Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR TRUUS DE BOER
2015-08-21 07:00:00 • 5 min lezen

Weer een mooie editie van Jazz Middelheim (Antwerpen 13-16 aug 2015)

Van 13-16 augustus vond alweer de 34e editie plaats van het festival Jazz Middelheim in het Antwerpse park Den Brandt. Het festival staat altijd weer garant voor een kwalitatieve en interessante jazz programmering en een gemoedelijke, bourgondische sfeer. Relaxed wordt er genoten van muziek, eten, drinken en elkaars gezelschap in een mooi park. Het weer was niet altijd even goed, maar zelfs op de regenachtige dagen geniet het publiek van alles wat Middelheim te bieden heeft.

Ik ben er dit jaar op zaterdag en zondag en van de voorgaande dagen hoor ik vooral veel enthousiaste verhalen over het optreden van TaxiWars. Verder stonden op donderdag en vrijdag onder andere Joe Lavona & Chris Potter en Archie Shepp op het programma.

Gelukkig valt er in het weekend ook nog meer dan genoeg te verwachten.

Het weer is zaterdag wat troosteloos, de programmering is dat zeker niet. Met Dr John in het vooruitzicht gaat de dag energiek van start met Robin McKelle & The Flytones. Zingen begon bij Robin McKelle in de kerk. Via high school jazzbands, later het prestigieuze College of Music en dankzij de Thelonious Monk Vocal Jazz Competition werd haar carrière gelanceerd. Aanvankelijk brak ze enkel door in Frankrijk. Haar eerste albums Introducing Robin McKelle en Modern Antique sloten sterk aan bij de jazz en met name de swingjazz en bigbandtraditie. Gaandeweg greep ze tijdens haar optredens meer en meer terug naar invloeden uit de traditionele soul, wat zich later ook vertaalde op haar recentere albums Soul Flower en Heart of Memphis.Uptempo nummers worden afgewisseld met meer mellow muziek. Het publiek moet letterlijk en figuurlijk nog wat worden opgewarmd en dat lukt goed.

Sinds een jaar heeft Jazz Middelheim ook een programmering op een tweede podium. Vandaag betreft het Brass Bands en in plaats van op het tweede podium spelen ze tussen de optredens van het hoofdpodium door in het park en bij de bar, tussen het publiek. Een erg leuke sfeermaker. Het betreft hier het Nederlandse Broken Brass Ensemble die het werk van de traditionele New Orleans band combineert met hiphip-, balkan-, funk- en fanfare-invloeden en Die Verdammte Spielerei. Vier saxofoonspelers, een percussionist en een van een megafoon voorziene, ‘onnozelaar’ (zoals ze dat in België noemen) vormen samen een ensemble dat topmuziek combineert met volksverlakkerij. Die Verdammte Spielerei neemt een loopje met de traditie van een koninklijke harmonie of fanfare. Muzikale humor ten top.

Als tweede optreden op het hoofdpodium staat Cecile McLorini Slavant op het programma. Twee jaar geleden was ze amper bekend bij het jazzminnende publiek. Toch had ze in 2010 de Thelonious Monk Competition in Washington D.C. gewonnen, waar Wynton Marsalis haar opmerkte en haar carrière werd gelanceerd. In de zomer van 2013 trad ze tweemaal op tijdens het Gent Jazz Festival, op de Main Stage met Jacky Terrasson, en op de Garden Stage met haar eigen album, WomanChild (2013), dat nog maar recent was gereleast. Een technisch duidelijk zeer geschoolde zangeres, maar ik mis persoonlijk de rauwe emotie die je bij de bluesnummers zou mogen verwachten. Het publiek is zeer enthousiast. De zangeres keert later op de avond nog terug als gast bij Dr John.

Artist in Residence Jason Moran met zijn eerbetooon en  hedendaagse interpretatie van Fats Waller is met ‘Waller Dance Party’ degene die inderdaad een feest neerzet op het podium. Heel muzikaal, met invloeden van Miles Davis,  feestelijke nummers, romantische ballads werkelijk alles komt voorbij om het publiek inderdaad aan het dansen te brengen.

En dan is het alweer tijd voor het laatste concert van de avond, waar velen naar uitkeken: Dr John’s ‘Spirit of Satch’ Dr John interprets Louis Armstrong. Al met al dus een avond met veel eerbetonen.

Op Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, een album dat Dr. John in augustus 2014 uitbracht op het Concord Records label, interpreteert hij Armstrong met 13 essentiële nummers uit diens vijf decennia overspannende carrière. ‘Hij is een legende op alle vlakken, omwille van de manier waarop hij zong, zijn manier van trompet spelen, en veel meer.’, zegt Dr. John.

Hij start met misschien wel zijn meest bekende nummer ‘What a wonderful world’. Het is een mooie hommage met, voor ons als Nederlanders extra leuk, een Nederlandse blazerssectie met o.a. Benjamin Herman.

Zondag is zonnig! En gaat van start met Jason Moran en zijn vrouw Alicia Hall Moran, een klassieke zangeres. Tezamen met meestergitarist Bill Frisell zetten ze een bijzonder concert neer.

Wat volgt is een concert waarvan ik iemand uit het publiek ‘dit is nou echte jazz’ hoor zeggen. Een begrijpelijk commentaar als je ziet wat voor achtergrond deze artiesten hebben. De 77-jarige pianist Steve Kuhn is vermoedelijk een van de weinige nog levende muzikanten die speelde met Coleman Hawkins, Ornette Coleman én John Coltrane. Als jonge twintiger maakte hij platen met Kenny Dorham en Stan Getz en in 1965 stond hij samen met basist Steve Swallow aan de zijde van Art Farmer. Vijftig (!) jaar later staan de twee samen op Jazz Middelheim, met meesterdrummer Joey Baron, die intussen ook al twintig jaar opduikt naast Kuhn.

Daarna komt de meer experimentele jazz aan bod. Grootheden van de Europese jazz Aldo Romano (1941) en Henri Texier (1945) behoren tot de generatie van muzikanten die hun debuut maakten in muzikaal en politiek woelige tijden. Het was de tijd van freejazz en experimenteerdrift, van geëngageerde statements en straatrumoer. Ze leerden de kunst door het ondersteunen van naar Europa overgekomen Amerikanen (zo speelden ze beide nog met trompettist Don Cherry) en kregen zo een lesje in veelzijdigheid. De spirit van die dagen is nog steeds aanwezig in hun gedreven muziek, ook in de samenwerking met de Franse rietblazer Louis Sclavis (1953).

Op de zondag eindigt het festival alweer vroeg, zo gaat om 18.30 het laatste optreden op het hoofdpodium van start.

Frisells discografie kan je haast beschouwen als een reis door de naoorlogse Amerikaanse muziekgeschiedenis (of toch een fors deel ervan). Rock-‘n-roll, surf, country, bluegrass, blues, jazz, pop, rock en improvisatie leiden steeds tot een combinatie waarin melodie geen scheldwoord is, en avontuur evenmin. Zoals hij recent ook bewees aan de zijde van o.m. Stefano Bollani, Jakob Bro, Greg Cohen en anderen: Frisell blijft zichzelf heruitvinden en nieuwe uitlaatkleppen zoeken. Hij komt naar Middelheim in trio met bassist Tony Scherr en drummer Kenny Wollesen.

Die muzikanten speelden ook op zijn recentste album Guitar In The Space Age! (2014) – een warme ode aan de muziek die de jonge Frisell op de radio hoorde -, maar het zal niet zomaar een nostalgische trip worden. De gitarist noemt dit trio immers zijn meest flexibele en spontane band, een gezelschap voor wie het moment bepalend is. Standards, eigen composities, folksongs en improvisaties: alles kan, mag en speelt een rol, al leidt het geen twijfel dat meester Frisell zorgt  voor de nodige weerhaakjes en samenhang.

Maar het festival is nog niet helemaal afgelopen: op de club stage gaat Obara International nog even helemaal los. Dit jonge kwartet verenigt twee muzikanten van de Noorse jazz en improvisatie – bassist Ole Morten Vågan en drummer Gard Nilssen – met twee vertegenwoordigers van de Poolse jazz: altsaxofonist Maciej Obara en pianist Dominik Wania. Een explosieve combinatie waarvan het me niks zou verbazen als ze binnenkort op het hoofdpodium te vinden zijn.

Tot volgend jaar Jazz Middelheim!

Deel via social media: