Zoek...
Interview met Barry Burns van Mogwai

Interview met Barry Burns van Mogwai

Youtube video
INTERVIEW
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2021-05-17 07:00:00 • 3 min lezen

Rock

Interview met Barry Burns van Mogwai

In het kader van de release van het nieuwe album As The Love Continues spraken wij met Barry Burns, één van de leden van deze toonaangevende Schotse band. Wij spraken hem over de totstandkoming van dit laatste album tijdens de pandemie, hoe hij bij de band terecht kwam en waar Mogwai voor staat.

Goede morgen Barry en dank dat we je even wat vragen mogen stellen. Jij woont eigenlijk in Berlijn begrijp ik?
Ja, klopt maar ik woon op dit moment in Glasgow, al weer sinds november vanwege de “Usual Nightmare Covid”.

Ah, dat begrijp ik. Allereerst; As The Love Continues is natuurlijk een prachtig album geworden. Hoe was het voor jullie om dit album te maken tijdens deze toch wel bijzondere tijd?
Het was misschien wel het leukste dat ik het afgelopen jaar ondernomen heb. Best stressvol vanwege Covid maar toen we naar Londen gingen om op te nemen voelde het een beetje als vakantie. We waren goed voorbereid, ook omdat we meer tijd hadden dan normaal gesproken als we een album opnemen. We hadden ruimte om de songs echt goed af te maken en er genoeg tijd aan te besteden. Het was echt tof en ook de afstand met onze producer die in Amerika zat was achteraf geen probleem. Maar eerlijk is eerlijk, het voelde natuurlijk wat vreemd de eerste dagen.

Dat is één van die zaken die zich in deze bijzondere tijd positief ontwikkeld hebben; de digitale mogelijkheden voor muzikanten, producers en sessiemuzikanten over de hele wereld.
Klopt, het is echt wonderbaarlijk die ontwikkeling; weet  je; we hadden vijf of tien jaar geleden dit album nooit op kunnen nemen. De techniek heeft zich zo snel ontwikkeld; het is echt ongekend dat wij vanuit Engeland dit album hebben kunnen maken met de producer die dus in Amerika zit op hetzelfde moment.

Luisteren naar Mogwai; jullie als band proberen een emotionele atmosfeer te creëeren; ook vanwege het gebrek aan zang. Snap je wat ik bedoel?
Ah, ’t is eigenlijk niet echt iets waar we het als band over hebben en eigenlijk discussieren we ook niet over onze muziek; althans niet in de zin dat we bedenken hoe de luisteraar onze muziek zal ervaren. Maar ik ben het met je eens; het kan soms best emotioneel zijn maar we hebben het er eigenlijk nooit over. Ik weet eigenlijk ook niet of dat nu weer vreemd is… hahah

Dus eigenlijk is het niet de bedoeling maar gewoon het resultaat?
Goede omschrijving yeah. Dat is het korte antwoord

Hoe hebben jullie die toch wel typerende sound als band ontwikkeld; die bepaalde duisternis die soms als een dreiging kan klinken?
We hebben een aantal bands die we allemaal goed vinden toen we begonnen. Eigenlijk weet ik het niet. Van het een kwam eigenlijk het ander. Het grappige is dat ik ons nieuwe album eigenlijk wat positiever vind klinken dan de voorgaande.  Ik denk dat dit trouwens steeds vaker gaat voorkomen hoor want we worden natuurlijk ook een jaartje ouder. Haha…  Jammer genoegd. Weet je, en het opmerkelijke nu je dit ter sprake brengt is dat het ook niet bij ons als mens past, maar als band, ja, is dit het geluid dat we produceren.

Wat is het verhaal van het gebrek aan tekst? Iedereen bang om te zingen zoals wel eens wordt geschreven?
Ik ben in 1998 bij de band gekomen; in het begin hadden we wel wat liedjes met tekst maar we schreven steeds meer liedjes die eigenlijk beter waren zonder tekst dan met tekst. Stuart zingt wel eens maar het is echt “stressfull” voor ons; we vinden het schrijven van teksten gewoon niet leuk. We hebben ook niet een politieke boodschap die we willen uitdragen dus teksten zijn vaak een laatste uitweg om een nummer af te maken. Zo van “hoe kunnen we er een eind aan breien; laten we wat tekst toevoegen?”

 Maar het is dus geen “sprookje” dat jouw stem niet prettig klinkt?
Nee, hij klinkt juist als een zonnetje….. hahaha

Je bent heel eerlijk! Is er eigenlijk een centraal thema op het nieuwe album?
Poeh… goede vraag; ik weet het eigenlijk niet. We zijn geen band die zeg maar conceptalbums wil maken of pretenderen dat leuk te vinden.

Na een paar luisterbeurten kom ik als luisteraar tot de conclusie dat ik ‘Drive The Nail“ één van de beste tracks van het album vind. Is dat raar?
Nee hoor, dat is eigenlijk één van de liedjes waarvan we zeker wisten dat het live goed zou klinken.. Ik ben niet verbaasd dat je dit nummer kiest want het heeft veel diepgang.

Ik was wel verrast dat ik violen hoorde op ‘Midnight Flit’.
Dat was er één in de categorie; het klinkt goed, het is een tof nummer maar er ontbreekt nog wat. We belden Atticas Ross of hij tijd had en van het een kwam het ander. De mastering werd vooruitgeschoven dus we hadden wat extra weken tijd. En dat is ook weer zo’n bijzonder verhaal dat alleen met de hulp van techniek in deze tijd kan. Hij was in LA, het orkest in Budapest en de rest was in de VS of Schotland. Dus zonder dat iemand elkaar live ontmoet had hebben we de strijkers toegevoegd en het klinkt echt gaaf. Zelfs zonder het nummer is het gewoon een gaaf stuk strijkerswerk geworden.

Ik vond het verrassend in ieder geval om strijkers op ene Mogwai album te horen.
I
k sprak Tony en die had ook het idee om gewoon eens wat andere elementen toe te voegen op dit album. Dus naast die strijkers hoor je ook wat saxofoon, een instrument waar we om een of ander niet duidelijke reden steeds angstig voor zijn om in te zetten en te gebruiken. Maar het werkt!

Het resultaat mag er zijn want het nummer is ijzersterk.
Eens, op dit moment is het ook voor mij het favoriete nummer maar dat veranderd wel steeds hoor.

Hoe was het om in ‘98 bij de band te komen. Er was al een album uitgebracht. Jij speelde zo nu en dan al wel wat live met ze maar hoe was het?
Dat zeg je misschien wel goed; het voelde niet echt comfortabel, niet echt natuurlijk weet je. Maar het zijn echt hele fijne mensen en de band had inmiddels al wel succes gehad en een reputatie opgebouwd. Ik kon dus vrij makkelijk instappen eerlijk gezegd en de klik was er al.

Je studeerde aan de University. Hoe ontwikkelde je jezelf tot die multi-insturmentalist die je nu bent?
Ik begon eigenlijk aan de piano. Dat werd gaandeweg natuurlijk een synthesizer en in de tussentijd leerde ik mezelf gitaar spelen en ook wat andere instrumenten; gewoon als hobby in mijn vrije tijd omdat ik het leuk vond. Toen ik bij de band kwam wisten ze ook niet dat ik gitaar kon spelen hahah. Ik was aangenomen voor de piano dus ze waren laten we zeggen aangenaam verrast! Maar als je het leuk vind om liedjes te schrijven is het gewoon erg handig als je wat instrumenten kunt bespelen zodat je wat kunnen rommelen.

Waar staat de band voor? Geen politieke statements, wat willen jullie zeggen?
Oeh dat is eigenlijk best wel zelfzuchtig weet je. Het is pijnlijk om te zeggen maar we maken de muziek echt in eerste instantie voor onszelf. We vinden het gaaf om albums op te nemen en live optreden is top maar de essentie is echt dat we het voor onszelf doen. Maar is het natuurlijk echt waardeloos dat we met ons nieuw album niet kunnen spelen voor publiek.

Zouden jullie naar Nederland komen?
Zeker, was nog niet concreet gepland en er zijn nog geen contracten getekend maar we komen echt nog die kant op. One day soon….. I Hope

Is er een verschil tussen een album maken voor Mogwai, een docu of een soundtrack?
Een “normaal” album maak je met zijn 4en. Gewoon wij als band, producer maar verder geen invloeden van buitenaf. Maar als je muziek maakt voor iemand anders ben je jezelf erg bewust van het feit dat het moet werken met de visuele beelden of andere elementen. Het voelt alsof je een nieuw lid in de band hebt die vertelt wat hij of zij wil. Je bent gewoon een stukje vrijheid kwijt; ik denk dat dit de beste omschrijving is.  Maar het is echt tof om te doen.

Jullie hebben dat best veel gedaan; docu’s gemaakt, soundtracks voor films opgenomen enz.
Klopt, we hebben best veel gedaan en elk project is echt weer anders. Het is elke keer weer schakelen; heeft de filmregisseur al beelden of niet? Zonder beelden kun je best al aan de slag maar als de beelden klaar zijn kun je echt gericht aan de slag. Het zijn steeds andere benaderingen.

Waar halen jullie de motivatie vandaan? Naast eigen werk schrijf je muziek voor tv-series, soundtracks etc.
Nou, het is geen bewuste keuze; we worden eigenlijk vaak gevraagd. Het is best moeilijk om in aanmerking te komen om een soundtrack te mogen maken eigenlijk hoor.  Het hangt vaak af van welke producers, welke regisseurs. Je kunt het wel willen maar het ligt niet bij jou. Je bent zoals al eerder gezegd afhankelijk van anderen. En het brengt ons ook wel wat hoor want ook wij worden uitgedaagd en het vraagt ook om weer net wat andere vaardigheden. Uiteindelijk wordt je er beter van en ontwikkel je jezelf in het schrijven van liedjes. Het moeilijkste deel zijn altijd de arrangementen, wat gebeurd er wanneer in een liedje? Maar heel eerlijk helpt het maken en schrijven van soundtracks je als schrijver in die ontwikkeling.

Iets anders. Wat is je relatie met Arab Strap. Je speelde piano op een aantal albums?
Dat was voor Mogwai. Er was een studio en Arab Strap en Mogwai namen hun albums daar op; ik was daar ook regelmatig te vinden. Ik was volgens mij met weer een andere band aan het repeteren en zodoende leerden we elkaar kennen. We werden vrienden, ze wisten inmiddels dat ik piano speelde en op een gegeven moment vroegen ze of ik mee op tournee ging. Niet echt een tournee trouwens maar gewoon een maar live-optredens.. In Glasgow kent iedereen elkaar weet je; de muziekscene is levendig maar niet erg groot dus zo kwam van het een het ander.

Ze hebben laatst een nieuw album uitgebracht toch?
Zeker, op ons label! Wij hebben het inderdaad uitgebracht.

Speelde je mee?
Nee, al lang niet meer. Ik speelde nog wel op de soloalbums van Malcolm (Malcolm Bruce Middleton, red.) mee maar verder niet meer. Was trouwens wel een mooie ervaring hoor want Malcolm weet precies wat hij wil en is een perfectionist. Die opnames waren wel mooie ervaringen.

Hebben jullie als band jullie doelen behaald? Ik las ergens dat jullie The Loudest Band in The World? Worden genoemd?
Weet je, ik ben gewoon gelukkig; en het is misschien helemaal niet ambitieus om het zo te stellen maar ik en de rest van de band zijn gewoon tevreden. We hebben gedaan wat we wilden doen en volgens mij ook bereikt wat we wilden bereiken.

Mooie afsluiting; dank voor het gesprek!
Thanks for having me!

Rock

Deel via social media: