Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2011-05-22 07:00:00 • 8 min lezen

Hundreds / 14 Mei 2011

Met de muziek van Hundreds waan je je in een droom. En in die droom heeft Mpodia Eva Milner, de vocalist van Hundreds, geïnterviewd. Zij en haar broer Philip Milner vormen samen Hundreds. De interessante combinatie van een klassiek opgeleide vocalist (Eva) met een professioneel jazzmuzikant en pianospeler (Philip) leidt tot sfeervolle muziek die in lijn ligt met Massive Attack.

Hoe zou je de sound van Hundreds omschrijven?Ik vind het altijd moeilijk om een omschrijving te geven van onze muziek, maar daar heeft elke muzikant last van. Ik denk dat onze muziek voortvloeit uit de triphop die in de jaren ‘90 door onder andere Massive Attack en Portishead werd gemaakt. Zij beïnvloeden onze muziek ook erg. Andere muzikanten die ons beïnvloeden zijn Lamb, Björk en Portishead. Kun je het album in een zin omschrijven?Het album gaat over een gebroken hart en een verwoeste wereld. Een gebroken hart is een klassiek inspiratiebron voor het schrijven van muziek, haha. Je hoort de liefdesverdriet bijna in elk nummer terug, zoals in ‘Little Heart’. In het nummer ‘I Love My Harbour’ zing ik over een verwoeste wereld waarin ik vreemde situaties omschrijf. Alles valt in stukken en de blauwe lucht verandert in paars.

Hoe zijn de taken tussen jullie verdeeld?Ik schrijf alle songteksten, Philip vindt het namelijk moeilijk om zich te verwoorden in tekst. De productie van de nummers neemt hij voor zijn rekening en hij speelt ook de piano. Philip is de mastermind achter alles, de composer. Hij praat via de muziek, je kunt hem horen wanneer hij piano speelt. Tijdens het produceren help ik hem wel, ik zit dan altijd naast hem. We praten dan veel met elkaar om te komen tot de “Hundreds sound”. Soms komt dat snel, soms duurt het een half jaar voordat een nummer af is.

Waar haal jij inspiratie vandaan voor het schrijven van songteksten?Ik zie mezelf als een filter, ik vertaal dingen die ik zie in songteksten. Tijdens het maken van het album las ik veel boeken van Virginia Woolf. Vooral haar boek ‘The Waves’ heeft mij geïnspireerd. Het laat je meevaren op een stroom van gedachten en Virginia Woolf creëert daarin allerlei aparte beelden. Die beelden inspireerden mij tijdens het schrijven van het album. Nu lees ik veel Engelse poëzie, waar ik inspiratie uithaal voor nieuwe nummers.Welk gevoel hoop je luisteraars te geven wanneer ze het album beluisteren? Een gevoel van melancholie. Je voelt verdriet, maar tegelijkertijd ook hoop. Tijdens een concert wil ik dat de muziek als een droom fungeert, waar je als luisteraar op kunt zweven maar ook op kunt dansen.

Is er een boodschap die je met je teksten over wilt brengen? Ik wil niemand iets leren, zo zit ik niet in elkaar. Ik wil alleen een sfeer oppikken en scènes verbeelden. Waar ik over zing, is mijn visie. Mijn teksten probeer ik open te houden, zodat je als luisteraar je eigen interpratie erop los kan gooien. Ik zou wel songteksten als Bob Dylan willen schrijven, maar ik vind dat het niet past bij de muziek die wij maken.

In het nummer ‘Wait For My Raccoon’ zing je dat je verliefd bent op een wasbeer. Is dit zomaar een verhaal of staat het ergens metafoor voor?Het nummer gaat over het wachten op iets dat niet bestaat, je wacht op een wasbeer. Je maakt een beeld van iemand in je hoofd, dat niet gebaseerd is op de werkelijkheid. Je komt er na een tijdje achter dat dit beeld niet klopt en die persoon anders is dan je dacht. In het nummer zing ik over de liefde, ik ben verliefd op de wasbeer en wil met hem trouwen. Wanneer ik erachter kom dat hij niet is zoals ik dacht dat hij is, verlaat ik hem. Ik laat hem achter met onze kinderen en verhuis terug naar de stad. Best feministisch eigenlijk, dat de kinderen bij hem blijven.

Hundreds gaven een optreden tijdens het Walk The Line Festival in Den Haag op 14 mei 2011. Wil je weten hoe het optreden was? Lees het verslag op Mpodia.

Deel via social media: