Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2011-10-08 07:00:00 • 9 min lezen

Fata 'el Moustache' Morgana / Een band vol rebellie en confetti

Een fata morgana van snorren, voor de één een utopie, voor de ander een dystopie. Met zijn naamloze debuutalbum en hartstochtelijke optredens probeert de band de muziekluisteraar wakker te schoppen. Op een terras waar maatpakken de stoelen bezet houden, spreek ik met Melle Kromhout (toetsenist), Jonas Kraft (gitarist) en Stephane Kaas (zanger).

Fata ‘el Moustache’ Morgana, een band die van rebellie niet vies is en de punkmentaliteit graag naar het heden draagt. De punkbands voelde een drang om de maatschappij wakker te schudden en te recalcitreren in de gangen waar geen plek voor deze jonge generatie was. Zij brachten losbandige lijfliederen waarmee de ongehoorde generatie zich liet horen. Fata ‘el Moustache’ Morgana is ook tegendraads, maar de behoefte om via muziek en optredens te rebelleren, komt niet uit dezelfde behoefte voort. Fata ‘el Moustache’ Morgana is vooral een muzikale uitlaatklep van de confettigeneratie. “We vinden het gewoon leuk om verrassende muziek te maken en heftige optredens te geven”, geeft toetsenist Melle Kromhout toe. Een band met de rebellie van punk, maar vooral ook met de liefde om te feesten. Met hun nummer ‘Wicky Wacky’ toont de band zijn aard: de drang om de sterkste cocktail ter wereld, de Wicky Wacky, te adoreren en vooral ook te drinken. Samen met hun publiek, zodat de optredens eindigen in exorbitante feestjes.

De band heeft de drang om de ingedutte muziekluisteraar wakker te schoppen. Nu muzikale identiteiten veelal identiteitsloos zijn, wil de band elke muzikale voorspelling doorbreken en als band een identiteit uitdragen die geen dubbelganger kent. “Veel bands zijn retro, wij zijn dat niet”, zegt zanger Stephane Kaas. Hun naamloze debuutalbum bestaat uit een kleurige collage aan verschillende muziekstijlen, waarbij Stephane in verschillende talen zingt. Dan denk je net te begrijpen dat Stephane in het Duits zingt en hups, bij het volgende nummer zingt hij ineens in het Frans. Inderdaad, lekker origineel.

De band pretendeert geen diepgravende muziek te maken. “We zijn geen muzikanten, toen we zeven jaar geleden begonnen, konden we niet eens muziek maken. Het leek mij gewoon tof om een band te beginnen”, Stephane lacht en vervolgt in alle eerlijkheid: “Alleen onze bassist (Joav Richartz) kan ook daadwerkelijk goed spelen. Dan begint hij over een akkoordenschema dat wel tof zou zijn, maar we begrijpen er vaak helemaal niets van en gaan dan gewoon door met wat we wel kunnen.” Maar gemakzuchtig zijn ze niet: “We proberen wel altijd iets te spelen wat net wat moeilijker is dan datgene wat we al kunnen, anders wordt het voor onszelf saai”, aldus Melle.

Verrassing is het streven. Een verrassing waardoor ze in elk hokje wel en niet passen. De band vindt het leuk als iedereen weer wat anders in hun muziek hoort: de een hoort Jay Z terug, de ander weer Johnny Cash en weer een ander Marco Borsato. Tijdens optredens hoopt de band dat iedereen telkens weer overdondert wordt. “We staan bekend om onze overdadige optredens”, vertelt Melle Kromhout (toetsenist). “Er gebeurt genoeg,” vervolgt Jonas Kraft (gitarist), “Melle werd laatst nog geëlektrocuteerd tijdens het spelen!” Jonas is als een kind zo blij wanneer hij deze mooie herinnering ophaalt. “Melle stond kennelijk in wat water en telkens wanneer hij zijn keyboard aanraakte, zag je hem lijden. En er was ook nog die keer dat Melle zijn been kapot had gemaakt en daarvoor naar het ziekenhuis moest.” Melle knikt, “Ik zou het liefst zoals Nirvana alles willen vernielen, maar we hebben nu eenmaal niet het geld om dat te doen”. Nu blijft het dus vooral bij zachtaardig de instrumenten omaaien, hopend dat ze wel vallen maar niet beschadigen. De band rebelleert nochtans dus met gepaste rationaliteit.

Hun drang om steeds iets anders te doen, brengt ook de valkuil met zich mee dat het een voorspelbaar truukje wordt. Uiteindelijk wordt ook hun muziek een stijltje op zich, terwijl de band dat juist probeert te vermijden. Om dat te voorkomen en hun doel om te verrassen te realiseren, is het noodzakelijk dat de band zich telkens vernieuwt en herdefinieert. Maar ondanks dat is Fata ‘el Moustache’ Morgana wel een band die een horde groupies verdient en potentie heeft. Eindelijk iets anders dan de populaire britpop waar zelfs dode wolven van janken.

Deel via social media: