Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2016-04-09 07:00:00 • 11 min lezen

The Last Shadow Puppets - Paradiso - 7 april 2016

Langzaam loopt een jongen de trap van Paradiso af, naar buiten, de handen voor het gezicht. Als hij opkijkt stromen de tranen over zijn wangen. Een vals kaartje ? Het lijkt de meest aannemelijke reden van zijn verdriet. En aangezien alle tickets binnen enkele minuten waren uitverkocht, zal deze jongen vandaag geen getuige zijn van het optreden van The Last Shadow Puppets, hun enige club-show in Nederland van deze tour.

De enorme belangstelling voor dit concert heeft deels te maken met het grote succes van debuutalbum “The Age Of The Understatement”, alweer acht jaar geleden. Vol met sixties-invloeden, strijkers, vocale harmonieën en ingenieuze teksten, en heel veel goede liedjes. Het geluid was bombastisch en licht tegelijk.

Maar ook de status van bandlid Alex Turner, frontman van Arctic Monkeys, zal veel mensen naar Paradiso hebben getrokken. De Monkeys zijn in de loop der jaren uitgegroeid tot wereldact. Tijdens een tour in de begindagen van deze band, werd het voorprogramma verzorgd door het bandje van Miles Kane. Sindsdien zijn Kane (intussen, veel bescheidener, ook solo succesvol) en Turner dikke vrienden. Samen richtten ze in 2007 The Last Shadow Puppets (TLSP) op, om te experimenteren met muziek waar ze in hun reguliere bandjes niet aan toe kwamen.

Vorige maand werd het tweede album, “Everything You’ve Come To Expect” uitgebracht. Genoeg materiaal dus om een avond mee te vullen.

Voorafgegaan door de drummer, bassist, toetsenist en een heus strijkkwartet, bestijgen de twee mannen het podium. Turner, bij de Monkeys toch vooral ingetogen op het podium, neemt onmiddellijk de pose aan van sleazy nachtclub-zanger : hemd open, slingerend loopje, fifties-kuif waar zelfs nog even de kam doorheen gaat.  Kane, normaal gesproken opstormend als een hond die een week niet buiten is geweest, houdt zich relatief rustig.

Opener “Calm Like You” zet de toon voor de nightclub-sfeer, het vervolg is energiek met “The Age Of The Understatement”. Dan al is duidelijk dat we niet hoeven te vrezen voor een slordig en wazig optreden van twee beschonken en sufgeblowde maatjes. 

“I‘m in no hurry,” zegt Turner, en dat straalt hij ook uit. Maar er wordt wel degelijk geïnspireerd gespeeld en gezongen, en de duidelijke chemie binnen de band beperkt zich niet tot de twee frontmannen; de hele band heeft zichtbaar lol. Kane flirt met de violistes en de zaal, Turner knielt en kruipt en sleept, maar de muziek klinkt geweldig en de ijzersterke nummers van beide albums worden mooi door elkaar gevlochten. Ook live blijft “My Mistakes Were Made For You”, van het debuutalbum, één van de mooiste liedjes van deze eeuw, maar ook de meeste nieuwe nummers komen op het podium tot hun recht, misschien wel beter dan op de plaat. “Bad Habits”, het wildste nummer van het nieuwe album, is de peper die het optreden op het juiste moment weer wat extra pit geeft.

Na een dik uur verlaat de band het podium, om snel daarop terug te keren voor een toegift van drie nummers. Het eerste is Beatles-cover “I Want You (She’s So Heavy)”, dat nog slepender en zuigender wordt gespeeld dan het origineel. Afsluiter is “Standing Next To Me”, waarna Turner en Kane de daad bij het woord voegen en hand in hand afscheid nemen van het euforische publiek.

Af te meten aan de sfeer van deze show kan een derde album niet uitblijven. Hopelijk hoeven we niet weer acht jaar te wachten.

TLSP staan in de zomer nog op het podium van Lowlands.

Deel via social media: