Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-04-21 07:00:00 • 8 min lezen

Tivoli Tijdloos: 'Eindelijk weer De Dijk'

Al ruim dertig jaar bij elkaar en wat golft De Dijk nog goed. Eén van de succesvolste bands in de nederpopbluesrock-geschiedenis.

In al die jaren zijn meerdere albums in platina omgezet, hebben ze de Zilveren én Gouden Harp binnen geharkt en hebben ze in 2005 hun 25-jarig bestaan opgeleukt met de Edison oeuvreprijs. In 2013 zijn ze er even tussenuit. Zanger Huub van der Lubbe neemt een solo-album op, maar begrijpt al gauw dat De Dijk het echte werk is. Dit jaar zijn ze terug en sterk als altijd. In februari komen ze uit met het nieuwe album ‘Dijkers en Strijkers’, in samenwerking met Amsterdam Sinfonietta, dat zonder kloppen binnenkomt op de hoogste stek in de Album Top 100. Ook zijn ze gestart met een nieuwe tour onder de zeer toepasselijke noemer: ‘Eindelijk weer De Dijk'. Afgelopen woensdag en donderdag waren de jonge oude mannen neergestreken in een uitverkocht Tivoli te Utrecht.

 

Het optreden

Het dak van het publiek ziet er vanaf het balkon grijs en vleeskleurig uit. Wat is er mooier dan in de nadagen van de Tivoli aan de Oudegracht, de zaal te vullen met toeschouwers, van wie het gros de eerste dagen ook heeft meegemaakt. Diezelfde liefhebbers hebben ook zo goed als zeker al eens een of meerdere van de dik zestig optredens van De Dijk in Tivoli bijgewoond. Dit blijkt wel uit de actie van zanger Huub van der Lubbe, om na een half uur rustig het podium af te stappen en menigeen in het publiek te voorzien van een knuffel en een bedankje. De band speelt zoals altijd , strak van toon en heerlijk oprecht. De Dijk met Huub van der Lubbe als stralend middelpunt, zijn broer Hans op de bas, gecamoufleerd tussen drummer Antonie Broek en op de toetsen/accordeon Pim Kops, en de kale gitarist Nico Arzbach hebben de hulp ingeschakeld van Nieuwendijk Horns en co-producer en gitarist JB Meijers. Vooral die laatste geeft de avond dat beetje extra, waardoor onvergetelijk er aan toegevoegd kan worden. Hij laat zijn talenten spreken en zo nu en dan mag het riempje los, wat resulteert in een drinkpauze voor de anderen en een paar mooie momenten van heerlijk gitaarspel voor het publiek. Na ruim anderhalf uur spelen ze het laatste nummer en is het tijd voor de toegift. Waar het publiek meestal om een toegift schreeuwt en klapt onder de bekende leus 'we want more' is dit bij De Dijk een stukje tekst uit het bekendste nummer: 'Dansen, dansen, dansen.' Niet één, niet twee, maar vijf keer moet dat woord, maal drie, gescandeerd worden, voordat het dan uiteindelijk als best denkbare afsluiter na ruim twee uur op het podium, gespeeld wordt. Tussendoor rent Huub af en toe naar backstage om, naar wat bleek, te kunnen aankondigen dat ze in het nieuwe popwalhalla TivoliVredenburg ook weer zijn te bewonderen. Voor de liefhebber: 3 december.

 

De conclusie

De Dijk is na al die jaren nog altijd okselfris. Ook deze twee avonden in Tivoli hebben zij dat duidelijk laten horen. Deze unieke band kan nog jaren door en laat met hun eigentijdse muziek maar weer eens zien dat ze nog makkelijk thuis horen bij de populairste Nederlandse bands.  

Deel via social media: