Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2011-09-29 07:00:00 • 7 min lezen

Buffoon: sterke indierock uit Antwerpen

‘Feelgood muziek zonder gezeur’ noemt Oor het album ‘Familiar Sounds’ van de Antwerpse indierockband Buffoon. Overal waar het album wordt gedraaid, reageert men enthousiast. Geen wonder met een plaat waar de liefde voor muziek vanaf druipt. Mpodia spreekt frontman Peter Vleugels over zijn paradepaardje.

Als je het album in 1 zin zou moeten beschrijven, hoe zou je dit dan doen? Dan zou ik in alle bescheidenheid het Britse ‘Moon And Back Music’ willen citeren: “A refreshingly original take on a relatively harder sounding indie theme greets the listener in a pristine, shimmering presence and production.” Mooier kan ik het niet samenvatten.

Met welke bands wordt Buffoon vergeleken qua muziekstijl? De media, en dan vooral de meer ‘independent’ media die ik ten zeerste apprecieer, vergelijken Buffoon met Weezer, Sebadoh, Spoon, Mogwai, The Fratellis, Folk Implosion, Tim Buckley, Pavement, Franz Ferdinand, John Lennon en Lemonheads. Dat verbaast me niet, want het merendeel is terug te vinden in mijn eigen platenkast.

Hoe is de productie van het album ‘Familiar Sounds’ verlopen? Familiar Sounds hebben we volledig zelf opgenomen in de Gelatines fabriek in Hasselt, ons repetitiehok. Niels en ik zijn met onze premix naar Malta afgezakt om daar samen met Luuk Cox te mixen en naar London om de plaat in de professionele Metropolis studio door oud gediende Frank Arkwright te laten masteren. Die man heeft masters gemaakt voor The Smiths en Belle and Sebastian.

Hoe zijn de nummers tot stand gekomen? Monty Python zong ‘every sperm is sacred’. Zo zie ik dat creatief gezien ook. Elk idee is waardevol en ik noteer daarom ook elk idee. Ik heb al mijn ideeën op een soort anthologie gezet om er zelf overzichtelijk door te kunnen grasduinen. Niet elk idee is goed, maar het ontdekken van een fijne melodie tussen de ‘rotzooi’ kan mij erg bevredigen.

Zo is ‘The More I Try’ een persoonlijk nummer uit een wat duistere periode en dit nummer ontstond volledig op fourtrack. Songs als ‘Twisters’, ‘Glitter And Amore’ of ‘Big Head Speaker’ ontstonden samen met Niels (gitarist) – vaak eerst op akoestische gitaar jengelend voor de dictafoon waarna we een demoversie thuis opnamen. Ik herinner me dat ik in Egypte met een gigantische leegloop en koorts in bed lag. Toen schreef ik ‘Did We Forget Something’ wat op Familiar Sounds belandde.

Werden jullie bij de productie van jullie album beïnvloedt door het geluid dat de huidige hitlijsten domineert? Niet echt. De productie van het album lag grotendeels in onze eigen handen. Ik ben nogal een aanhanger van de Do It Yourself-filosofie. Die stemt minder overeen met de huidige hitlijsten. Commercieel en creativiteit gaan vandaag minder hand in hand dan pakweg in de sixties. Toen werd er meer geëxperimenteerd dan vandaag. Ik ben wél opgegroeid met de hitlijsten van alle tijden. Mijn pa heeft een zeer uitgebreide collectie platen en is tevens dj. Zo leerde ik als peuter en kind al bakken muziek ontdekken. Als kind lag ik in bed stiekem mee te luisteren naar de platen die hij door de boxen knalde.

Wat inspireert je bij het schrijven van nieuwe nummers? Werkelijk alle muziek kan mij inspireren als het me raakt. In de jaren negentig ontdekte ik Pixies. Die harmonieuze punkrock met een mix van pijnlijke gitaren, straffe melodieën en persoonlijke teksten hebben mij toch zwaar muzikaal getekend. Daarnaast ben ik ook nogal cinefiel. Kubrick, Hitchcok en Scorsesse zijn zeker een inspiratie. Vaak zit ik met pen en papier in de zetel een film of docu op BBC te kijken, omdat sommige zinnen zo mooi kunnen zijn. De schoonheid of dramatiek of humor van een beeld of zin kan me doen opveren als een kind. Dan volgt soms een melodie en begin ik in mijn homestudio wat te knutselen.

Wat zijn de plannen van Buffoon? Niels (gitarist) en ik blijven aan mijn ideeën sleutelen en demo’s opnemen. Ik kan het me niet echt anders inbeelden. We zijn nog niet gecontracteerd door een label, maar het ontbreken van een druk van een platenfirma is ook wel een bevrijdend fenomeen. We doen volledig onze goesting vandaag. Ik, Niels en Dave (drums) spelen al tien jaar samen. Mimi (bass) voelt alles al enkele jaren goed aan. Iedereen is vrij te doen of te laten wat die wil. Ik claim niemand; dat ligt niet in mijn aard.

Bekijk de MySpace van Buffoon om meer te weten te komen over deze band.

Deel via social media: