Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-07-12 07:00:00 • 4 min lezen

Shearwater neemt live mythische proporties aan

Hoewel de oorsprong van de band Shearwater enkele jaren eerder ligt, neemt het geluid van Shearwater vanaf het album Palo Santo (2006) de vorm aan zoals we die nu kennen;  epische teksten die zanger Jonathan Meiburg met zijn krachtige falsetstem dramatisch brengt met grootse melodieën die gegoten worden in de strakke mal van drummer Thor Harris.

Niet verwonderlijk dus dat op de setlist vanavond naast nummers van het onlangs uitgebrachte  album Animal Joy, voornamelijk titels van de zogeheten Archipelago Trilogy (Palo Santo, Rook, The Golden Archipelago) prijken. Gezamenlijk hebben deze vier albums één geluid, één gevoel en dat komt de ‘live’ beleving zeer zeker ten goede.

Zodra de lichten dimmen, verschijnt de band in een duister schijnsel van paars/blauwe spots. Wanneer drummer Thor vervolgens het publiek zijn straf hamerde ritme oplegt, begint het drama. Dreigende wolken pakken zich samen boven de desolate eilanden van de gouden archipel. Toch weet Jonathan Meiburg met zijn machtige sirenenzang het publiek te verleiden haar onheilspellende wateren in te varen. En naarmate Jonathan zijn volume verder verhoogt, verandert het klotsende water in een ruw kolkende watermassa. De drie bandleden vormen tezamen een goed geoliede muziekmachine. Ieder nummer wordt met pure passie en vol overgave naar een climax geleid.

Shearwater voert een theaterstuk op dat golft tussen hoop en wanhoop, tussen intimiteit en bombast. Met een ongekende energie en overtuigingskracht trekt de band het publiek naar zich toe en brengt ze in vervoering. In een tijd waarin de middelmaat regeert en ook artistiek povere artiesten breed omarmd worden, is Shearwater een opvallend goed bewaard geheim van de fijnproever. Vanavond blijft niet de sirene, maar het publiek versteend achter.

Deel via social media: