Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-04-24 07:00:00 • 9 min lezen

Motorpsycho verdeelt en heerst

De Noorse rockband Motorpsycho laat zich niet eenvoudig in een genre plaatsen. Sinds het begin van hun carrière, begin jaren 90, bevat hun vaak stevige rockmuziek afwisselend elementen van heavy metal, psychedelica, jazz, country en zelfs opera.  Motorpsycho is hierdoor avontuurlijk en onvoorspelbaar. De muziek die de band uitbracht sinds het album The International Tussler Society in 2004, wordt echter vooral gekenmerkt door een zeer hard en donker geluid. Een stormachtige weersverwachting voor Tivoli dus, op zaterdag 14 april... Tijdens de huidige tour speelt Motorpsycho het meest recente album, The Death Defying Unicorn, in zijn totaliteit. Gasttoetsenist Ståle Storløkken, die ook op het album een belangrijke rol speelt, tourt niet alleen mee, maar speelt visueel zelfs een prominente rol op het podium. In het blauwe licht van de spots springt zijn hagelwitte gewaad opzichtig in het oog. Gewild dan wel ongewild, roept zijn verschijning direct de legendarische progrock toetsenist Rick Wakeman in herinnering. Maar waar de grootmeester zelf in de jaren ‘70 heerste in het live geluid van Yes, heeft Storløkken vanavond moeite zich staande te houden in het bombastische gitaargeweld van de band. In een geluid dat gedomineerd wordt door de scheurende gitaren en de scherpe (samen)zang van kernleden Bent Sæther en Hans Magnus Ryan, is Storløkken vaak slechts toeschouwer.  Zijn  voorkomen mag dan verlichtend zijn, het geluid wordt beheerst door de duistere klanken van dit in zwart geklede tweetal.  Terwijl stotterende  strobo’s zorgen voor extra dramatiek, splijt het te horen geluid de mening van het publiek in tweeën. Bovendien brengt het overweldigende volume van de band de beperkingen in geluidskwaliteit van Utrecht's meest bekende poptempel pijnlijk aan het licht. Als gevolg van de ontstane verdeeldheid, verlaat een deel van de aanwezige fans gedesillusioneerd de voorste geledingen van de menigte, terwijl een ander deel zich juist enthousiast een weg naar voren baant.  Het live vertolken van een volledig album is een kunst op zich en Motorpsycho blijkt vanavond, zonder strijkers en met vervormd geluid, niet in staat deze kunst succesvol te kunnen executeren. Daarbij blijkt de veelzijdigheid van Motorpsycho  zowel een goede vriend, als een zeer te vrezen vijand te zijn. Fans van de laatste albums zullen daar echter niet rouwig om zijn. Hun aanwezigheid werd, alleen al door de gespeelde setlist, rijkelijk beloond. Liefhebbers van albums als  Phanerothyme en It's A Love Cult daarentegen, keren hierdoor jammerlijk teleurgesteld en onverrichter zake weer huiswaarts.

Deel via social media: