Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2013-04-02 07:00:00 • 12 min lezen

Paaspop is stilzwijgend ontpopt tot een festival van formaat.

Paaspop was in mijn herinnering nog steeds het uit de hand gelopen buurtfeest dat het was toen ik het negen jaar geleden voor het laatst bezocht. Twee stages, een frietkraam en Di-rect als headliner. Kan je nagaan hoe gek ik opkeek toen ik Paaspop anno 2013 in Lowlandsproporties zag. Een veel belovende line-up met voor ieder wat wils, tien stages en indrukwekkende decoratie met complete licht- en lasershows: Paaspop in Schijndel heeft zich stilzwijgend ontpopt tot een festival van formaat. Hoewel het in honderd jaar nog nooit zo koud was met Pasen mag het de pret niet drukken: rond de 20.000 festivalbezoekers per dag trekken hun thermo-ondergoed aan en togen naar het Brabantse platteland.

Vrijdag Op de eerste dag is de programmering het minst interessant. Daar moet ergens iets misgegaan zijn, want op de andere twee dagen staat alles zo strak op elkaar geprogrammeerd dat je van gekkigheid niet weet waar je heen moet. Misschien heeft de organisatie er rekening mee gehouden dat veel Paaspoppers pas later in de avond aankomen. Mijn eigen tentje staat ook laat opgeslagen, waardoor ik pas in de avond het terrein op kom.

In de indrukwekkende Thunderboltstage speelt Batmobile hun onvervalste psychobilly zoals het bedoeld is: hard en snel. De band kent het klappen van de zweep met hun jarenlange podiumervaring en weten er een onvergetelijke show van te maken. Vooral Eric Haamers op zijn zebraprint contrabas is een showstopper. Nummers uit jaren Batmobile-repertoire komen langs, waarbij de Ace Of Spades-cover en Transylvanian Express niet mogen ontbreken. Het mag dat niet overal even strak of perfect zijn, maar dat hoort ook niet. De band past overigens perfect bij de Thunderbolt, die iets weg heeft van de bar uit de Robert Rodriguez klassieker From Dusk Till Dawn. 

Skunk Anansie is de grote publiekstrekker, niet alleen van de vrijdag maar van het hele festival. Wat een geweldige zangeres is Skin toch. Een echte showvrouw met een dijk van een stem die zowel krachtig als fragiel kan klinken. De hits Weak, Hedonism en Hero mogen bij een festivaloptreden natuurlijk niet ontbreken en zoals bij ieder Skunk Anansie-optreden wordt het publiek getrakteerd op Skin die als Jezus op het water over haar publiek heenloopt. Skunk Anansie gaat niet voor niets al zo veel jaar mee, dit was een optreden om nooit te vergeten.

90’s NOW doet het altijd goed. Wie heeft er nou geen zin om mee te blèren met de slechtste heerlijke hits uit de krochten van zijn jeugd? Jammer dat er niets van mixen meer komt kijken bij deze festivalknaller, de meeste 90’s hits heb je toch wel gehoord na een couplet en een refrein. Desalniettemin een goede afsluiter van de eerste dag. Tenzij je nog een biertje gaat drinken bij het grote kampvuur op de camping natuurlijk.

Zaterdag Wat doe je als het terrein pas op drie uur ’s middags opent? Bier drinken, kaartspelletjes spelen en zingen in de verwarmde supermarkt op de camping. Om drie uur is het richting terrein lopen geblazen, waar 3FM-favoriet Kensington de zaterdag in de Apollostage opent. Kensington blijkt wat klein voor de grootste stage van het festival. Het klinkt allemaal goed, bijna net als op cd. Dat getuigd op zich van kwaliteit maar jeetje, wat een saaie show zetten de mannen van Kensington hier neer. Daar denkt 3FM anders over, want later die dag wordt hen uit de handen van Tijs van Liempt de 3FM Serious Talent Award overhandigd.

Blaudzun, ik heb mijn best gedaan om het leuk te vinden, echt waar. Maar de tergend zoete poppy liedjes van de publieke omroepsinger- songwriter zijn gewoon te erg om meer dan een minuut naar te luisteren. Wat ik dan ook niet gedaan heb.

Moderne huisvaderband Racoon vierde laatst zijn vijftienjarig bestaan en is nog altijd even goed. In het uur dat de band de Apollo voor zichzelf heeft zetten ze een kwalitatieve show met hun beste werk uit de afgelopen vijftien jaar neer. ‘Nummers die we al heel lang niet gedaan hebben, voor de oude garde’, zoals zanger Bart van der Weide het noemt. Van begin tot eind blijft hun optreden interessant en dat geeft meteen de status aan die Racoon op dit moment binnen de Nederlandse muziek inneemt. Daarnaast zijn de mannen ook nog eens heel sympathiek en dankbaar naar hun publiek: ‘Jullie zijn bikkels, echte helden, dat jullie hier in een tentje liggen te creperen.’

Kane moet je toch een keer live gezien hebben. Al is het alleen maar om voor jezelf te kunnen beoordelen of de slechte reputatie van de band gegrond is. Hoe de band aan die reputatie komt is me een raadsel, aan hun live-kwaliteiten kunnen ze het niet te danken hebben. Kane zet een goede show neer en klassiekers zoals Damn Those Eyes en Something To Say passeren de revue. Wel is duidelijk dat Kane echt om Dinand Woesthoff en Dennis van Leeuwen draait. Oké, zij zijn als enigen over van de originele bezetting, maar de andere bandleden zo naar de achtergrond drukken hoeft nou ook weer niet.

Voor de danceliefhebbers is de zaterdag de uitgelezen dag om los te gaan. Cinnaman maakt geen onderscheid in genres en draait alle stijlen moeiteloos aan elkaar in de Bavaria Playground. Waar Jackmaster is, is het feest. De Schot draait UK garage, dubstep en techno klassiekers tot aan disco hits en hip-hop door elkaar heen.  Voor een goede mix tussen dubstep en drum ‘n’ bass kun je altijd bij Chase & Status terecht. Vanavond slechts één van de twee aanwezig, bijgestaan door MC Rage. Laatstgenoemde weet op precieze wijze de hele act te verpesten. Je zou verwachten dat een act van het kaliber Chase & Status toch wel een betere MC zou kunnen vinden dan een schreeuwende lomperik die het grootste deel van de tijd met zijn rug naar het publiek staat. Wie van een goed staaltje dubstep houdt kan ook terecht bij het rijtje Brutuzz, Joker, N-Type en Gomes, die ervoor zorgen dat je moegedanst je tent in rolt.

Zondag De zon schijnt! Tijd om vroeg naar het festivalterrein te gaan, want in tegenstelling tot het late middagprogramma van gisteren is het terrein vandaag al om een uur ’s middags geopend.

Tsja, Dope D.O.D. Met hun infantiele horrorrap schopte het viertal uit Groningen het tot voorprogramma van Korn en Limp Bizkit. Hun mix van hiphop en ongezouten dubstep was enorm vernieuwend. Was. De jongens komen volgende week met een nieuw album, maar hun sound is nergens veranderd en de boze-jongetjes-act gaat al snel vervelen. Veel woest kijken, duister doen en praten over moord en doodslag. Ja, nu weten we het wel. Alle spontaniteit is uit deze act geslagen. Het enige pluspunt: de beats zijn wel moddervet.

Er is even een gat in mijn planning, dus loop ik binnen bij Bullerslug. Zonder een idee te hebben van wat me te wachten staat word ik verrast door de nieuwe band van Elle Bandita en Bastiaan Bosma van Aux Raus. Stuiterbal Bosma springt met ontbloot bovenlijf over het podium in enkel een housebroek, de band speelt keiharde postpunk en wavemetal en is bijzonder vermakelijk. 

Barry Hay Flying V Formation is het nieuwe project van de The Golden Earring-frontman. Hij stelde de formatie vorig jaar samen uit gitarist Pablo van de Poel ( DeWolff), toetsenist Jan Rooymans (The Golden Earring), drummer Daim de Rijke (Taze Bitti) en electro bassist Huub van Loon (Sandy Dane). Met een enorme energieke live show wordt een stevig repertoire neergezet van Earring klassiekers als When The Lady Smiles, bewerkte covers en ook nieuw eigen werk zoals het ‘uit de hand gelopen nummer voor dat kutprogramma De Wereld Draait Door’ Wait A Minute. Rock ‘n’ roll zoals je het van een veteraan als Barry Hay mag verwachten.

Peter Pan Speedrock is een graag geziene gast bij Paaspop, ze staan er dan ook bijna ieder jaar. Samen met vaste mascotte Dikke Dennis deelt het drietal de Phoenixstage. Goede muzikanten zijn Peter van Elderen en zijn maten altijd al geweest. Hard en snel gitaarwerk, aangevoerd door de rauwe whiskystem van Van Elderen. Normaal komt punkmascotte Dikke Dennis zijn Nederlandse vertaling van Motörhead verkondigen, maar dit keer wordt hij op het podium gevraagd om het semi-Spaanstalige nummer Megasdetitas te zingen. Een groot publiek hebben ze, de tent staat tot de nok gevuld. Het is alleen jammer dat ze dat grote publiek niet echt meekrijgen. Tot vijf keer toe moet de frontman vragen om een beetje beweging, wat weinig effect heeft. Jammer, want Peter Pan Speedrock verdient een enthousiastere respons.

Hoewel het grootste deel van het publiek in winterjassen, wanten en mutsen gestoken is, schijnt in de Apollotent het Spaanse zonnetje met La Pegatina. Het zevental uit Barcelona weet met één noot van hun Catalaanse rumba de zaal van voor tot achter aan het dansen te krijgen. Het geheel heeft een hoog carnavalgehalte, compleet met Er Staat Een Paard In De Gang, confetti, vermommingen en een polonaise, en dat doet het in Brabant natuurlijk altijd goed. Het ongeremde enthousiasme van de Spanjaarden werkt aanstekelijk en zo krijgen ze het voor elkaar om een paar duizend man heen en weer te laten lopen door de tent terwijl ze hun eigen vrolijke muziek moeiteloos mengen met nummers als de Lambada en Sex Bomb. La Pegatina bewijst zich als festivalfavoriet nummer 1!

BlØf komt het rijtje ‘Neerlandsch Trots’ dat Paaspop dit weekend heeft weten te strikken compleet maken. Je moet goed de oren spitsen om zanger Paskal Jakobsen te verstaan, want zijn zang staat zo zacht afgesteld dat er weinig van hem te horen is. Opener Maan En Sterren is na goed luisteren te herkennen, net als Later als ik groter ben en Harder Dan Ik Hebben Kan. Mijn ding is Bl Øf nooit geweest, maar voor de liefhebbers stellen de Zeeuwen absoluut niet teleur.

De heren van C2C hebben een enorme vlucht gemaakt het afgelopen jaar. Ze wonnen verschillende prijzen voor hun turntablism en stonden op alle grote festivals. Er is dan ook geen doorkomen aan in de Starduststage. Het viertal uit Frankrijk weet hoe ze het kijken naar mannen achter een draaitafel interessant moeten maken. Achter vier djbooths met LED-schermen voorop laten de mannen de meest indrukwekkende trucs zien. Op de schermen worden mooie visuals getoond. Zelfs een twee-tegen-twee battle hoort bij de show. Maar wie C2C vorig jaar al eens gezien heeft weet: hun show is helaas in een jaar tijd helemaal niets veranderd.

Nadat de geluidsman van de Apollostage bij Blof een dutje had gedaan, besloot hij tijdens The Gaslight Anthem maar even naar de wc te gaan. Het geluid staat zo slecht afgesteld dat ik, als groot Gaslightliefhebber, het eerste nummer High Lonesome met moeite herken. Halverwege de show wordt het gelukkig iets bijgesteld en dan komt de focus ineens veel meer op de show te liggen. Wàt een setlist. Het grootste deel van het album 59 Sound komt langs, aangevuld met nummers van het debuut Sink Or Swim en het beste van de laatste twee albums American Slang en Handwritten. Toch blijft de band op z’n best in een meer intieme setting.

Chapeau voor de organisatie. Paaspop was dan misschien niet het warme paasweekend waar veel festivalgangers op gehoopt hadden, maar er is alles aan gedaan om de kou zo draaglijk mogelijk te maken. De tenten zijn goed verwarmt, er is genoeg plek om je binnen te verschansen en wie even geen zin heeft in muziek maar ook niet buiten wil zitten heeft genoeg keuze uit nevenactiviteiten. Wie hier bij was kan niet anders dan een geslaagd paasweekend gehad hebben.

foto's: Jip Klompenhouwer

Deel via social media: