Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-09-30 07:00:00 • 5 min lezen

Træben – Cd-presentatie ‘Looking at the storm’, 19 september 2014, LantarenVenster, Rotterdam

Beoordeling 8-

Op vrijdag 19 september vond de presentatie van het nieuwe album van Træben (‘Looking at the storm’) plaats in LantarenVenster te Rotterdam. Dit album is financieel mede mogelijk gemaakt door crowdsourcing via het platform ‘Voor De Kunst’. Het vorige album, ‘Push’, viel goed in de smaak (voor een recensie, zie: http://www.mpodia.nl/content/tr%C3%A6ben-%E2%80%93-push), dus ik was erg benieuwd waar deze heren nu mee bezig waren. Het was zeer zeker geen teleurstelling!

Het kwartet bestaat uit een saxofonist (Søren Ballegaard), een drummer (Haye Jellema), een gitarist (Jens Larsen) en een contrabassist (Olaf Meijer). De losse (maar toch professionele) sfeer op het podium spreekt boekdelen. Sommige nummers worden voorzien van een korte uitleg. Zo krijgen we te horen dat het lied ‘Darkest Hour’ is ontstaan tijdens het bekijken van de gelijknamige over-the-top horrorfilm. Er wordt gespeeld zonder opsmuk, maar de nummers, grotendeels geschreven door de gitarist, zitten goed in elkaar. Overzichtelijke motieven in de intro’s van de nummers bereiden de weg naar persoonlijke en virtuoze solo’s. De creativiteit van ieder bandlid kan goed naar voren komen, zonder dat dit de schwung uit de groepsdynamiek haalt. Jellema drumt alles naadloos aan elkaar, maar iedereen draagt natuurlijk zijn steentje bij. De afzonderlijke instrumenten staan niet zozeer verticaal boven elkaar, maar vormen een speels lappendeken, waarin de solist uitstekend naar voren kan treden. Om diezelfde reden was het een waar genoegen om ‘Top Dog’ van het vorige album ook terug te horen op deze presentatie. De drumsolo op het einde is niet alleen technisch complex, maar is ook nog eens goed verweven in de algemene structuur van het nummer; geen solo omwille van de solo, maar omwille van de muziek. Ook het door melancholie aangeraakte ‘No’ is vanuit dit oogpunt bekeken interessant. De klankkleur van de gitaar mengt goed in het geheel, de bovenstemmen ontwikkelen zich voortduren op een min of meer stabiel blijvend akkoordenschema en blijven fris, door het haast ironische contrast van ‘zachte’ en ‘harde’ begeleidingsfiguren. Het dynamische en jonge karakter van de muziek zorgt soms voor een paar scherpe randjes. De gitaar stemt niet altijd even goed met de saxofoon en de contrabas verdwijnt, naar mijn smaak, soms net iets te veel naar de achtergrond. Deze kleine oneffenheidjes kunnen de pret echter niet drukken, des te meer omdat de musici zelf zoveel pret uitstralen en de uitdagingen niet worden geschuwd. Met deze cd is Træben een nieuwe en iets heuveligere weg ingeslagen, maar het eindresultaat mag er wezen!

Fotoreportage van Chris Fraikin: https://www.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fwww.flickr.com%2Fphotos%2...

Deel via social media: