Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2013-11-26 07:00:00 • 8 min lezen

“Iedereen houdt van The Stones”

Een interview met Mark Lanegan

Hij begon als zanger van The Screaming Trees, maar is ondertussen misschien wel de grootste freelancer uit de independent rock scene. Werkte samen met de Queens Of The Stone Age, leden van Guns ‘n Roses, vaste vriend Greg Dulli, Isobel Cambell, PJ Harvey, Pearl Jam’s Mike McCready, The Soulsavers en ga nog maar even door. Niet de meest spraakzame zanger en ook niet de gemakkelijkste om te interviewen. Gesprekken duren soms niet langer dan drie minuten en de stemming kán grimmig worden als je je woorden niet genoeg weegt. Maar dat kan de ondervraagde niet al te veel schelen. Zijn doel is niet om hier te komen babbelen, maar om te zingen. Mijn belangrijkste doel: Mr Mark Lanegan zo lang mogelijk aan de praat houden.

Je laatste cd ‘Imitations’ bestaat uit enkel covers (en het resultaat mag er wezen). Wat is belangrijker voor je: eigen nummers of andermans werk?Hmm. Ik zou moeten zeggen mijn eigen nummers, want daar verdien ik tenslotte mijn brood mee. Aan de andere kant heeft andermans muziek me altijd geïnspireerd om zelf te schrijven. Het is moeilijk te zeggen wat dan belangrijker is. Ik zet in ieder geval nooit mijn eigen muziek op.

Je zingt nummers van Sinatra, Cave en John Cale om er een paar te noemen. Zijn het artiesten met wie je je verwant voelt? Zitten er nummers om een speciale reden tussen?Niet echt. Het zijn allemaal zangers en daar houdt de verwantschap op. Er zijn ook niet echt songs die er uitspringen voor mij. Misschien Elégie Funebre, omdat ik daar in het Frans zing. Dat was leuk om te doen. Het zijn gewoon songs, you know.

Hoe koos je de nummers?Redelijk eenvoudig eigenlijk. Sinds de vorige coverplaat (1999) is het idee altijd blijven bestaan om er nog een te maken. Soms hoor ik een nummer waarvan ik weet dat het als begin kan dienen voor een album. Of ik hoor een nummer dat goed is voor het eind en dan zoek ik wat er bij past. Als de nummers goed in elkaar overlopen, dan weet ik dat het goed zit. Het is niet een gevoel dat ik moet bevredigen of de wil om iets toe te voegen aan het origineel; het gebeurt gewoon. Ik heb ook niet echt wat aan materiaal weg moeten gooien. Op een gegeven moment is er voldoende muziek geschreven en op het moment dat het op band staat is het klaar.

Over covers gesproken; je nam eerder ‘No Expectations’ op met The Soulsavers, een fantastische versie. Het was geen kopie, maar het was bijna een nieuw nummer. Had je zelf het idee dat het beter was dan het origineel?Haha! Beter dan het origineel? Nee, nooit.

Niet bij benadering? Of ben je gewoon een Stones liefhebber? Laat ik het zo zeggen: iedereen is een Stones liefhebber. Ze hebben zo veel fantastische albums geschreven; 'Exile On Mainstreet' en noem maar op. Elke muziekliefhebber heeft in zijn top twintig minstens vijf Stones albums staan. Je ontkomt daar niet aan. Net als Neil Young bijvoorbeeld. Maar de cover hoefte van mij niet. The Soulsavers stelden het voor en ik zei aanvankelijk nee. Het is niet mijn album, dus heb ik gewoon ingezongen. We stellen ons dienstbaar op ten opzichte van elkaar en dan schik ik me naar hun wensen. Toch bedankt dat je het mooi vindt.

Je speelt deze tour veel in kerken. Heeft de spiritualiteit invloed dat op je nummers?Ik zing de nummers zoals ze zijn en dat is dat. De plaats waar ik sta maakt dan niet veel uit, of dat nou in een club is of op een festival of in een kerk. Ik sluit mijn ogen en ik zing. Wel probeer ik om zó te zingen dat het mensen raakt in hun spirituele beleving. Ik zelf ben niet katholiek of een kerkganger. Het leven is een mysterie vol schoonheid en lelijkheid en ergens is een bron. Maar we weten het niet en daarom praat ik er niet over. Als ik zing kom ik dichterbij de bron.

Je sluit je ogen. Voel je de interactie met je publiek dan?Er is weinig interactie. Alleen op momenten dat er iets wordt geroepen, als iemand kucht of lacht, als ze me uit mijn concentratie halen is er contact. Het klinkt misschien raar, maar ik sta er niet voor hen. Ik bedoel, het is fijn dat er mensen zijn en komen luisteren, maar dat is niet de reden dat ik zing.

Dan ben je een artiest en geen entertainer...(Lacht) Nee, en ik denk ook niet dat iemand me er ooit van heeft beschuldigd een entertainer te zijn. Kijk, ik sta hier voor mezelf en ik kies mijn nummers. Sommigen komen vaak voorbij en soms heb ik een nummer lang niet gespeeld en laat ik die juist terugkomen. Er zijn ook songs die ik nooit speel. Dat is misschien jammer voor hardcore-fans. Maar ja, ik vraag die mensen niet om te komen naar mijn shows. Ik vraag ze ook niet om hardcore-fan te zijn. Ik ben ook geen Bruce Springsteen die iedere avond zijn hits speelt.

Ik denk dat Springsteen een prima baan heeft. Zou je wat jij doet kunnen zien als een baan?Ik zal duidelijk zijn: wat ik doe is geen werken. Ik heb putjes geschept, op de bouw gewerkt, eten geserveerd, op de boerderij gewerkt en meer,dus ik weet wel wat het is. Maar nu zing ik en dat is heel wat anders. Zeker geen werken. Ik noem dit mijn roeping.

Hoe was het om vorig jaar ineens weer aan het Mad Season project te werken? Is het anders omdat Layne er niet meer is, misschien zwaarder?Ik kreeg de nummers voorgeschoteld met de vraag om te zingen en dat heb ik gedaan. Het had weinig te maken met Layne; dit waren nummers die hij niet wilde zingen. Ik heb er mijn eigen teksten op gemaakt en for the record: Layne’s thema’s zijn niet dezelfde als die van mij. En natuurlijk denk ik wel nog aan hem, hij was een van mijn beste vrienden. Ik denk aan veel mensen die voor me gingen. Maar niet dagelijks, niet meer. Het hoort bij het leven, het is een van de lelijke dingen. Maar dat ligt in het verleden en ik leef nu.

De toekomst dan. Is er nog iets wat je wilt bereiken muzikaal gezien?Ik blijf schrijven en zingen zolang als dat mogelijk is. Ik zal touren tot ik erbij neerval. 

Misschien een bijzondere samenwerking met iemand?Kijk, als Brian Eno mij belt dan zal ik geen nee zeggen.

En Bruce Spingsteen?Haha. Dan zou ik daarover na moeten denken!

Deel via social media: