Zoek...
Once  Upon A Blue Moon festival

Once Upon A Blue Moon festival

Amsterdam, 25 augustus 2018

CONCERT RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2018-08-26 07:00:00 • min lezen

Blues / Country / Folk / Pop / Rock / Singer-songwriter

Once Under A Blue Moon

Het is op dit moment ene oerwoud aan festivals en het onnoemelijk aantal acts komen en gaan.
Toch weet Amsterdam met dit festival een meerwaarde in dit oerwoud van festivals te brengen. Midden in het Amsterdamse bos staan de tenten en doet het aan als een oud circus dat in het bos is neergestreken


Het hekwerk is netjes weggewerkt met hout en riet matten zodat het al natuurlijk aandoet. Het is dan ook een warm welkom, om na een wat te lange wandeling van het parkeerplek aan te komen.
Het lijkt op een muziekfestival met de sfeer van Noorderzon in Groningen, het Parkfeest van Venlo en de sfeer van het Oerol van Terschelling.

Helaas hebben we door de stremmingen op de weg hebben we His Golden Messenger en I’m With Hers gemist. De band met de Sarah’s klinkt als een klok en kreeg zowel door het publiek als artiesten die op het festival spelen lovende kritieken. Daar waar de wereldmuziek wordt vermengd met opzwepende pop weet de band Bombino de tent goed in beweging te krijgen. Songs van hun prima debuutalbum worden wat uitgerekt zodat om de tijd te vullen. In deze sfeer is het prima!

Wanneer de Amerikaanse country man Sam Outlaw weet deze man de een perfecte set van country & western te brengen. Hij weet het pakkend te brengen en met songs als ‘Who Do You Think You Are’, ‘Diamond Ring’ en ‘Keep it Interesting’ van het nieuwe album Nobody Loves.

De ‘Sons of Bill’ stonden in de kleine schuur hut dat eigenlijk te klein was. Dat deze act de tent op de kop kreeg was geen verrassing. Gezien hun heerlijk debuut album weet de act heerlijke harmonische vocalen te brengen en catchy songs te brengen.

Maar het was duidelijk dat de meeste mensen voor David Crosby kwamen. In de grote tent stond hij er weer lekker losjes bij. Zijn maatjes van Crosby Stills Nash & Young heeft hij daar gelaten en liet al even weten dat hij zelf nooit een hit heeft gescoord, maar wel blij is met de hits van CSN en the Byrds. Samen met zijn band met gitarist Jeff Pevar en drummer Steve DiStanislao, die al jaren met hem spelen en door de hele wereld wordt ingehuurd om op hun albums te spelen, hadden er zin in. Men straalde dat uit en de CSN (&Y) songs passeerden de revue. ‘In My Dreams’, ‘Wooden Ships’ en ‘Deja Vu’ werden afgewisseld met solo songs en gaf Crosby de toetsenist de ruimte om haar song ‘Jeanet’ te spelen. Crosby excuseerde zich voor zijn president Trump en waarschuwde gelijk voor de opkomend wangedrag van de multinationals, die deels de politiek in US hadden gemanipuleerd. De man is nog steeds even maatschappelijk bewogen als in de jaren 60. De man heeft nog steeds een stem van goud en weet op een prachtige manier het publiek bij zijn optredens betrekken. Een family-man die samen met zijn zoon (producer en toetsenist) de wereld overgaat. Na het uurtje dat gepland was, kon men niet van ophouden weten. Uiteindelijk sluit hij zijn set (terwijl het buiten met bakken uit de hemel kwam) af te sluiten met ‘Ohio’ , waarna de zon weer begon te schijnen.

8 september kan men nogmaals van deze man genieten, maar dan wel in Antwerpen.

Wanneer Pablo met DeWolff in de andere tent hun set speelt, weet hij het publiek in het donker te vermaken. Het frontlicht bleef bij dit podium uit waardoor de muzikanten nog donker bleven, maar men rockte met hun bluesrock door tot iemand zou zeggen dat het tijd was. Dit had te maken met de uitloop van Crosby waardoor DeWolff moest improviseren. Maar ook daar hebben ze geen probleem mee.

Wanneer de man met de lange baard Seasick Steven het podium oploopt, is hij niet alleen. Samen met de drummer Magnussen en gitarist Luther Dickinson van the North Mississippi Allstars band, presenteert hij zijn nieuwe album Can You Cook? met 3 songs ‘Shady Tree’, ‘Young Blood’ en met een verhaal over hun opname proces aan de baai van Key West USA , ‘Sun on My Face’.  De man van bijna 60 weet  door de verhalen te vertellen, een prachtige manier een intieme sfeer te maken met zijn blues en singer songwriterssongs.

Drive By Truckers mocht het 2de grote podium af te sluiten. De Amerikaanse blues rockers weten een mengeling songs van hun albums in hun setlist te brengen. De band weet vloeiend Guns of Umpquay’, ‘Sink Hole’, ‘Heathen’ en ‘Let There Be Rock’ met show brengen. Iets meer dan we eerder deze dag hebben kunnen zien. De band straalt energie uit, terwijl men eerst even met wat technische moeilijkheden kampten. De band weet hoe je het publiek moet bespelen, maar voor veel mensen lijkte het too much te zijn.

Wanneer the Mavericks het festival gaan afsluiten zijn er veel mensen al richting huis gegaan. De folk poprock weet nog steeds de gezelligheid in een event te brengen. Het past bij het festival. Het festival is deze dag uitverkocht geworden en zonder dat je over de koppen moet lopen kun je gerust een drankje halen, koffietje doen en de basis (snack)voeding nemen.

Het festival dat ondersteund wordt door Leo Blokhuis en Tim Knol, die 2 keer live speelde, is een mooie toevoeging in festivalland. Wanneer men dit als 1 daags festival kan volhouden en zich niet laat opdringen door allerlei  standaard acts is dit prachtig. De kleinschaligheid is de charme van het festival in het bos. De volle maan schijnt nog even over te tenten, dat brengt het plaatje van deze dag compleet.

Blues / Country / Folk / Pop / Rock / Singer-songwriter

Deel via social media: