Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JOKE SCHOT
2013-01-22 07:00:00 • 6 min lezen

Vrienden van Amstel Live.Deze feestformule kan voorlopig nog niet stuk. Door Jacques Nachtegaal – Het Collectief N & P

Het is al voor de vijftiende keer een jaarlijks terugkerend feestje. De Vrienden Van Amstel Live. Ooit begonnen in het Amsterdams Café “De Heeren Van Aemstel”, nu uitgegroeid tot een meerdaags spektakelfeest in de Rotterdamse Ahoy. Meer dan 105.000 bezoekers komen dit jaar het muziekfeest bezoeken, en daarmee is het ‘t grootste indoor muziekspektakel van Nederland. En niet alleen dat het maakt van het Ahoy sportpaleis tevens de grootste kroeg van Nederland, want 15 jaar VVAL daar moet op gedronken worden. Net even iets voor half negen, de spots floepen aan, het zaallicht gaat iets, maar net niet te veel, lager en Marco Borsato opent met “Binnen” en dat binnen geldt niet alleen voor de bezoekers maar ook voor Marco die eindelijk na 14 succesuitvoeringen op dit feest aanwezig is en hoe, hij drukt samen met Paskal Jakobsen (Blof) waarmee hij de opening verzorgt een zwaar stempel op deze vijftiende VVAL.  Marco is eindelijk binnen. Dat het hem bevalt, is duidelijk waarneembaar in de komende drie uur Nederlandse muziek. In een waanzinnig hoog tempo met optredens op maar liefst 5 locaties in Ahoy knallen de vaderlandse sterren van de podia. Na Marco komen Nick en Simon op het cafépodium om weer snel opgevolgd te worden door Gers Pardoel die samen met Jeroen van Koningsbrugge zelfs Simon Keizer aan het rappen krijgt. Het publiek is los en doet al gezellig mee. Toch zijn er nog plekken in de bomvolle zaal waar het wat rustig blijft, natuurlijk is niet alle muziek ieders eerste keus maar bij Rob de Nijs die o.a. samen met Xander de Buisonjé “Malle Babbe” de zaal in slingert is het de 70 jarige De Nijs die Iedereen van de stoelen krijgt en er ontstaan zelfs enkele spontane polonaises.

Dan barst met donderend geweld op het hoofdpodium Di-Rect los. Zanger Marcel Veenendaal zweept a la Mick Jagger, met nagenoeg identieke pasjes en bewegingen en een geweldig stemgeluid, het publiek op in een medley van Rolling Stones successen “Start me Up”, “Satisfaction”, “Brown Sugar” met Di-Rect gitarist Spike (Frans van Zoest) in een glansrol als Keith Richards en het publiek gaat uit zijn dak het feest lijkt compleet. Op het middelste deel van het grote podium is inmiddels een piano met een lift omhoog gekomen en Xander speelt en zingt samen met Sandra van Nieuwland (Voice of Holland). Dan zoekt het publiek plots waar die stem vandaan komt het is Dinand Woesthoff die als verrassing op de tweede ring een duet brengt met de aan de overkant van de zaal eveneens op het hoogste niveau geposteerde Ilse de Lange. Steeds gezelliger wordt het in Ahoy, vooral beneden in de zaal is het één grote kroeg geworden. Niet alleen de mensen met de podiumplaatsen zijn in opperbeste stemming maar ook de duizenden net onder hen vieren in grote groepen hun feestje. Op het grote podium wat is aangekleed als een brouwerij verschijnt Roel van Velzen met zijn band uit de brouwketel “Push” wordt wel ernstig overheerst door de achter het podium opgestelde videowall. Soms ben ik Van Velzen zelfs even kwijt in het drukke beeld. Dan daalt de stampiano naar beneden en samen met de door Roel van de podiumtribune gehaalde Paskal Jakobsen, Jeroen van Koningsbrugge en Marco Borsato neemt van Velzen plaats achter dit gevaarte, dan stijgen de vier op naar een hoogte van zo’n 15 meter en gaan Ahoy rond terwijl Roel speelt en Marco zingt (Kronenburg Park), Paskal zingt: “Why tell me Why en met z’n allen o.a.”Zij gelooft in mij”. Op het cafépodium is De Dijk verschenen: “Dansen”en met Acda en De Munnik “Een man weet niet wat die mist”. Ilse De lange keert op het hoofdpodium terug voort nog meer geweldig materiaal waaronder “Ship on the Ocean” en met Di-Rect’s Marcel Veenendaal ”I’m not so tough”. Op het Cafépodium is Blof weer opgebouwd, nu voor de wat meer intiemere set. Het feest knalt van links naar rechts en van voor naar achter, het publiek heeft amper de tijd het te verwerken of Acda en De Munnik staan weer op het hoofdpodium en samen met Nick en Simon zingen (voornamelijk N & S) “Het regent Zonnestralen”, gevolgd door de twee kruisbestuivingen die in 2011 zijn verschenen. En om het allemaal nog even kracht bij te zetten nog een Nick en Simon hit. Dan plots is het echt ineens Carnaval in de zaal op het cafépodium staat Rowen Heze, ook als verrassingsact en met de eerste noten van “Kwestie van geduld” staat Ahoy nu echt helemaal op z’n Kop. Wat een feest. Deze Limburgse feestband weet hoe je zo iets moet aanpakken en Jeroen van Koningsbrugge deelt graag in dat succes als hij op de trekzak meedoet met de Jack Poels cs. “Bestel Maor” en dat gebeurt in heel Ahoy zeer gretig. Het bier vloeit en de sfeer is opperbest, dan komt het slotstuk met natuurlijk Marco Borsato, met Nick en Simon “Nee je hoeft niet Naar Huis Vannacht” en in de kleur van Amstel kleurt heel Ahoy rood en Marco neemt met deze giga hit, “Vandaag is Rood” en alle overige vrienden afscheid van een dik tevreden publiek.

Een feest, jazeker, leuke combinaties, inderdaad. Lef, visueel absoluut, maar muzikaal werd er toch wel veel verwachts gebracht, zeker als je de line up kende. Hoewel deze formule nog vele jaren succesvol zal werken zou ik graag nog onverwachter en gewaagder combinaties zien en horen, maar het publiek niet zo lastig als ik, vierde een grandioos feest in een onmens grote kroeg waar het goed toeven was.                            

Deel via social media: