Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JOKE SCHOT
2013-04-24 07:00:00 • 11 min lezen

Rebetiko Gymnastas Vinicio Capossela Capossela: een dwarse clown vol nostalgie

Troubadour Vinicio Capossela staat de laatste jaren op de kaart van een selecte groep Nederlandse liefhebbers. Dankzij een flinke groep Italiaanse fans, inclusief hun kinderen, is The Max toch redelijk gevuld. Dat is jammer. De eigenzinnige Capossela doet precies waar hij zin in heeft. Hij speelt nu samen met een aantal Griekse topmusici, die instrumenten bespelen als de bazoeki en de baglamas, aangevuld met accordeon. De authentieke basis om rebetiko - de Griekse blues - te laten klinken, in combinatie met song- en rockelementen die Capossela daar aan toevoegt. Drama en theater zijn verbindende elementen in de performance van Vinicio Capossela. Met eenvoudige visuele middelen suggereert hij een theatrale sfeer. Ditmaal gaat hij gekleed in een asymmetrisch jasje, waarop een rode hand van stof is genaaid. Op zijn hoofd een helrode vilten stetson en in zijn handen een baglamas. Zijn absurde choreografieën completeren het geheel. Capossela heeft de gave om een niet-alledaagse droomwereld te scheppen. Sferen meanderen tussen weemoedige smart, proclamatie en dronkenmanspraat. Liedjes worden afgewisseld met duistere erupties en opzwepende tango. De uiteindelijke climax zal een psychedelisch inferno zijn. Als een onbestemde zeeman zwerft Capossela van stad naar stad. Morsige cafés vormen het ideale decor voor ongeschoren mannen met weelderige snorren, woeste baarden en versleten hoofddeksels. Rebetiko Gymnastas vertelt het verhaal van opgejaagde Turkse vluchtelingen die hun smart bezingen. Hun blues mengt zich met de Griekse muziekculturen in de grote havensteden en evolueert in samenhang met de roerige politieke ontwikkelingen die Griekenland doormaakt in de eerste helft van de twintigste eeuw. De taal van verdrukking, de straat, drugs en de roes, verandert naar kritisch politiek engagement ten tijde van de militaire dictaturen. Uiteindelijk is dit alles verzand in de laika, een meer commerciële en weinigzeggende variant. In onze tijd grijpen nieuwe generaties musici, zoals o.a. Georgos Dalaras, terug op de authentieke vorm en betekenis van rebetika. Bij Capossela gaat het om een gevoel van geborgenheid en de verhalen die hij wil doorgeven, en minder om de specifieke authenticiteit van de muziek. Toch heeft de virtuoze bazoeki-speler Manolis Pappos een bepalende inbreng. De specifieke klank en speelwijze van het instrument verbinden oost en west met elkaar. Verbinden is de rode draad in de performances van Capossela. Menselijke drama's en universele gebeurtenissen worden verteld in een decor van folklore, rock, americana en variété. Wie het Italiaans niet beheersen, zou kunnen opvallen dat het woord ‘parole’ regelmatig klinkt in de liedteksten. De code tot (over)leven. Capossela is een dwarse clown vol nostalgie en levenslust in de branding van het leven.

Tekst Roland Huguenin. Fotografie SCHOT & ROOS (Rosaria Macri) 

Deel via social media: