Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2013-03-23 07:00:00 • 12 min lezen

Thuiskomen met Frank Boeijen

Het geroezemoes in de zaal verstomt met het dimmen van het licht. Als zowel het volume als lux nagenoeg nul is, komt de band op. In tegenstelling tot de verwachtingen is Frank Boeijen live geen one man show zoals ook zijn albums dat feitelijk niet zijn. De meest bekende singer songwriter van de lage landen heeft al jaren zowel in de studio als op het podium bijval van enkele topmuzikanten.

Wanneer iedereen zijn positie heeft ingenomen en de aanwezigen hun zetel bezetten, worden de eerste noten gebracht. Camera schiet direct foto's van de onderkant van de hemel. Ingetogen en bedachtzaam vangt de avond aan. Slechts enkele ogenblikken nadat de zon in de waal zonk bij het oversteken van de brug, horen we "zelden zo'n mooie zonsondergang gezien". Alsof hiermee het pad wordt ingeslagen naar een uiterst intieme avond, een intens samenzijn.

Ook de laatste mensen die binnendruppelen krijgen een warm welkom: "iedereen is hier welkom, we zijn in Nijmegen". Eens te meer wordt duidelijk dat het voor Frank Boeijen na al die jaren nog altijd bijzonder is te spelen in zijn thuishaven. Hij wordt dan ook opvallend warm ontvangen. Een gepaste reactie volgt in de vorm van het nummer 'Nijmegen bij zonsondergang'. Het nummer beschrijft weemoedig hoe ik zojuist nog de brug passeerde naar zijn zo geliefde stad. Het aansluitende 'overal bleef iets achter' van zijn onlangs uitgebrachte album 'Liefde en Moed' geeft ruimte aan de band zich te onderscheiden. Multi-instrumentalist Rens van der Zalm laat de zon schijnen met zijn Spaanse gitaar. De combinatie met Frank's stem maakt het als een Al Stewart plaat met honing in de groeven.

Regelmatig worden nummers ingeleid door een ludieke anekdote en neemt Frank voor even de rol van cabaretier aan. Zo zou het nummer 'kamer voor twee' gaan over het romantische idee dat hij had over de huwelijksnacht van zijn ouders. Alleen in het witte licht stuwen zijn gitaar en stem het lied tot iconische statuur. Geen adem, geen kuchje uit het publiek.

Hoewel het de gehele avond al een doorn in het oog is, bereikt de irritatie ten opzichte van flitsende mobiele telefoons een hoogtepunt als 'zeg me dat het niet zo is', (door Frank hangend op een kruk met minieme pianobegeleiding hartverscheurend gezongen) overschaduwt wordt door een spervuur aan flitsen. Een absoluut grijpend moment wordt hiermee te niet gedaan. Het valt te hopen dat de geschoten beelden anderen wél ontroeren.

Wat criticasters vaak aanhalen als zwak punt, zijn articulatie, is vanavond eerder over- dan onderbelicht. Ieder woord, iedere letter wordt met een grootse precisie gebracht, zonder ooit overdreven over te komen.

De hoofdpersoon zelf geeft aan kris kras door de tijd te gaan, toch is het optreden vandaag duidelijk een tour de force. Met nummers van vrijwel alle albums, singles en albumtracks, serveert Frank Boeijen zijn gelouterde, maar ook incidentele fans, een gevarieerd en proteïne rijk gerecht. Je gasten opzwepen met 'hier komt de storm' en ze vervolgens verwonderd achter laten met 'een zee van tijd' laat alleen wel te wensen over.

Deel via social media: