Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2013-05-07 07:00:00 • 4 min lezen

Paradiso biedt Villagers een warm onderkomen.

Villagers, de Ierse band rondom singer songwriter Conor O’ Brien, doet in het bevrijdingsweekend Nederland weer eens aan. Na succesvolle concerten eerder dit jaar, staan dit weekend Paradiso, festival ‘Here Comes The Summer’ en het bevrijdingsfestival Groningen op het programma.

Om exact 20.30 uur komt Conor O' Brien bescheiden ogend het hoofdpodium van Paradiso op gestiefeld. Zodra de verlichting het gewenste niveau heeft bereikt, zet hij met lichte fluisterzang ‘Cecilia & Her Selfhood’ in. Het is een  ingetogen, breekbare opening. Solo openen met  dit kleine, intieme liedje getuigt van moed. Toetsenist Cormac Curran arriveert vervolgens bij aanvang van 'Nothing Arrived', waarna al snel ook de overige bandleden plaatsnemen in de spotlights.

Wat direct opvalt is de kristalheldere stem en haarscherpe articulatie van Conor. Ook de samenzang van de bandleden is loepzuiver en van een zeer hoog niveau. Ook de bastonen die je thuis weg moet draaien om de buren te vriend te houden, klinken hier in volle glorie., De vaak duistere teksten als "My love is selfish / And it cares not who it hurts" (‘The Meaning of a Ritual') zijn in deze setting uitstekend te verstaan en nemen je dieper de donkere wereld van haar schrijver in. ' Het kaartje voor een Villagers concert is hierdoor feitelijk een toegangsbewijs tot het verdriet van Conor. Het somber dromerige 'Becoming a Jackal', van het gelijknamige debuut album, krijgt een bijzonder warm onthaal. Terecht blijkt, want door het intense (samen)zang en strakke ritme is het één van de onbetwiste hoogtepunten.

De afwisseling van bombastisch groots geluid, met kleine ingetogen momenten werkt soms aangrijpend, soms geeft het de aanwezigen ruimte om af te dwalen en fluisterend dat gesprek van zo-even te hervatten. Ook brengt het vertwijfeling: Meegaan met het ritme en erop meebewegen of het mededogen bieden van je luisterend oor. 'The Waves' laat echter weinig keus, onbewogen stilstaan bij dit epische, bombastische nummer is niet mogelijk. Psychedelisch naar een hysterisch eind met de voortdurende herhaling van de woorden "aproaching the shore". Het stelt hiermee de album versie in een nietig schaduwtje.

Inmiddels overtuigt van zichzelf, komen tegen het eind van optreden toch nog enkele gesproken woorden uit de strot van de verlegen frontman. "how's everybody?" en "a beautiful place, Paradiso". Toch net niet onthullend genoeg om de persen voor te stoppen. De demonen van Earthly Pleasure worden tot slot uitgedreven door het zeer onschuldige ‘In a Newfound Land You Are Free' waardoor eenieder alsnog met een schoon geweten het weekend in kan.

Deel via social media: