Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-07-02 07:00:00 • 9 min lezen

The Mars Volta fascineert wederom

Volgens de fans speelt The Mars Volta vanavond veel te veel van zijn nieuwe, toegankelijkere album Noctourniquet. Desalniettemin weet de band ook op 27 juni in Paradiso een show neer te zetten waar de band iedereen mee imponeert; die-hard progressieve rockfan of niet.  Vreemde gewoonte  Het komt wat langzaam op gang in Paradiso, de typische explosieve en verschrikkelijk snelle sound van The Mars Volta laat namelijk een tijdje op zich wachten. Ze beginnen met melancholische nummers, waar zanger Cedric Bixler-Zavala zich al heerlijk in verliest. Maar verliezen doet het publiek zich echter nog niet.   Misschien komt dat mede door de aparte gewoonte die Bixler-Zavala er op na lijkt te houden. Degenen op het balkon van Paradiso zien de zanger in zijn grote hoeveelheid kleding en met enorme haardos telkens nippen aan een mok met daarin kokend water. En wanneer het water kouder dreigt te worden, drukt een van zijn assistenten snel de waterkoker aan om hem vervolgens van een nieuwe dampende plens te voorzien. Of hij is zo gek als dat hij overomt, of hij heeft iets van een heet honinggoedje nodig om zijn stem enigszins te onderhouden. De meningen zijn verdeeld. Geen succesvolle setlist Over een verdeling gesproken. Het publiek lijkt te bestaan uit twee kampen: de die hard-fans en de liefhebbers. De eerste groep doet The Mars Volta geen groot plezier met zijn setlist van vanavond. Die bestaat namelijk vooral uit nummers van het nieuwe album, die door de fans als ‘te toegankelijk’  wordt beschouwd. De liefhebbers daarentegen vermaken zich prima met de dromerige sfeer die de nieuwe nummers creëren. Al lijkt ook deze groep van liefhebbers enigszins teleurgesteld dat de band vrijwel niets van het oudere werk speelt.  Altijd een waanzinnige performance Ondanks de kritiek op de setlist is er niets aan te merken op de waanzinnige show die de band neerzet. Een geweldige drummer en een door de duivel bezeten zanger die iedereen bij de lurven weet te grijpen. Het bizarre, drukke en ietwat feminiene gedans van Bixler-Zavala in combinatie met zijn schrijnend hoge stem en de dragende, snelle drumpartijen vormen het kloppende geheel van de avond. Een set die door de dynamiek en het hoge niveau de gehele avond tot de verbeelding blijft spreken. Dat de mannen geen bekende nummers van oudere albums spelen, is daarom niet meer dan een marginaal kritiekpuntje. Het spel op het podium is namelijk fascinerend genoeg om de hele avond gedachteloos naar te kijken. 

(foto door Eliot Lee Hazel)

Deel via social media: