Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-04-25 07:00:00 • 5 min lezen

Paaspop 2014: Nog nooit zoveel gedanst

Dat Paaspop ooit een boerenfeest in de plaatselijke manege was, lijken de meeste mensen al niet meer te weten.

Na een gestage groei sinds 1992 mag de organisatie met trots kijken op een festival met allure. Het inmiddels tien podia tellende paasfeest wist dit jaar namelijk uit te verkopen aan 58.000 bezoekers. Uiteraard mede mogelijk gemaakt door internationale namen als The Prodigy en de Kaiser Chiefs. En de zon deed daar nog een warm schepje bovenop.

 

De Wereld Draait Door Paaspop heeft duidelijk een groei in de breedte doorgemaakt. Het bedient een scala aan doorgewinterde festivalgangers, muziekliefhebbers, theaterfanaten en feestneuzen. De vrijdag start met een vrij lauwe line-up van DWDD bands. Miss Montreal, Chef’ Special, Niels Geusebroek en Guus Meeuwis zijn de gegadigden om pop-liefhebbers naar de grote Apollo-tent te lokken. Het grote publiek zou je zeggen. Toch kun je alleen voor de vrijdag nog kaarten aan de deur kopen. De Nederlanders worden goed bezocht, maar dienen uiteindelijk als aanvullertjes op het weekendprogramma. Blaudzun zou het verschil moeten maken, maar het publiek blijft toch in grote getalen uit. Het ligt misschien aan het tijdstip: 18:30 uur, etenstijd. Of misschien wel aan de Hard Rock Karaoke, dat op dat moment ook plaatsvindt.

 

Elektro, Dance en veel meer In het elektronisch genre is er aan grote namen geen gebrek. In veel gevallen gaat het om de gestripte dj-sets, maar een kniesoor die daar over zeurt. Yellow Claw, Crystal Fighters, Dr. Lektroluv, 2ManyDJ’s zijn de acts die op zaterdag voor een hete middag en avond in de Stardust zorgen. Voor wie dit allemaal net iets te techno klinkt biedt de Bavaria Playhall uitkomst. Dampende clubhouse, funky dance, maar ook hardstyle en terror en gevarieerd feestje van happy hardcore om de boel feestend af te sluiten.

 

Uiteindelijk loopt heel Paaspop uit bij maar één band: The Prodigy. Niet geprezen om hun continuïteit in solide shows, des te meer om het aantal hits dat schreven. Op Paaspop vliegen in ieder geval de vonken ervan af. De loeihete Apollo is afgeladen vol en om 2:00 uur kan iedereen met een glimlach op zijn rooie kop naar de camping voor een afzakkertje.

 

En ja, ook de zondag krijgt ook nog een staartje. Boys Noize, Digitalism en Black Sun Empire sluiten op knallende wijze af (waarvan Boys Noize nog tot ver buiten de tent te horen is!) Er is nog nooit zo veel gedanst op Paaspop als in 2014. Feit.

 

Onbekend maar bemind Paaspop excelleert in het neerzetten van nieuw talent. Zowel de Jack Daniels stage als de Thunderbolt bieden podium voor jonge bandjes die zich het zweet op hun meestal onbehaarde lichamen werken. Paceshifters, Sleepy Sun, Drenge en The Strypes springen eruit. Drenge verdient een aparte vermelding, omdat ze, twee man sterk, met hun tegendraadse subpop-rock hun mannetje staan op het grote Jack Daniels podium. De credits hiervoor gaan naar de organisatie die deze vooralsnog onbekende groepjes een kans geeft.

 

Rock en de rest En dan is daar natuurlijk die eeuwige Rock. Brabantse passie en Paaspop’s trots. Een korte samenvatting: Band Of Skulls komt langzaam op gang, maar weet na enkele nummers toch te overtuigen. Blood Red Shoes spelen fantastisch (wat een geluid). Black Bottle Riot doet het bloed van de oudere hard rockers sneller stromen in de Thunderbolt. De invloed van de jaren ’80 is zelfs weer hoorbaar en die is toch wel een tijd weggeweest van het podium. Candybar Planet speelt vette stoner (na een hiaat van 15 jaar). Helaas kunnen ze weer van voor af aan beginnen, want ze worden weer gewoon als opener gepland.

 

Imitellica covert sinds jaar en dag de oude Metallica songs. Goed, maar niks nieuws meer. And So I Watch You From Afar is misschien het beste wat het publiek krijgt voorgeschoteld. Technische postrock uit Ierland die ook de leken overtuigt. Een absoluut hoogtepunt. Hatebreed speelt een verschrikkelijk strakke set van de meeste lompe beatdown hardcore die er bestaat. Publiek: uitzinnig. De band bedankt de organisatie dat ze zijn behandeld als koningen en dat ze headliner zijn. Terecht.

 

DeWolff lijkt de sensatie van het festival te zijn. 19 lentes jong, maar oude zielen. De vintage look, sound & feel zijn zo uitgekristalliseerd dat het haast echt is. Led Zeppelin waardig! Helaas geldt dat niet meer voor Peter Pan Speedrock. Nog altijd even steady als een monstertruck, maar na jaren van bewuste muzikale stilstand moeten de Eindhovenaren maar eens jaartje Paaspop overslaan en het hardrock evangelie gaan prediken waar het harder nodig is. In het Midden Oosten of zo, waar nog steeds geen fatsoenlijke muziek lijkt door te dringen. Publiek: verouderd, uitgedund, murw geslagen. 

 

Traumahelikopter is leuk, maar niet leuk leuk. Geprogrammeerd als allerlaatste band staan ze te spelen voor een halfvolle tent. Beetje jammer, want ze spelen alsof er levens mee gemoeid zijn. VandenBerg’s Moonkings spelen, hoe kan het ook anders, rock alla Whitesnake. Like it or not, maar dit klinkt als een dijk. Reactie publiek: meezingen op ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’.

 

De grote afsluiter is Kaiser Chiefs. Zo pop als rock toelaatbaar is. Ontzettend goed, enkel hitjes, derde jeugd, spetterende show, op hun retour. Druk is het niet meer, je kunt van achter tot voor een sprint trekken. Dat doet verder niemand. Bands komen en bands gaan. Het zou niet verbazingwekkend zijn als dit het laatste is wat we van The Chiefs horen. Maar om het toch even in perspectief te plaatsen; de concurrentie bestaat uit Boys Noize, MightyFool, Black Sun Empire en een stuk of vijftig afterparty’s (de camping niet meegeteld). De zondagavond wordt uiteindelijk gedomineerd door de elektronische beats die uit de speakers pompen. En ook nog uit drie tenten sterk. 

Deel via social media: