Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2014-06-13 07:00:00 • 6 min lezen

Nick Mulvey zoekt zichzelf in Tivoli

Nick Mulvey is een Engelse singer-songwriter die sinds enige tijd bescheiden succes geniet met het liedje 'Cucurucu'. Het onlangs verschenen album 'First Mind', waarop deze track te vinden is, krijgt in veruit de meeste gerespecteerde muziekbladen lovende kritieken. Nadat in mei het spiksplinter nieuwe Tivoli-Vredenburg werd aangedaan, volgt vanavond in Tivoli de Helling een soort van reprise.

Vlak na het voorprogramma van de band Rondé, dat zeer wisselend ontvangen wordt, schuifelen de aanwezigen richting het podium om zich zo een betere positie te verwerven voor het optreden dat hen hier bracht. Een enkeling spoedt zich nog naar de bar, een verdwaalde ziel baant zich een weg naar het toilet. Ondertussen wordt de ongeduldige zaalbevolking vermaakt met een potpourri van heerlijk klinkende muziek. Fleet Foxes, Belle & Sebastian en Other Lives verzorgen een uitstekende introductie voor de hoofdact van deze avond.

De leegte die al enige tijd het podium in zijn greep hield, wordt onderbroken als de lichten dimmen en een vijftal muzikanten vanuit het duister naar voren treedt. Een van hen neemt plaats op het krukje voor de contrabas, een ander zetelt zich achter de drumkit. Als de toetsenist heeft aangeschoven achter de toetsen en ook een in zwart geklede, roodharige sirene achter de eenzame microfoon heeft plaatsgenomen, betreden eindelijk Nick en zijn akoestische gitaar het podium. 

In het licht van zes witte spots, slaat Nick vervolgens de eerste akkoorden van de avond aan.  Het ensemble trapt af met het nummer 'April' . De roodharige Godin opent haar hemelse strot tokkelend op een onbestemd triangel-achtig instrument. Gestoffeerde drumsticks brengen een warme beat terwijl op de achtergrond een hypnotiserende synth dwaalt. Hier overheen zingt Nick zijn zachte zwoele zanglijnen. Het licht jazzy klinkende geheel roept hiermee, wellicht onbedoeld, jaren zeventig jazz-pop pionier John Martyn in herinnering.

Niet veel later tovert de goedaardige roodharige feeks een speelgoed gitaartje tevoorschijn. Hiermee begeleidt ze een heuse Donna Summer cover. Bijna onherkenbaar aangekleed vallen toch de klanken van 'I Feel Love' te ontdekken. Een grappige onderbreking in aanloop naar het slotstuk van de avond. Alle nog aanwezige schroom valt resoluut weg. Hier speelt plots een band overtuigt van zijn kunnen en Nick bezingt niet langer God’s ondoorgrondelijke wegen, maar rijke helwegen in ‘Cucurucu’.   

Ondanks dat de muziek gebracht wordt door een groep zeer bekwame muzikanten en onder de gepassioneerde aanvoering van Nick zelve, beklijft het gevoel dat de avond nooit echt is losgekomen. Spaarzaam gespeelde intieme momenten worden dan weliswaar afgewisseld met repetitieve solo's, echt potten breken doet het nergens. Nick Mulvey is een getalenteerde muzikant die als solo artiest wellicht nog zoekende is. Het prachtige zaalgeluid ten spijt.

Foto's: Maaike Lems

Deel via social media: