Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-05-31 07:00:00 • 7 min lezen

Ontoegankelijke amusement van Johnny Dowd

Pas geleden kwam het nieuwe album (‘No Regrets’) van Johnny Dowd uit op zijn eigen label, Mother Jinx Records. De boodschap van dit album is een zeer persoonlijke. Elk nummer is opgedragen aan een specifieke vrouw; iemand die iets heeft betekend in zijn leven. Om de nieuwe release te vieren geeft Dowd op 9 mei een concert in dB’s, te Utrecht. Vol van sfeer De zaal is redelijk klein en huiselijk. Er is niet veel publiek, maar het publiek dat er is, is enthousiast en levendig. Hoewel de gemiddelde leeftijd relatief hoog is, wordt er later naar lieve lust gedanst. En dan niet dansen in de liefelijk geïdealiseerde zin van het woord, maar dusdanig dat je twijfels bij de soepelheid en schokbestendigheid van je eigen ledematen en spieren zet. Ondanks de matige opkomst is de sfeer toch nog behoorlijk aanwezig. Afgezaagde suppor act Het voorprogramma begint met het duo The Indoor Park. Het is moeilijk om een genuanceerde mening over deze formatie te hebben. De jongens maken regelmatig cynische opmerkingen en ze hebben zichtbaar plezier in het optreden,  maar of ze dit optreden wel zo serieus nemen is nog maar de vraag. Het is duidelijk te horen dat de voorman geen geschoolde zanger is. Hoewel hij niet al te onzuiver zingt, weet hij geen eigen draai aan zijn stemgeluid te geven. Het klinkt allemaal behoorlijk afgezaagd: akkoordjes raggen met een zanglijn erover.  Onherkenbare herkenbaarheid En dan komt Johnny Dowd. Pas bij Dowd komen er wat meer mensen in de zaal gelopen. Hij verwelkomt ons met een karakteristiek Southern accent (‘Give a big hand to our musicians!’). Hij legt tussen de nummers door kort het project van zijn cd uit. Soms praat hij een beetje binnensmonds waardoor hij niet altijd even goed is te verstaan. Hoewel de nummers qua structuur en opbouw van elkaar verschillen, hebben ze allemaal dezelfde sound. Als Dowd de naam van de vrouw niet in de liedtekst zou hebben opgenomen, zou het moeilijk zijn om achteraf de juiste titels bij het juiste nummer te plaatsen.  Verre van toegankelijk De muzikanten spelen goed. Dowd zingt iets minder, maar doet dat wel met verve. Zijn rokerige stem is niet echt toonvast en slaat dikwijls over. Wat hij mist bij zijn zang maakt hij echter weer goed met zijn intrigerende gitaarspel. De toetsenist en de drummer zijn geweldig. Het grote probleem van het optreden is niet zozeer de muziek zelf –het klinkt behoorlijk virtuoos–, maar de thematiek en de presentatie. Je vindt deze muziek niet mooi als je niet al een bepaald waardepatroon met Dowd deelt. Hij bezingt Billie Holiday alsof het de beste zangeres ooit is geweest; als je dat niet vindt, verliest het liedje al iets aan zeggingskracht. Het is dus ook niet raar dat Dowd een selectief publiek trekt en waarschijnlijk ook wil trekken.  Al met al een grappig concert. Geen artistieke hoogstandjes, maar wel prima amusementsmuziek, en daar gaat het bij Johnny Dowd om.  

Deel via social media: