Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2013-04-16 07:00:00 • 4 min lezen

The beard is back in town!

Bij zijn laatste bezoek aan Utrecht, 30 september 2011 in DB's, stonden er zo ongeveer nog meer mensen op het podium dan in het publiek. Ditmaal was Tivoli de Helling tot de nok toe gevuld met een uiterst enthousiast gezelschap. Hoe en waar in anderhalf jaar tijd nu ineens deze trouwe, gepassioneerde aanhang vandaan komt blijft vooralsnog een mysterie. Wat wel duidelijk is: Ieder individu geeft zich onvoorwaardelijk over aan het donkere gebrul van dit beest.  

Ben Caplan ziet zich, zonder 'The Casual Smokers' aan zijn zijde, genoodzaakt het hele pakje peuken zelf voor zijn rekening te nemen. Gevolg: Een stem duister en rauw als Tom Waits ten tijde van 'Closing Time', een baard zo ruig en lang dat je er moeiteloos Alcatraz mee zou kunnen ontsnappen, tonen zo laag dat je trommelvlies er van los trillen. Een vleugje Madrugada, een snufje Eddie Vedder, maar toch overwegend Ben Caplan zelf. Een optelsom met als uitkomst zeer ongebruikelijke meezingers.    Slechts drie instrumenten vullen het ruim opgezette podium; een elektrische piano, akoestische gitaar en, het meest overweldigende, de stem van Ben. Een instrument dat hij niet alleen gebruikt om zijn uitgeklede liedjes van een flinke dosis kracht te voorzien, maar ook gebruikt als voertuig voor zijn schier eindeloze, haast cabereteske, dialogen. Hoewel de humoristische anekdotes vaak meer tijd in beslag nemen dan de tussenliggende liedjes, neemt het gros van het publiek dit voor lief. Ben is grappig en als gevolg daarvan rollen tranen van het lachen over net opgedroogde tranen van ontroering. Deze twee uitersten golven af en aan en slingeren je de gehele avond heen en weer.       Geen enkel nummer van zijn laatste album 'In Times Of Great Remembering' blijft onaangeroerd en grappen van alle soorten en maten passeren de revue. Ben vertolkt zijn songs zo intens dat een lach vaak uitkomst biedt om de avond niet té zwaarmoedig te maken. De aanwezigen krijgen zodoende niet alleen zijn muzikale gedachten ter overpeinzing mee, maar ook de stiekeme glimlach om het leed te kunnen overzien.   Foto's: Anoek de Wit

 

Deel via social media: