Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2012-09-27 07:00:00 • 5 min lezen

Interview: Emanuel and the Fear filosofeert graag

Emanuel and the Fear is een collectief van een twaalftal muzikanten die hun sporen al hebben verdiend door te werken met The National, Sufjan Stevens, Akron/Family en The Canadian Brass. Je zou hiermee gelijk al een beetje kunnen inschatten hoe dit collectief samen klinkt. Het is in ieder geval te definiëren als een vrolijke variant van Arcade Fire. De band brengt in de herfst hun tweede album uit, waar All We All de eerste single van is. Op vrijdag 5 oktober a.s. kun je ze bewonderen in EKKO te Utrecht, mis dat niet!

Waar gaat het nummer ‘All We All’ over?  

“Het gaat over de paradox dat ik enerzijds niet om kan gaan met deze moderne cultuur, terwijl ik tegelijkertijd weet dat dit de enige uitkomst had kunnen zijn van de ontwikkelingen uit het verleden. Deze moderne cultuur is in die zin ‘natuurlijk’ omdat het voortkomt uit alle voorgaande ontwikkelingen.”

 

Op welk deel kwam je het eerst?

Dit liedje komt voort uit een ander liedje dat ik eerder had geschreven in 2006. Ik wist dat het liedje potentie had, maar het voelde nog niet goed. Dus ik had het een paar jaar naast me gelegd, totdat ik het een keer weer erbij pakte en het aan de gehele band liet horen. Zij vonden een paar delen erg goed en zij hebben me daarom aangemoedigd om er weer mee aan het werk te gaan. De kern die ik heb behouden is “But oh, everything changes from the oceans waves to the pavement”. Dit werd uiteindelijk het thema voor de rest van het liedje.”

Wat was je inspiratiebron voor ‘All We All’?

“Ik kan me soms enorm frustreren over de hoeveelheid nutteloze informatie die op mij af komt en waar ik mij, vooral als New Yorker, niet van kan weren. Het lijkt onmogelijk te zijn om te stoppen met communiceren of denken. Het is ook eigenlijk onmogelijk, ook in de natuur, maar door de toevoeging van iPhones, blogs en dergelijke lijkt het allemaal nog erger. Hier kan ik het eigenlijk de hele dag over hebben. Misschien houd ik er wel net zoveel van als dat ik het haat. Ik vind het ook het meest fascinerend om geïntrigeerd te zijn door iets wat twee kanten heeft.”

Was ‘All We All’ een gemakkelijk nummer om te schrijven en op te nemen? Waarom?

"Nee, dit was het moeilijkste liedje om te arrangeren en te mixen tot nu toe. Daar geef ik mijzelf de schuld van. Omdat het liedje gaat over dat er te veel gebeurt, wilde ik dat het liedje een eindeloze herhaling van woorden en noten zou worden om dat duizelingwekkende effect te simuleren. Een simulatie dat uiteindelijk tot een hoogtepunt komt om van daaruit weer terug te gaan naar het refrein: "All we all, we stand we fall we all go together from the womb to the grave. And one led wrong can end it all just because they want everything to stay where it lays".”

Wat voor feedback hebben jullie tot nu toe op ‘All We All’ gekregen?

“Mijn vrienden vinden het een goed nummer, mijn ouders begrijpen het niet. En ik vind het mooi. Mijn opa en oma hebben er niet echt naar geluisterd en vroegen zich vooral af waarom ik er zoveel in moest schreeuwen: waarom ben je in het liedje zo boos want je lijkt niet boos? Mijn band vind het tof en ik weet niet wat buitenlandse journalisten van het liedje vinden, omdat ik de taal niet spreek. Maar wat ik tot nu toe kan opmaken uit de vertalingen van Google, haten ze het in ieder geval niet. Ik hoop in ieder geval dat ik er over 10 jaar nog van houd, en over 25 jaar nog.”  

Wat is het idee achter de video van ‘All We All’?

“Jeff (onze drummer) toonde mij een video van Haoyan of America, die hij had geschoten voor een andere band. Ik vond de video geweldig, dus we hebben contact opgenomen met hem en hem de single gestuurd om te kijken of hij er een video voor wilde maken. Hij wilde dat doen en we hebben hem daarin alle vrijheid gegegeven. Toen wij in Europa aan het touren waren, heeft hij in New York en Detroit de video geschoten. Toen we terug kwamen, was de video klaar en toonde hij ons het resultaat: we waren gelijk onder indruk!”

Deel via social media: