Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2010-06-05 07:00:00 • 12 min lezen

Anne Chris / 17 mei 2010

Haar volledige naam luidt: Anne Christine Dekker. Ze gebruikt haar twee eerste namen als artiesten naam. Ze is vernoemd naar haar opa, (hij heette Chris) en is geboren in Alkmaar.

Mpodia heeft Café Nel in Amsterdam uitgekozen als vaste locatie voor interviews in de stad. Op het prachtige terras spraken wij met Anne Chris. Eenvoudig gekleed, humoristisch en grappig sprak ze openhartig over haar verleden, haar muziek en haar toekomst. 

Mpodia:

Wat is je gevoel bij je laatste cd?

Anne Chris:

Ik heb er een heel goed gevoel bij. Als ik het vergelijk met m'n debuut-cd 'Tomorrow is today', is het persoonlijker geworden, meer mijn eigen klankkleur. Ik heb me persoonlijk ontwikkeld, ben meer ervaren, ook op het professionele vlak, en dat heeft m'n klank veranderd. De sound van 'Play for now', staat ook meer los van mijn conservatorium-tijd. Toen ik mijn eerste cd maakte zat ik meer in het Jazz-idioom. Op 'Play for now' staan alleen eigen nummers, en er is bewuster nagedacht over de algehele sound van de cd. Mede dankzij Cord Heineking, de producer van de cd en bassist van mijn band. Hij heeft een stempel gedrukt op de klankkleur door het gebruik van drum programming. Het is in sommige stukken maar heel subtiel te horen, maar er is vaak gebruik gemaakt van een combinatie van digitale drums of percussie en akoestische instrumenten. Een ander verschil met de vorige cd is dat er alleen eigen nummers op staan ,en het is ook meer funky en groovy.

Mpodia:

Er spelen andere artiesten mee op je nieuwe cd. Waarom kies je bijvoorbeeld Jesse van Ruller en Tineke Postma uit om mee te spelen?

Anne Chris:

Tineke Postma speelt ook op mijn eerste cd mee. Ze is een fantastische saxofonist, en daarnaast een heel goede vriendin. Ik heb met haar gestudeerd, en ken haar al meer dan tien jaar. Met deze cd dacht ik, ik vraag haar gewoon weer erbij. Ik hou erg van haar klankkleur, vooral op sopraan. Voor de ballad 'Open' heb ik speciaal Jesse van Ruller gevraagd om de solo in te spelen. Het arrangement was al goed, maar het dreigde 'te zoet' te worden. Jesse heeft er precies het 'scherpe randje' tegenaan gegooid dat we nodig hadden. Het liefst doe ik elk optreden samen met mijn grote band bestaande uit Charly Zastrau-piano, Wim Bronnenberg-gitaar, Cord Heineking-bas, Etienne Nillesen-drums, Tineke op saxofoon, en als backing vocal: Paul van Kessel. Al die verschillende kleuren maken het gevarieerder.

Mpodia:

Hoe is de samenwerking met de vaste bandleden ontstaan?

Anne Chris:

Bijna iedereen ken ik van het conservatorium, behalve Wim Bronnenberg de gitarist. Ik heb hem ontmoet tijdens een ad hoc -optreden, alweer bijna acht jaar geleden. Ik vond hem ontzettend goed, en heb meteen zijn nummer gevraagd. In de jaren erna heb ik veel opgetreden in kleine bezetting met Wim op gitaar en Cord Heineking op bas. Mede door deze goede samenwerking kreeg ik het vertrouwen om mijn eerste cd op te nemen. Daar staan ook een aantal triostukken op; "Visions", "You're Everything". en 'Let's stay together'. Daar heeft hij een grote muzikale rol gespeeld. Ik hou erg van gitaar. Etienne Nillesen, de drummer, ken ik weer via Cord. Hij speelt in meerder bands met hem samen, dus ze zijn goed op elkaar ingespeeld. Meteen de eerste keer dat Etienne meedeed was ik heel enthousiast, hij heeft een heel eigen manier van spelen, energiek en toch subtiel. Het strijkkwartet voor de ballad 'Overwite' heb ik ook via via kunnen regelen. Het is gewoon ons kent ons, Nederland is niet zo groot, de meeste muzikanten kennen elkaar.

Mpodia:

Wie is er verantwoordelijk voor het eindgeluid?

Anne Chris:

Cord en ik. We hebben samen uren uren uren in de studio gezeten om laag over laag op te nemen, en om te editen. Dat is het verschil met de eerste cd, het is niet in één keer opgenomen. Het is een soort popproductie geworden, qua aanpak. En dan kun je het helemaal perfectioneren. Zo goed mogelijk maken. Live heb je natuurlijk weer ander geluid. We hebben er niet voor gekozen om met een click-track en allerlei digitale sounds te werken. Etienne kan die verschillende grooves live ook spelen, dus het blijft wel in die trend, maar er is live meer ruimte voor improvisatie.

Mpodia:

Door wie wordt je muziek geïnspireerd?

Anne Chris:

Ik heb heel lang conservatorium gedaan. Al tijdens mijn middelbare school ben ik begonnen aan de vooropleiding van het Alkmaars conservatorium. Dat was een opleiding die meer gericht was op pop. Maar jazz trok me steeds meer, dus na m'n eindexamen ben ik begonnen aan het Hilversum Conservatorium, een echte jazz-opleiding. Ik ben pas echt serieus begonnen met het schrijven van eigen muziek rond m'n 23e. Maar ondanks mijn grote jazz-bagage, hoor ik in mijn stukken vooral Stevie Wonder invloeden. Ik heb daar vroeger veel naar geluisterd, en nog steeds. Waar ik ook door geïnspireerd ben is Beady Belle. Dat is een Scandinavische groep. Ik hou erg van hun sound, het is heel open allemaal, maar wat er in zit, dat doet er ook echt toe. Haar manier van zingen (van leadzangeres Beate S. Lech-red) vind ik heel mooi. Ze heeft een licht geluid, met af en toe wat rauws erin. Waar ik ook veel naar heb geluisterd is de groep Brotherly. Dat is Engelse 'underground' dance. Bepaalde arrangementen, zoals 'I've Got No One', zijn daar ook door geïnspireerd.

Mpodia:

De percussie op 'Play For Now' valt echt wel meer op.

Anne Chris:

Ja, dat klopt. Het ritme dat Cord onder dat nummer heeft gezet geeft het nummer de juiste 'lichtheid'. Ik vind het fijn ook live wat meer up-tempo stukken te doen. Ik houd erg van ballads, maar je kunt niet alleen maar ballads spelen. Dan wordt het te zwaar.

Mpodia:

Léah Kline is ook erg belangrijk voor je, of niet?

Anne Chris:

Dat is grappig, want dat is een beetje zo gegroeid. Ik had bijna al mijn teksten af, maar wilde er toch een native speaker naar laten kijken of er dingen in zaten die te veel Nederlands-Engels zijn. Te direct vertaald zeg maar. Léah is een Amerikaanse zangeres, dus zij leek mij de juiste persoon daarvoor. Toen ze daarmee klaar was moest ik nog twee stukken af schrijven. Daarvan had ik het thema en het idee al, een soort van basistekst. Zij stelde voor om me bij het schrijven ervan te coachen door middel van vragen stellen: ''Wat wil je met dit nummer nu echt zeggen''. Gewoon wat dieper ingaan op de dingen. Ik ben heel tevreden met het eindresultaat ('Responsible' en 'Open'). 'Responsible' is autobiografisch. Het gaat over hoe ik me als kind verantwoordelijk voelde voor het geluk van mijn ouders, sinds hun scheiding. Ik was toen zeven, het ligt ver achter me, maar dit thema wilde ik graag in een tekst verwerken. Kinderen voelen veel meer aan dan ouders denken. Ik dacht heel serieus dat ik mijn ouders gelukkig moest maken.

Mpodia:

In de tekst van 'Long Years' (dat staat op de debuut-cd 'Tomorrow is today') gaat het over een man en een vrouw die een "new way of living" kiezen. "And leaving my certainties far behind." Dat zijn ook hele serieuze gedachten. Is dat toch ook een beetje autobiografisch dan?

Anne Chris:

Dat is gebaseerd op andere mensen in mijn omgeving, niet op mijzelf. Het gaat over het achterlaten van zekerheden, en opnieuw beginnen., een nieuwe weg inslaan. In die tekst gaat het over een man én een vrouw, maar zij horen niet per se bij elkaar dat heb ik open gelaten. Ze hebben allebei een eigen verhaal, ze willen losbreken.

Mpodia:

De teksten maken je muziek wel voller. Heb je bepaalde artiesten waarmee je nog zou willen samenwerken?

Anne Chris:

Nou, dat is een grote droom natuurlijk, maar Stevie Wonder. Dat lijkt me echt fantastisch, maar dat is meteen een heel hoge big shot. Ik ben vorig jaar naar zijn concert geweest in de Kuip, en was echt helemaal in extase. Ik moest huilen.

Mpodia:

Zoek je dan ook even de omgang met hem, om hem even te spreken te krijgen?

Anne Chris:

Nee, daar ben ik te verlegen voor. Hij is echt een held voor mij. Met alles, hoe hij zingt, hoe hij teksten schrijft, zijn muziek, hoe hij optreedt, wat hij legt in zijn muziek. Ik voelde me helemaal gelukzalig na het concert.

Mpodia:

Vaak door aan een artiest te vragen met wie hij wil samenwerken kom je er achter welke richting in de muziek hij/zij op wil.

Anne Chris:

Jamie Cullum, zijn eerste cd's vond ik goed, maar niet zo heel eigen. Zijn laatste cd 'The Pursuit', daar staat een mix op van jazz, pop en een beetje dance. Dat vind ik wel inspirerend, hoe hij schrijft en arrangeert. Hij heeft ook een cover van Rhianna opgenomen, 'Don't stop the music'. Dat is een enorme dancehit. Met Rhianna heb ik zelf niet zo veel. Maar hij heeft het nummer opgenomen alleen met trio, in een langzaam tempo. Dat vind ik heel gedurfd. Zijn open blik ten opzichte van muziekstijlen. Jazz is een van de dingen waardoor hij geïnspireerd wordt, en dat mixt hij met van alles.

Mpodia:

Van wie in het algemeen vindt je de mening heel belangrijk?

Anne Chris:

Mijn band. Van Cord, maar ook Wim Bronnenberg mijn gitarist. Zij hebben bij veel liedjes in het basis stadium geholpen. De melodie, teksten en akkoorden, die heb ik dan al, en leg die aan ze voor. Omdat zij echte instrumentalisten zijn hebben ze vaak goede adviezen. En die neem ik ook erg serieus. Zij zijn muzikanten die hun instrumenten helemaal onder de knie hebben. Ik kan piano spelen, mezelf eenvoudig begeleiden, en dat wordt steeds beter, maar ik ben geen échte pianist. Ik heb ook zes jaar viool gespeeld maar de vioolkist staat nu alweer jaren ongeopend in de kast. Soms denk ik erover om het weer op te pakken.

Mpodia:

Waarom ben je dan zangeres geworden?

Anne Chris:

Ik was al vroeg bezig met zingen. Ik had zangles toen ik 13 was, had vioolles, deed jazzballet, speelde mee in musicals, maar toen ik ook nog de vooropleiding ging doen moest ik kiezen, het werd te veel. Zang was gewoon het belangrijkste. Ik wist al dat ik de conservatorium-opleiding wilde doen. Dus toen heb ik toch maar de vioollessen laten vallen, met pijn in mijn hart. Om even in detail te treden, op de middelbare school moet je kiezen voor een bepaald vakkenpakket.. In de begeleidende gesprekken zei mijn mentor vaak, weet je zeker dat je wiskunde laat vallen? Dan kan je geen psychologie studeren, als alternatieve keuze. Maar nee, vanaf mijn vijftiende wist ik al: ik ging de muziek in. Daar was geen twijfel over mogelijk. Ik was ook niet goed in wiskunde, dat scheelt, daarom kon ik het wel laten vallen.

Mpodia:

Je hebt ook andere ambities, want je geeft les?

Anne Chris:

Het is niet mijn eerste ambitie, want dan zou ik me wel meer profileren als docent. Maar ik vind het heel erg leuk om te doen, en het zorgt voor een basis-inkomen, naast de optredens. Ik heb lang les gegeven op de gemeentelijke muziekschool hier in Amsterdam. Sinds vorig jaar heb ik mijn eigen lespraktijk aan huis, waar ik privé zangles geef. Dat doe ik acht uur per week. Dat is uniek in Amsterdam, heel aardige buren heb ik. Het liefst geef ik les aan tieners en volwassenen. Aan jongere kinderen is het moeilijk om echt les te geven. Wel leuk, maar het moet meer spelenderwijs. Ik vind het leuk om echt te kunnen werken aan een stem, en daar moet je wat ouder voor zijn. Daarom heb ik mijn baan op de muziekschool opgezegd. Nu kan ik zelf meer de richting bepalen van de lessen. Eén op één les geven, een uur per leerling. Dan kan je echt goed aandacht geven.

Mpodia:

Die zekerheid van de muziekschool liet je toch wel los.

Anne Chris:

Ja, dat was best eng, maar tot nu toe voelt het heel goed.

Mpodia:

Ben je tevreden over jezelf?

Anne Chris:

Qua persoonlijkheid, of qua alles? Ik ben een stuk zekerder over wat ik wil. Er blijven altijd wel dingen waar ik aan wil werken en zo. Op persoonlijk vlak, maar ook op professioneel vlak. Eigenlijk loopt het samen. Hoe beter ik in mijn vel zit, hoe beter ik ook op het podium sta, logisch. Ja, ik ben behoorlijk tevreden over hoe ik me nu voel. Ik denk niet dat ik klaar ben, ik moet nog heel veel dingen ontwikkelen.

Mpodia:

Je hebt niet kansen laten lopen, waarbij je denkt, dat had ik anders aan moeten pakken?

Anne Chris:

Ik denk het niet, nee. Ik had er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om deze cd weer bij een label onder te brengen, maar uiteindelijk heb ik het uitgebracht op m'n eigen label; O Twenty Records. Best spannend om het allemaal zelf te doen, maar het was een goede beslissing. De distributie heb ik geregeld via Bertus, een grote distributeur. En voor de promotie heb ik een professional ingehuurd. Het voelt heel goed om alles zelf in de hand te hebben.

Mpodia:

Hoe ziet een optreden van jou eruit?

Anne Chris:

Laatst in Alkmaar vond een recensent dat ik veel serieuze, ingetogen stukken speelde. Ik dacht dat dat wel mee viel. Maar in vergelijking met anderen is het misschien wel waar. Naast de meer uptempo ritmische stukken heb ik nog steeds veel stukken waarin meer rust zit. Daar hou ik van. Iets kwetsbaarder, daar voel ik me wel op mijn gemak bij.

Mpodia:

Wanneer begin je met je volgende cd?

Anne Chris:

Liefst morgen. Dat kan niet, want ik heb nog maar twee stukken die af zijn, en zes, zeven onuitgewerkte ideeën. Het liefst zou ik zeggen; volgend jaar komt hij uit. Maar ik heb deze 'Play For Now' zelf gefinancierd, dus moet even wachten. En ik zou graag een tweede persing hebben van deze cd. Bij m'n debuut-cd heeft Jazz Impuls een groot deel meebetaald aan de produktie, dat was heel fijn, maar nu ik alles zelf doe, ben ik helemaal onafhankelijk, dat is toch wel lekkerder. Het zet meer zoden aan de dijk. Ik ben nu veel zekerder over het product.

Deel via social media: