie jonge Belgische muzikanten met veel muzikaliteit en zichtbaar veel plezier.

Na Melanie de Basio, zang en dwarsfluit, volgt dus wat mij betreft de top van deze editie van Jazz Middelheim: de Tigran Quintet Shadow Theatre, wat deze keer trouwens geen quintet is wegens het ontbreken van de zangeres. Zij is opgeroepen om bij een rechtzaak zitting te nemen in de jury. Maar dat mag de pret duidelijk niet drukken: het gaat helemaal los! Iets te heftig zelfs voor sommige bezoekers, waarvan er 1 verzucht: ‘that was SO different!’. En inderdaad, het contrast met de twee eerdere concerten is groot. Wat een heftigheid.

Helaas is de slot-act van de avond niet Randy Newman. Die moest vanwege een longontsteking verstek laten gaan. Hij wordt vervangen door Hooverphonic, een Belgische pop/bigband, die mij meer het gevoel geeft op een cruiseschip dan op een jazzfestival te zijn.

De zondag start energiek. Met Stephane Galland: LOBI. Een aparte combinatie van instrumenten (piano, drums, bas, dwarsfluit en accordeon) zorgt voor een uniek geluid. Ook vocaal laat de fluittist van zich horen, waarbij hij zeer hoge tonen weet te raken.

Dan volgt een mellow concert, echte ‘zondag-jazz’, van het Bill Charlap Trio.

Ook Charles Lloyd laat met zijn quartet vaak zachte tonen horen, maar heeft een heel eigen stijl. Ondanks zijn 75 jaar klinkt hij opvallend verfrissend.

En met het energieke Randy Weston African Rythms Septet, waarbij vooral de bassist Alex Blake opvalt, is het festival alweer afgelopen.

Een laatste biertje, en vol mooie nieuwe muzikale indrukken weer naar huis!

Deel via social media: