Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2013-11-12 07:00:00 • 10 min lezen

Venice in de Frits Philipszaal Eindhoven (09/11/2013)

Geschreven door Henri van Uden

Wie de band “Venice” googlet, zal tegenwoordig al op de eerste pagina “Venicecentral.com” zien staan, de website van deze Amerikaanse band. Dat was in het verleden wel anders. Eind jaren negentig pikte Jan Douwe Kroeske deze band op en nodigde hen uit voor de 2 Meter Sessies. Zanger Kipp vertelt hierover dat zij in de huiskamer van Kroeske hun eerste nummer op Nederlandse bodem speelden: “Rivers Never Run”, wat aansluitend tijdens het concert ingezet wordt. Het publiek in Eindhoven reageert enthousiast als hij eraan toevoegt dat zij erg blij zijn dat Nederland hun muziek zo goed ontvangt. Dat is begrijpelijk, want behalve hun woonplaats Los Angeles, is ons land tot nu toe het enige land waar zij succes hebben met hun muziek, die hoofdzakelijk gebaseerd is op meerstemmige vocalen in de stijl van de Eagles en CSN&Y.

Onterecht dat Venice niet bekender is buiten onze landsgrenzen, als je de loepzuivere stemmen hoort van deze vier neven met de achternaam Lennon (nee, geen familie van John). Tijdens hun tournee door Nederland worden zij muzikaal ondersteund door Mark Harris op bas, Jamie Wollam op drums en Jasper Westerhof op toetsen. Laatstgenoemde is docent piano en keyboards en heeft onder andere Ruth Jacott begeleid. Harris is al geruime tijd de vaste bassist van de band en componeerde voor het nieuwe (dubbel) album “What Summer Brings” een nummer dat hij volledig zelf schreef. Uniek, volgens zanger Mark, vooral omdat niemand van de band iets aan het lied veranderde. Drummer Jamie Wollam wordt aangekondigd als de begeleider van Tears for Fears. Als hij dan ook het ritme van “Shout” inzet, volgt de rest van de band en zingt vervolgens het publiek spontaan het refrein mee. Zo zijn er wel meer van die momenten, die we gerust mogen kenschetsen als “gezellig”, want daar houdt het publiek van. Bijvoorbeeld als iemand in de zaal zanger en gitarist Pat Lennon felicitaties toeroept wegens zijn verjaardag. Het Brabantse publiek zorgt voor verwonderde blikken bij de muzikanten (behalve bij Jasper) als zij zingen: “Daar moet op gedronken worden” en (in overvalst Brabants): “Zonne goeie hebbu wij nog nie gehad”.

Up tempo nummers als “Think Again” en “The Man You Think I Am” wisselen zij af met akoestische liedjes als  “The Family Tree” (goed voor een jaarlijkse notering in de Top 2000) en het schitterende “Baby’s Calling”. Jammer dat gitarist Michael Lennon op het moment dat hij de solo wil gaan spelen het verkeerde akkoord aanslaat en stopt. Gelukkig herpakt hij zich en speelt de band het nummer opnieuw.

Tijdens het concert worden veel nummers gespeeld van het nieuwe album, afgewisseld met songs van hun vorige CD’s. Wat me aan de nieuwe songs vooral opvalt is de veelzijdigheid en variatie. Waar de muziek van Venice op hun vorige albums dreigde te verzanden in te veel “akoestiek” (de lezer gebruikte onderscheidingsvermogen) klinken de recente nummers lekker pittig en fris. De avond besluit Venice met een Engelstalige (niet-versterkte) versie van “Gute Nacht Freunde”, die zij op Radio 2 al eerder hebben gespeeld. 

Deel via social media: