Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2007-01-01 07:00:00 • 10 min lezen

Angela Groothuizen / 25 augustus 2008

 Amsterdam.

We hebben geprobeerd Angela Groothuizen te interviewen. Maar ze is zo openhartig en vertelt zoveel, dat ik af en toe kon zeggen: “O, dat wilde ik net vragen”. We zitten tegenover een gewone, lieve vrouw die een lekker bakkie voor ons zet. Ze is nog niet opgemaakt, en haar haar is niet gekamt. Voor de foto haalt ze er nog vlug een borstel doorheen. Ze praat volop, en vraagt op een gegeven moment: moet je niet even iets opnemen?

VRAAG: Je bent zo benaderbaar, we mogen je thuis opzoeken voor een interview? Ik heb er echt voor gekozen gewoon te blijven. Ik hou niet van dat onpersoonlijke gedoe. Gewoon het naamplaatje op de deur.

Ze gaat verder over een stemband die ooit is afgescheurd. Ciste in mijn keel, van de bühne af gelijk geopereerd. Het was een tipje van de ijsberg. De stem kwam niet meer goed, zegt Angela, ik kon er niks meer mee. Hij zat op slot zoals ik dat noemde. Toen keken de doktoren weer, en zeiden ze: “nee hoor, niets aan de hand”. Maar het was niet meer mijn stem. En toen dacht ik, ik kan gewoon niet meer zingen. Je hoort ook een verschil met deze Cd (Melk en Honing) en Groothuizen. Ik had me er helemaal mee verzoend dat ik niet meer kon zingen. Toen werd ik opgebeld in het jaar 2000, dus dat was twee jaar later, door Julya l’oko, van zullen we volgend jaar een tour doen? Ik zei: “Maar schat ik kan helemaal niet meer zingen”. Natuurlijk kan je zingen. (zei Loco) Het lijkt me enig , ik kan alleen de lead doen, maar ik kan niet meer zo goed zingen. Het jaar daarna deze we dus die tour waarin ik een enorme Joe Cocker stem had. En Julia zei “Dat is juist mooi”. Maar ik had er last van dat ik niet meer zo mooi kon zingen. Maar ik dacht: wat ik nog wel kan, laat ik dat goed doen. En wat ik wel kon was dat mooie lage, en het klonk eigenlijk niet echt slecht, maar in mijn gedachte klonk het slecht. (Angela laat een nummer horen “So lonely”). Ik moet heel hard werken om dit voor elkaar te krijgen. Je hoort het, er zat echt een braam op mijn stem, wel leuk eigenlijk

VRAAG: Je zingt ook goed engels he? Ja, maar ik heb in Amerika gewoond.

VRAAG: Heb je een Cd gemaakt in het engels? Jawel, ik ga je er zo één meegeven. Ik heb een hele grote hit gehad met “Pressure”. Maar toen ging ik zingen, gaat Angela haar verhaal verder, en ik had er zo’n lol in, en hup daarna deden we weer een tour, maar het bleef hangen en wurgen. Toen de AVRO met me stopte dacht ik, ja, ik moet wel, en toen heb ik heel hard gewerkt. Toen heb ik een zanglerares gevonden, Setske Mostaert, en die ging met mij weer naar die dokters terug, en werd er weer gefilmd. En opeens zagen ze het met z’n drieën, twee dokters en zij. En ik dacht: O, er zit een gezwel of zo. Ik zeg: “Ga ik dood”. Nee zegt ie, Je stemband is stijf, hij doet niks. Dus het was gewoon een verlamde stemband. Daarom klonk ie zo. Die andere stemband moest heel hard werken, en andere stond er zo stijf. Dat is precies wat ik altijd hoorde. Na vergelijk met een onderzoek van drie maanden ervoor zag ik dat er verbetering was. Dus dacht ik: “dat komt wel goed”. En het is ook goed gekomen, want vroeger bij de Dolly Dots heb ik ook heel hoog gezongen. Nou, dat kan ik nu weer. Want met de Dolly Dots verleden jaar haalde ik het weer makkelijk. (Angela laat ons op haar laptop nog wat live-muziekfragmenten van de Dolly Dots horen, waarop te horen is dat ze inderdaad die hoogte weer haalt.) Hij klinkt wat dik hè, maar ik heb gewoon weer die hoogte. Alleen die stem klinkt wel anders.

Ik zeg: “Ik ga het niet te lang voor je maken”. Maakt niet uit, je bent er nou toch. Straks ga ik douchen en naar de landendag.

VRAAG: De Cd “Melk en Honing” heb je twaalf jaar over gedaan? Ja, belachelijk.

VRAAG: De Dolly Dots is natuurlijk een succes geweest, en je komt niet aan jezelf toe. Heeft de Dolly Dots je belemmerd in wat je persoonlijk wilde doen? Ik heb ook de Cd “Groothuizen “ gemaakt met de hit “Rozegeur”. Dat was twaalf jaar geleden, en had ik al echt een ei gelegd. En Young Souls met “Pressure”. Dat deed ik na de Dolly Dots. “Melk en Honing is mijn vijfde album na de Dolly Dots.”. En met Jam heb ik nog een Cd gemaakt: “Message in a bottle”. Dat is gemiddeld één in de vijf jaar, en dat is weinig. Maar toevallig zat er nu twaalf jaar tussen. Met alleen Jam ertussen in 2002.

VRAAG: Waarom praat je over ná de Dolly Dots, terwijl je er nog mee optreedt? Dit is gewoon een tijdelijke reünie. De Dolly Dots zijn we twintig jaar geleden gestopt. En verleden jaar hadden we die reünie, en die gaat nu nog door en eindigt dit jaar. Verleden jaar hebben we drie concerten gedaan in Ahoy, en dan doen we nu toch nog een staartje. We dachten grote bedrijfsfeesten te doen, en snel rijk te worden, maar we zijn gewoon geen schnabbelgroep. We zitten niet in dat circuit, dat hoeft van ons ook niet. Wij treden altijd op met een band, dus dat hele schnabbel en rijk worden is weer niet gelukt.

Deel via social media: