Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2016-03-17 07:00:00 • 9 min lezen

Shuggie Otis' glans en schaduw - 3 maart 2016, Bird, Rotterdam

Raak je in verlegenheid… of word je oprecht geraakt door het optreden van een ongrijpbare cultfiguur?

In 1970 maakt hij ‘Here Comes Shuggie Otis’. Zijn eerste soloalbum. Shuggie was toen 17. In 1971 volgt ‘Freedom Flight’. Het album waar zijn bekendste liedje ‘Strawberry Letter 23’ op staat. Daarna werkt hij drie jaar aan ‘Inspiration Information’. Zijn ‘laatste’ album uit 1974, dat hij helemaal alleen inspeelde.

‘Strawberry Letter 23’ word in 1977 gecoverd door de Brothers Johnson, die er een miljoenenhit mee scoren en Shuggie Otis eeuwige roem bezorgen. Ondanks dat, komt Shuggie, die al een aantal jaren geen platencontract meer heeft, niet opnieuw aan de bak. Otis is pas 24 en keert de muziek teleurgesteld de rug toe.

Na ruim 40 jaar wordt er een nieuw soloalbum aangekondigd, dat in 2016 zal uitkomen. Maakt Shuggie Otis dit jaar zijn come back?

Shuggie deed een korte Europese tour en was voor twee concerten in Nederland. De aankondiging voor het concert in Bird was lovend en goed gedocumenteerd. Otis heeft een cultstatus, gebaseerd op uiteenlopende wapenfeiten. 

Op zaterdagavond is de zaal in Bird langzaam volgestroomd. Afwezig loopt Shuggie naar de microfoon. Om zijn nek hangt een witte linkshandige Fender Stratocaster, die is besnaard als een rechtshandige gitaar. Tegendraads of gewoon praktisch... Zonder inspiratie speelt hij een kort intro, dat nauwelijks op een echte song lijkt. Ook het tweede nummer komt moeizaam op gang. In de volgende nummers komt de band een beetje los en klinkt er onversneden (rhythm and) blues en een beetje funk met hier en daar een zwoele groove.

De band speelt bij vlagen geïnspireerd. Dan klinken er gave sounds. Bijna terloops speelt Shuggie weinig ter zake doende licks. Het geluid van de band is van een effectieve eenvoud, kernachtig en kaal. Er volgen nog wat nummers met onverschillige, lange, vage, intro’s en veel gepiel. Na ruim een uur klinkt dan eindelijk ‘Strawberry Letter 23’. Met een zekere glans, Lee Rittenour uit een kastje, en omdat het een goed liedje is, al ontbreken magie en inspiratie.

Is het publiek gekomen om anderhalf uur te wachten op die ene song?

Waar was Shuggie Otis al die jaren en wat deed hij in dat sluimerende bestaan? Is hij gereïncarneerd in zichzelf en terug op aarde om zijn muziek te brengen?

Toch ben ik niet echt teleurgesteld. Shuggie is niet uitgeblust of opgebrand. 

Als tweejarige maakte hij al muziek en als wonderkind speelde hij vanaf zijn twaalfde in de band van zijn succesvolle vader, de legendarische 'King of Rhythm & Blues' Johnny Otis.  

Shuggie had al een flinke slok op toen hij het podium beklom. De confrontatie met zijn publiek begon al ver voor de soundcheck. Zijn optreden is beladen met drama en leed. Hij wil graag iets terugwinnen van de glans die zijn leven had als tiener. Want zijn roem duurt voort op het imago van zijn veelbelovende talent. En die ene song. Dat liefdesliedje waar vele generaties kennis van namen en met zich meedragen in hun collectieve geheugen.

Shuggie Otis heeft nog steeds een sterk charisma en laat heel veel van zichzelf zien. Zijn talent is verschoten en zijn roem wordt geforceerd in stand gehouden. Het drama van een zoon die ondanks zijn eigen talenten altijd in de schaduw van zichzelf bleef staan.

Deel via social media: