Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2014-03-20 07:00:00 • 5 min lezen

Woeste liefde tussen Elbow en ontketend Paradiso

Sinds de jongens in 1997 hun band de naam Elbow gaven, groeit hun fan schare gestaag. Met een energieke, charismatische frontman en een goed ingespeeld team muzikanten verovert het met ieder uitgebracht album nieuwe harten.  En zo staat de band met het album “The Take Off and Landing of Everything” nog warm in de achterzak, plots in een stijf uitverkocht Paradiso.

Om klokslag half tien zwellen de eerste elektronische tonen aan. Niet veel later betreden de muzikanten van Elbow in formatie het podium. Ze worden begeleidt door een overweldigend welkomstapplaus dat het enthousiasme van de ware fan verraadt. Een band stipt op tijd en een afgeladen arena vol razend enthousiast publiek, dat belooft wat.

Elbow kickstart het feestje met ‘The Bones Of You’ van het album ‘The Seldom Seen Kid’. Door de akoestiek van pop kerk Paradiso klinkt het nummer als een grootse hymne. De licht hese stem van Guy Garvey predikt vol overgave het evangelie van alternatieve rock. Met grootse gebaren zweept hij vanachter zijn denkbeeldige kansel de goed gelovige fans op. Heftig klappend zingen zij de gospel mee. Het zal wellicht vloeken in de kerk zijn, maar in de overdracht van het nummer dat volgt, ‘Open Arms’, weerklinkt overduidelijk Peter Gabriël. Gezien de allure en status van deze artiest allerminst een schandelijk vergelijk. Wat Guy echter onderscheidt van vele artiesten is zijn ongekende podium presentatie. Hij brengt de rock anthems met ongelooflijk veel power over de bühne en lijkt gedurende het concert met iedereen persoonlijk contact te houden. Iets wat hij lijkt te benadrukken met de woorden: “It’s really, really nice to see you all again! I see faces I remember”. Als hij even later uitgebreid poseert in een ingelast foto moment, is het bewijs geleverd: Guy geniet met volle teugen van het dolenthousiaste publiek hier in Paradiso.

 “Point your fingers at the mirrorball... All of you”, zet de interactie zich voort. Het publiek gehoorzaamt haar leider en een blik in de rondte doet je nu wanen in de Muppet Show. Terwijl de discobol zijn schittering op Paradiso projecteert, wordt ‘Mirrorball’ ingezet. In het nummer ‘Grounds For Divorce’ wordt het publiek verzocht de zanger ná te zingen. Als ene Freddie Mercury op Wembley bespeelt hij zijn fans en blijkt verzet weer zinloos.

Inmiddels ligt het publiek onvoorwaardelijk aan de voeten van de band en in het bijzonder van die van de frontman die als een reïncarnatie van Atlas de band draagt. Vanaf de voetjes op de vloer tot de sardientjes bovenin de nok, alle aanwezigen worden opgeslokt door de intensiteit van de show. De luidkeelse roep om een toegift wordt beantwoord met ‘Build A Rocket Boy’. Voor de zoveelste keer ontploft Paradiso.

Wat onafwendbaar is zal vroeg of laat gebeuren en de band verlaat definitief het podium en verdwijnt in het duister. Het publiek gaat naar huis met een warme herinnering aan een uiterst vermakelijk avondje Rock ’n Roll en troost zich met de gedachte: “Someday we'll be drinking with the seldom seen kid”.

Deel via social media: