Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2013-03-06 07:00:00 • 3 min lezen

Patrick Watson & het Amsterdam Sinfonietta: Sprookjesachtig, wijds & groots.

De Canadese singer-songwriter Patrick Watson is vanavond met de gelijknamige band de afsluitende act en headliner van de openingsavond van festival Cross Linx. Het festival richt zich op het combineren van klassieke en hedendaagse muziek. Een gedurfde formule die vaker sterft in schoonheid, dan tot tranen roert.

Patrick Watson, een artiest die zelf nogal eens vergeleken wordt met wijle Jeff Buckley, werkte voor het tot stand brengen van een klein uur klassiek meets pop nauw samen met diens naamgenoot, de Engelse dirigent/arrangeur Jules Buckley. Wat de chemie tussen deze twee is wordt al snel duidelijk. Waar eerder op de avond het Britse Triphop duo Lamb het Amsterdam Sinfonietta nog kinderlijk wegzette naar de achtergrond, blijkt de combinatie met een meer klassiek georiënteerde artiest als Patrick Watson een absolute toverformule.

De muzikale set en omvangrijke groep muzikanten wordt delicaat geplaatst op een spaarzaam, maar zeer sfeervol, uitgelicht podium. Zo voelt het schijnsel van gehangen elektronische kaarsjes als de warme gloed van door olie lampen verlichte middeleeuwse straten.

De strijkers openen en Patrick volgt met een stem van een helderheid alsof er nooit een zuchtje wind doorheen is gegaan, engelachtig als uit een maagdelijke strot. Nummers vangen veelal naakt aan om gaandeweg warm aangekleed te worden door strijkers, gitaar, bas en hangende, als percussie dienende, thee koppen(!). Ten slotte is er het adembenemende pianospel van het hoofdpersonage, dat het publiek met zijn vleugel meeneemt op een magische poëtische reis.

Een zindering gaat door de zaal als vervolgens de band het podium gunt aan het orkest voor een solo optreden. De overdracht van het Amsterdam Sinfonietta roert het publiek tot tranen. Donker, zwaar en duister om dan onvoorzien over te gaan in een passage waarbij je je waant in de droomvlucht, het publiek ademloos en muisstil.

De muziek van Patrick Watson komt tot volle wasdom in deze setting. Hij zit door zijn ludieke petje dan wel als een Petje Pietemientje achter de vleugel, zijn spel en voordracht meet zich met grootheden als Rufus Wainwright en Jeff Buckley. Het Cross Linx concept is daarnaast een uitstekend concept om klassiek ongeforceerd te introduceren aan een groter publiek.  

 

Foto’s: Anoek de Wit

Deel via social media: