Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR MANDY LEEUWIS
2014-07-10 07:00:00 • 6 min lezen

Zomer Indiestad in Tolhuistuin Amsterdam

Tekst: Mandy Leeuwis & Terrence Ramses

Om alvast in de stemming te komen voor het indiepop-festival 'Indiestad' vindt er dinsdag 08 juli een zomereditie in de Tolhuistuin plaatst. Voor de eerste keer een pre-party met drie acts voor het festival dat dit jaar nog plaats gaat vinden. Vanavond worden we meegenomen langs de Australische indie/folk van Blank Realm, de Britse indiepop van Superfood en tot slot de Amerikaanse noise/indie pop van Sleigh Bells. Een ware tocht langs de variaties die de indiepop tegenwoordig biedt. Uw verslaggevers waren bij twee van de drie acts en stonden na afloop elkaar met bezweet voorhoofd aan te kijken. "Dit was fantastisch..." 

 

Superfood Twee weken geleden stond deze jonge vier koppige band uit Birmingham nog op de vrijdag van Down The Rabbit Hole. En ook toen werden wij gelukkig van deze band. Lichte, vrolijke britpop; muziek om de Britten eeuwig dankbaar voor te zijn. Vanavond speelt de band ongeveer een half uur. Veel hebben zij namelijk nog niet te spelen. Enkel de in 2014 uitgebrachte EP 'Mam' en wat losse nummers. Hiervan zijn 'Melting' en 'Superfood' hoogtepuntjes in de Tolhuistuin. Zij hebben de potentie om zomerse hits te worden, maar vooralsnog moet de band het doen met een handje vol publiek in de Tolhuistuin.

En die staan vooral te wachten op Sleigh Bells. Desondanks weet Superfood het publiek lichtjes aan het dansen te krijgen. Zanger Dom Ganderton houdt het tempo er lekker in, zegt tussendoor enkele dankwoorden, maar zingt en speelt vooral lekker. Dit geldt ook voor gitarist Ryan Malcolm. Ganderton en Malcolm schreven in oktober 2012 het eerste nummer 'Superfood' en werden ontdekt door Harrison Koisser (frontman Peace). Het enthousiasme wat deze twee mannen lijken te hebben, staat in een flink contrast met de sexy bassiste Emily Bakker. Zij staart vooral voor zich uit. Dit heeft gelukkig geen effect op het gehele concert van Superfood, want wij wanen ons weer even in de jaren '90 en vieren de zomer.

 

Sleigh Bells Ook al is de zaal nog altijd niet volledig gevuld, als zangeres Alexis Krauss het publiek oprent en gelijk het publiek inkijkt en haar (gouden) strot opentrekt is de toon gezet: "Dit gaat een heftig optreden worden". Sleigh Bells is geformeerd in 2008 door vocalist Kraus en gitarist Derek Edward Miller. Het eerste album 'Treats' kwam uit in 2010 gevolgd door 'Reign of Terror' in 2012 en 'Bitter Rivals' uit 2013. 

Waar Miller vooral bezig is met zijn gitaarspel, weet Krauss met haar geweldige energie het publiek naar zich toe te trekken. Maar ook Miller laat ons niet koud met zijn elektrische tijgerprint-gitaar, die ook op hun laatste album siert. Langzaam begint de zaal de hoofden te bewegen en tijdens nummers als 'Comeback Kid' en 'A/B  Machines' wordt door Krauss geen plek op het podium onbenut. Krauss schreeuwt dat Amsterdam "Fucking amazing" is en zet dan één van mijn favoriete nummers 'Crown On The Ground' in. 

Waar de eerste twee albums van Sleigh Bells een stuk harder zijn, worden de nummers van het meest recente album iets tammer ontvangen. De RnB invloeden van deze laatste plaat passen wat minder in dit toch wel door punk en heavy metal gezette toon. Gelukkig wordt dat goedgemaakt door de energie van Krauss die tot twee keer aan toe het publiek inklimt om een aantal van de dames toe te zingen. Bij 'Riot Rhythm' begint iedereen dan ook te springen. Met zweet op ons voorhoofd en rug verlaten we de Tolhuistuin; wat was dat geweldig! Oordoppen zijn hier geen overbodige luxe (zelfs daarna is nog een piep te bespeuren) maar achteraan staan bij zo een high energy performance is echt een gemiste kans. 

 

 

 

Deel via social media: