Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-05-16 07:00:00 • 12 min lezen

Walk The Line: De hoogtepunten

Een leuk concept: nieuwe, opkomende bands eerder boeken dan de hitparades ze gevonden hebben. En dan claimen dat jouw festival de ‘spot’ is om de hits van morgen te ontdekken. Veel festivalorganisatoren gaan er met die leus vandoor, slechts enkelen weten dit ook daadwerkelijk waar te maken. Het Walk The Line Festival bewijst met haar derde editie wederom dat zij wel de jongste neusjes van de zalm op haar podia presenteert. Mpodia is aanwezig op de 2e, en tevens laatste, dag van het festival.  Knus begin van de dag Het geluk begint in ieder geval bij het weer, op de tweede dag van Walk The Line straalt de zon regelmatig en van regen hebben we de hele dag geen last. Gelukkig maar, want de gratis optredens die ‘s middags op het terras van de Grote Markt worden gegeven, vallen of staan bij het weer. Met deze gratis optredens hoopt de organisatie twijfelaars nog net even dat duwtje in de rug te geven om de avond bij Walk The Line te besteden. Een slim initiatief, want de knusse optredens van onder andere singer-songwriter Liz Green en folkrockband Dead Flamingoes zijn erg leuk en maken je gelijk nieuwsgierig naar de rest van het programma. Zalm en gekweekte koolvis Wanneer de avond valt, begint het ‘echte’ festivalprogramma: vanaf 19.00 uur is vijf uur lang muziek te horen op vijf verschillende locaties rondom de Grote Markt. Paard van Troje, Supermarkt, Zwarte Ruiter, Het Nutshuis en Humanity House openen de deuren voor ruim 20 bands uit binnen- en buitenland.  Dat Walk The Line erin slaagt goede, opkomende bands te programmeren betekent echter niet dat de hele programmering 1 groot festijn is. Een indieband als Great Mountain Fire voorziet enkel in meer van waar we al jaren op 3FM mee doodgegooid worden: te vrolijke indiepop. Leuk ter vermaak, maar meer dan het neusje van een gekweekte koolvis is het niet te noemen. Daarom heeft Mpodia voor iedereen die Walk The Line Festival heeft moeten missen, een tiplijst gemaakt met de bands die zeker de moeite waard zijn om meer van te beluisteren.  Gang Colours Het Britse Gang Colours heeft de eer om in het auditorium van het Humanity House te spelen. In het intieme auditorium is het al voor aanvang erg druk, er zitten zelfs mensen op de trappen en er staan zelfs mensen buiten de zaal naar binnen te gluren. Niet verwonderlijk, want producer Will Ozane, de jongen achter Gang Colours, heeft in korte tijd al veel bekendheid verworven met zijn James Blake-achtige sound. Zijn emotievolle, dromerige liedjes drijven over een ambiguïteit van rustige, elektronische genres. Hij combineert zachte pianostukken met hardere elektronische texturen, een experiment dat zeer geslaagd uit de bus komt, blijkt vanavond ook tijdens de live versies van ‘Forgive Me’ en ‘Tissues and Fivers’. De intieme, industriële locatie complementeert de emotievolle, minimale muziek van Gang Colours, beter had Walk The Line dit niet kunnen organiseren.  Alt-J ∆ Hoewel men vaak naar het herkenbare verlangt, weet Alt-J juist succes te boeken met het ondefinieerbare. De vierkoppige band uit Groot-Brittanië maakt muziek onder het mom ‘we zijn de herkenning ontrouw’. Resultaat is een smeltkroes van folk, pop, elektronica en rock. En daar hebben de meeste muziekliefhebbers wel oren naar, zeker vanavond in de kleine zaal van het Paard. De mysterieuze stem blijkt afkomstig van een hippe jongeman die bijgestaan wordt door 3 heren die de twintig net wel of niet zijn gepasseerd. Ondanks de jonge leeftijd, staan de heren hun mannetje, live klinken ze namelijk minstens net zo goed als op het nog uit te komen album An Awesome Wave. Het eclectische en inventieve dat de band typeert, zie je ook af aan het instrumentarium. De drummer heeft de reguliere drums uitgebreid met sambaballen, bongo’s en een voetcarbasa. Maar eigenlijk is dat voor de meeste aanwezigen bijzaak. Waar het vooral om draait is of de muziek dansbaar is. Het publiek loopt dan ook vooral warm voor de uptempo-liedjes ‘Tessellate’, ‘Fitzpleasure’ en afsluiter ‘Breezeblocks’.  Doomtree  In de grote zaal van het Paard staat het relatief onbekende Doomtree uit Minnesota. De mannen, bestaande uit 4 rappers en 2 dj’s, profileren zichzelf als een crew met een hoog punkgehalte. Door de onder gekalkte en met studs behangen kledij, kun je bij binnenkomst denken dat er inderdaad een goede dosis powerchords en anarchisme om je oren vliegt. De teksten zijn inderdaad van anarchistische aard. Maar helaas worden die, zoals bij vele hiphop shows, overdonderd door een dreunende bas. Het publiek moet het vooral doen met zware Dirty South beats en een hoop gehos en gejoel. Ondanks dat de inhoud verloren gaat, spat er voldoende energie van het podium om het publiek mee te laten deinen. Tijdens het nummer ‘Bangarang’ is er zelfs even sprake van een moshpit. Doomtree blijkt vooral een kleurrijk collectief dat eerder doet denken aan Peter Pan’s Lost Boys dan echte punkers. Maar hun boodschap is sterk  en een waardige plek in het huidige hiphoplandschap is ze daarom ook zeker gegund.  Pond De zon schijnt duidelijk door de muziek van Pond. Je waant je met hun ruige psychedelische, garagerock weer terug in de seventies, maar vooral ook bij een optreden van Wolfmother. We verwachten ook niet anders, Pond is namelijk het ruigere broertje van de Australische psychedelische band Tame Impala. Pond speelt in Supermarkt als een van de laatste tijdens Walk The Line. Wie tijdens het optreden van Pond ogenschijnlijk in hogere sferen is beland, is zanger Nick Allbrok. Hij beweegt het gehele optreden spastisch zijn fragiele armen, hangt aan het balkon, gilt en rent, maar bovenal weet hij ondanks zijn trip altijd stipt op tijd zijn vocalen in te zetten. Vooral het eerste nummer ‘Zanman’ blijft in je hoofd hangen, maar laat dat nu net het nummer zijn dat in geen velden of wegen op een van hun uitgebrachte albums te bekennen is. Gelukkig is daar ook nog het liedje 'You Broke My Cool' van het album Beard, Wives & Denim. Woot Voor liefhebbers van Led Zeppelin is daar nog de Nederlandse rockband Woot die in 2011 de Grote Prijs won. Op Walk The Line staan ze in het Paardcafé, waar het dringen geblazen is om iets van het optreden te mogen zien. Met aanstekelijke riffjes en spannende opbouwen, weet de driekoppige band menig luisteraar om de vingers te winden. Soms lijkt repetitie wel erg dichtbij, maar ondanks dat, blijft de band goede muziek afleveren met een vermakelijk energieke performance.

Deel via social media: