Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2012-12-14 07:00:00 • 12 min lezen

Daniela Tugues Correa

Wie ben jij? Ik ben een Latijns-Amerikaanse "mesties" vrouw waarbij de dans in het bloed zit.

Waar ben je opgegeroeid, familie, onderwijs? Ik ben de dochter van Julieta. Een krachtige en mooie lichtbruine getinte vrouw, met lange rechte zwarte haren. Ze is origineel uit een arme buurt, maar met "rijke" ideeën, met een groot hart en een niet te stoppen wil. Dat is waarom ik denk dat ze overleed aan kanker in 1994, en ze was behoorlijk eigenwijs en te hard soms. (Zoals ik!) Mijn vader is Jaime, een grote oogarts en een betere vader. Ze zijn gescheiden toen ik 2 jaar oud en ik woonde met mijn moeder en mijn twee oudere broers en een zus totdat ik 26 jaar oud was. Sinds ik een klein meisje was droomde ik, dat ik een danseres zou zijn. Ik vermijdde het leven door na te denken over choreografieën, en dat doe ik nog steeds. Ik begon te dansen op een formele manier in een dansstudio in de buurt van mijn huis, ongeveer 20 minuten lopen. Met mijn 9 jaar oud was ik helemaal zeker van wat ik wilde doen. Ik ging er heen en ik vroeg: Heb je lessen in Venezolaanse volksdansen? En zij zeiden: "Nee, maar we hebben flamenco, dat is redelijk vergelijkbaar." In die school, studeerde ik in principe flamenco, jazz en tap voor 15 jaar met een paar zeer goede meesters, die woonden in Venezuela. In 1992 won ik een jaar studiebeurs om mij nog meer te verdiepen in mijn flamenco dans, ballet en Spaans klassieke dans in Spanje. Ik dans al 35 jaar.

Waar ben je nu mee bezig? Ik ben de dans directeur en de belangrijkste danseres van www.venezuelaviva.com, ook ben ik eigenaar van de Agrupación Juvenil Flamenco de Venezuela, een ruimte van menselijke ontwikkeling door middel van de kunst van het dansen. Ik leid de Dansvakopleiding van het Teatro Musical Pedagógico de Venezuela, een sociaal programma gericht op jongeren die willen leren om musicals te doen met de onderwerpen voor Venezolaanse cultuur. En ik werk ook met Paco Peña Flamenco Dance Company als een uitgenodigde danseres.

Hoe ben je bij Paco Peña Flamenco Dance Company terechtgekomen? Drie jaar geleden had Paco het idee om 'Flamenco sin Fronteras ", en hij had een veelzijdige danser nodig die flamenco kon dansen, net zo goed als de hedendaagse dans of typische Zuid-Amerikaanse dans. Hij had mijn werk gezien omdat de Venezolaanse culturele ambassadeur in Londen hem een ​​aantal video's van Venezuela Viva liet zien, en bovendien zijn toenmalige percussionist Diego Alvarez (mijn vriend) vertelde hem over mij ... Dus, dit is hoe ik op een dag aan de telefoon sprak met Paco Peña om afspraken te maken over mijn reis naar Cordoba om de uiteindelijke montage te doen, en ook als choreograaf te werken.

Wat betekent het om de belangrijkste vertegenwoordiger te zijn van Latino Flamenco wereldwijd? Het is een eer om authentiek, trouw aan mijn principes, mijn muzikale oorsprong en tradities te zijn, zoals ik trouw ben aan mijn hart en mijn intense liefde voor de flamenco die ik al 35 jaar heb. Slechts 8 jaar van mijn leven zonder flamenco ... Ik dans wat ik ben ... Een mestiza! Inderdaad, voor Venezuela is het zeer normaal dat je dicht bij de flamenco cultuur staat, om het te voelen als is het van jezelf. Onze muziek, taal, eten en dans zijn een continuïteit van het Spaanse koloniale, vermengd met onze inwoners en de Afrikaanse slaven. Trouwens, de Spaanse mensen die kwamen naar Venezuela waren niet de aristocratie als in andere Amerikaanse landen, waren zij de lagere klasse, waar flamenco opgegroeid. Wat is het belangrijkste in je leven, buiten je familie en dans? Vrijheid met verantwoordelijkheid en mijn dienst roeping. Soms vragen interviewers niet dat wat je wilt vertellen.

Wat wil je dat bezoekers van Mpodia zeker van je weten? De naam van mijn zoon is Alberto en mijn verjaardag is 8 maart. Ik hou van reizen.

  ENTREVISTA MPODIA NETHERLANDS Who Are you? I´m a latin-american “mesties” woman who can´t help dancing. Where did you rise, family, education? I´m the daughter of Julieta. A powerful and beautiful light brown skin woman, with long-straight black hair. She is original from a poor neighborhood but with “rich” ideas, huge heart and a unstoppable will. That´s why I think she passed away of cancer in 1994, she was quite stubborn and too harsh sometimes. (like me!!) My father is Jaime, a great ophthalmologist and a better father. They got divorced when I was 2 years old and I lived with my mom and my two older brothers and one sister until I was 26 years old. Since I was a little girl I dreamed I was a dancer. I used to avoid life thinking about choreographies and I still do. I started dancing in a formal way in a dance studio near my house, about 20 minutes walking. With my 9 years old I was completely sure of what I wanted to do. I went there and I asked: Do you teach venezuelan folk dancing? And they said: "No, but we have flamenco, that it is pretty similar."  In that school, basically I studied flamenco, jazz and tap for 15 years with very good masters who lived in Venezuela. In 1992 I won a one year scholarship to get deeper in my flamenco dance, ballet and Spanish classical dance in Spain. I've been dancing for 35 years. Where are you working on now? I'm the dance director and main dancer of www.venezuelaviva.com, also I have found the Agrupación Juvenil Flamenco de Venezuela, a space of human development through the art of dancing. I lead the Dance Department of the Teatro Musical Pedagógico de Venezuela, a social program directed to young people who want to learn to do musicals with venezuelan culture topics.  And I work as well with Paco Peña Flamenco Dance Company as an invited dancer. How did you get to Paco Peña Flamenco Dance Company? Three years ago Paco had the idea of doing "Flamenco sin Fronteras", and he needed a versatile dancer who could dance flamenco as good as the contemporary dance or typical south- american dance. He had seen my work because the Venezuelan cultural ambassador in London showed him some videos of Venezuela Viva and in addition his percussionist (in that moment) Diego Alvarez is my friend and he told him about me... So, this is how one day I was on the phone talking with Paco Peña doing arrangements about my travel to Cordoba to do the final montage where I worked as a choreographer too. What does it mean to be the most important representative of Latino Flamenco worldwide? It´s an honor to be authentic, loyal to my principles, to my musical origins and traditions as I'm faithful to my heart and my love for flamenco  that I have lived it intensely   for 35 years. Only 8 years of my life without flamenco... I dance what I am... A mestiza! Indeed, for Venezuela is very natural to feel close to flamenco culture, to feel it as it were own. Our music, language, food and dance are a continuity of the Spanish colonial mixed with our natives and the African slaves. Besides, the spanish people who came to Venezuela were not the aristocracy like in other American countries, they were the lower class, where flamenco grew up. What is the most important in your life, outside your family and dance? Freedom with responsibility and my service vocation. Sometimes interviewers not ask that what you want to tell.What do you want visitors to Mpodia sure about you to know? The name of my son is Alberto and my birthday is March 8th.  I love travelling.   

Deel via social media: