Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2013-03-04 07:00:00 • 5 min lezen

Pessoa: Lameirinhas, Vloeimans en Arnauth in Theater aan de Parade

 

Fernando Lameirinhas is een amoureuze en poëtische fadozanger die velerlei projecten heeft gedaan. Fernando Pessoa (1888-1935) is de belangrijkste dichter van de Portugese literatuur. Voor Lameirinhas een nieuwe uitdaging de persoon achter deze poëzie te vinden. Hij zocht hierbij naar muzikanten waarmee hij de onrust en de kalmte van de dichter kan vertolken in fadomuziek. Lameirinhas componeerde zelf nummers voor dit project met eigen lieflijke en gevoelige teksten. Ook componeerde hij stukken op teksten van Pessoa. De betrokkenheid van zowel Pessoa als van Lameirinhas bij de mensen en situaties waarover zij schrijven en componeren klinken in dit project aanschouwelijk door. De muzikanten Rechts op het podium zit drummer Michael Vatcher. Hij heeft naast en drumstel een keur aan percussie-attributen meegenomen. Deze toko is geheel naar eigen smaak ingericht. Met een bijzondere gevormde hi-hat aan de rechtse kant, rechtsachter de grote trom, die er bijtijds flink van langs krijgt, en links een houten klaprek, en een fles of vaas van keramiek. Het gebruik is amusant om te zien, maar het klinkt heel aangenaam.  Naast Vatcher zitten er twee gitaristen: Antonio, een broer van Lameirinhas op basgitaar, en Daniel de Moraes op gitaar. Daarnaast Lameirinhas zelf op gitaar en cavaquinho. Dan helemaal in de andere hoek zit de formidabele pianist Juan Pablo Dubal. De ruimte tussen Lameirinhas en de pianist wordt gebruikt door fadista Mafalda Arnauth en Nederlands beste trompettist Eric Vloeimans die voor dit project de compositie ‘Realm of Ease’ heeft ingebracht.  De Grote zaal van Theater aan de Parade biedt een breed podium. Voor meer groove die je in een verhaal van Lameirinhas verwacht , had de opstelling van de band naar mijn idee wat compacter gemogen. De eerste fase krijgt Vloeimans gelegenheid voor solowerk, en in de tweede fase krijgt daarnaast de zangeres Arnauth meer ruimte voor haar donkere warme stem. De samenzang met Lameirinhas is bijna weldadig te noemen. De gitaren spelen zeker geen hoofdrol, en de drummer is daarentegen behoorlijk aanwezig. Of hij als drummer-percussionist nu echt de leiding neemt, betwijfel ik een beetje. Een enkele keer zie ik toch een blik naar Antonio, de bassist voor houvast aan de maat. Maar dat geeft niets met deze muziek, het is uit het hart gespeeld, en dat is wat de fado is. In de eerste fase mis ik een beetje het zout in de pap. Op deze stelling moet ik in de tweede fase terugkomen, omdat ik de opbouw van het stuk beter ga begrijpen, en er subtiel naar een climax wordt toegewerkt die heel bevredigend is. De slotfase  Uiteindelijk gaan alle drie de hoofdrolspelers het met elkaar en tegen elkaar opnemen, en krijgt de muziek de spannende lading die nodig is om de ogenschijnlijke kalmte én de storm van de schrijver Pessoa op een melancholische en inderdaad poëtische, niettemin krachtige manier neer te zetten. Na het concert krijg ik het album ‘Pessoa’ waarop de nummers van deze avond kan terugvinden. Na het beluisteren hiervan, merk ik dat de warmte en betrokkenheid op alle vlakken aanwezig is, en dat de opstelling op het podium misschien voor mij te breed is. Hier op het album hoor je de groove en de comping goed. Dan ervaar je des temeer wat Eric Vloeimans in het filmpje hierna zegt: ‘Deze muziek omarmt je’.  

Deel via social media: