Zoek...
Interview met Jochem Winterwerp van Winter Brothers

Interview met Jochem Winterwerp van Winter Brothers

Label : V2

Youtube video
INTERVIEW
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2020-06-20 07:00:00 • 3 min lezen

Singer-songwriter

Interview met Jochem Winterwerp van Winterbrothers over eerbetoon aan overleden vader

Morgen is het Vaderdag; op deze bijzondere dag worden doorgaans vaders in het zonnetje. Ook is het vaak een dag om overleden vaders te herinneren. In dat kader spraken we Jochem Winterwerp, die samen met zijn broer Hinne de Winter Brothers vormt. Ter ere van hun vader Menno, die in 2012 overleed, brachten ze onlangs de single ‘First Days Of June’ uit.

Jochem, dank dat we je even kunnen spreken. De single ‘First Of June’ doet het op dit moment erg goed.
Ja, dat klopt, we zien op facebook inmiddels ook veel berichten op onze timeline binnenkomen en de video wordt ook veel bekeken. Ongelofelijk.

Kun je ons even wat achtergrond geven?
We zijn twee muzikale broers, oorspronkelijk niet uit een muzikaal gezin. We hebben het allemaal zelf geleerd. Voordat we in Only Seven Left (Serious Talent) speelden we ook al in een bandje maar Only Seven Left was serieus en daar hebben we jaren samen in gespeeld. Hinne speelde basgitaar maar ik wist wel dat hij kon zingen dus toen ik dit nummer had geschreven was het al snel duidelijk dat Hinne zou moeten zingen want ik kan dat absoluut niet.

Jij speelt voornamelijk gitaar en na het avontuur met Only Seven Left hebben we je ook nog voorbij zien komen in de Voice Of Holland met The Dare Devils
Ja, klopt inderdaad.

En jouw broer Hinne, is die nog bezig met een project?
Nee, is alleen op dit moment achter de schermen bezig.

Jochem, je hebt jarenlang geschaafd aan dit nummer toch?
Ja, dat klopt. Na het overlijden van onze vader (Menno) ben ik gelijk gaan schrijven om het gevoel van me af te schrijven. Ik bleef maar schrijven want steeds had ik het gevoel dat de woorden niet de lading dekte van het verdriet dat ik had. Vorig jaar, rond deze tijd zat ik achter de piano en bladerde nog maar weer eens een keer door mijn notities en ineens zag in een lijn in het verhaal dat eigenlijk het complete verwerkingsproces van mij weergaf. Dat heb ik samengebracht in deze tekst.

Misschien domme vraag maar jouw broer kon zich helemaal in die woorden en zinnen vinden?
Nou, goede vraag. Het was echt wel mijn verhaal. Natuurlijk, we hebben samen het overlijden meegemaakt en allebei het verdriet gevoeld, maar we hebben het wel allebei op onze eigen manier verwerkt. Hij was ook niet gelijk enthousiast maar na een paar luisterbeurten groeide hij er ook wel in zeg maar. In het tweede couplet bijvoorbeeld heb ik het over een droom waarin ik mijn vader zie; dat gevoel heeft hij gewoon niet. Hij ziet het nu als een soort eerbetoon en staat daar wel volledig achter.

Het verhaal, het plotselinge en de snelheid is herkenbaar maar toch heeft ieder zijn eigen verhaal Voor iedereen zijn dit soort ervaringen anders want ook mijn broer en ik hebben diezelfde gebeurtenis toch ieder op zijn eigen manier ervaren. Het plan was eigenlijk om het nummer op te nemen voor mijn moeder, als een soort eerbetoon. Toen lieten we het aan vrienden horen. Die werden er vervolgens weer door geraakt en toen kwam de vraag waarom we het dan weer voor ons zelf zouden houden. En wat ik nu merk, het nummer is nu amper een week geleden uitgebracht, en je ziet dat de herinnering aan mijn vader weer heel erg levend wordt; bij mezelf maar ook mensen die hem gekend hebben reageren nu bijvoorbeeld weer via FB. of via persoonlijke berichtjes Dat is eigenlijk heel mooi. Maar we krijgen ook berichten van mensen die wie we niet kennen en die aangeven iets vergelijkbaars te hebben meegemaakt. Die zeggen dat “ik kan me in jullie verhaal vinden en ik put troost uit het liedje”. Die beide kanten komen nu samen door dit initiatief en dat hadden we vooraf natuurlijk niet bedacht.

Zegt iets over je vader waarschijnlijk. En hoe is het zo gekomen dat dit nummer toch als single is uitgebracht?
Wat ik al zei; het was helemaal niet de bedoeling om het uit te brengen. We wilden het voor onszelf houden, voor wat vrienden en intimi. Maar vrienden gaven toen aan dat we er toch iets mee moesten doen want mensen vonden het gewoon een mooi nummer. En ik ken mijn vrienden; als het een K*** nummer zou zijn zouden ze het ook zeggen maar dit was blijkbaar iets speciaals. Ik heb het naar een aantal mensen die ik ken gestuurd, waaronder iemand bij V2 die ik ken. Die belde mij 2 dagen later op; vond het een mooi verhaal en zei “we willen het graag uitbrengen”. Supertof natuurlijk. Voor ons ook een bevestiging als een onafhankelijk iemand dat ook voelt

Jochem, even naar die clip; fantastische setting toch in die speciale ruimte.
Ik dacht aan deze locatie omdat deze op dit moment leeg stond. Vervolgens de stoute schoenen aangetrokken en ons verhaal verteld en het nummer laten horen. Zij vonden het ook mooi dus de afspraak werd gemaakt. Maar door de Corona-crisis mochten we niet met veel mensen naar binnen. Toen ontstond het idee om onszelf alle instrumenten te laten spelen en dat in en uit te faden. Het geeft een soort van metafoor van de eenzaamheid je soms hebt; het heeft wat melancholisch weet je wel. Uit nood geboren want we hadden liever als band gestaan; ik op piano, Hinne op gitaar.   Achteraf is het wel zo mooi.

Waarom de violiste?
Ja, wij kunnen natuurlijk gitaarspelen, drummen, bassen maar ja viool en cello is wel wat anders. Om dat te gaan playbacken is niet geloofwaardig. Met zo’n nummer wil je niet dat het een soort van halve grap gaat worden. Geen gimmick. Dus tijdens de opnames moesten wij dan weer de zaal uit, de violiste erin voor de opnames want er mochten maar vijf mensen tegelijk in die ruimte aanwezig zijn. Zo konden we het in de edit mooi oplossen. En met de opnames hebben we veel hulp gehad van vrienden die dicht bij ons staan; opnames zijn bijvoorbeeld gedaan door de zanger de van Only Seven Left maar ook van Dare Devils en de video is gemaakt door de drummer terwijl de strijkers gearrangeerd zijn door de toetsenist. Er zit dus wel wat extra liefde in het proces. Allemaal mensen die het verhaal kennen.

Het nummer First Days Of June wordt eigenlijk omarmd, het aantal views is groeiende. Jij bent bezig met Dare Devils. Kan het gebeuren dat The Winter Brothers als act met nieuw werk komen of was dit een eenmalig iets?
Nou, dat weet ik eigenlijk niet. Ik moet zeggen; ik speel in Dare Devils, zelfgemaakte mash ups van bestaande nummers, maar ik mis wel het schrijfproces en in deze Coronaperiode heb ik veel tijd kunnen doorbrengen achter de piano en gitaar om weer zelf muziek te maken. Ja, daar broeit wel wat. Of we samen wat gaan doen moeten we kijken, ik hoop het eigenlijk wel. Het is allemaal nogal snel gegaan nu

Als je ziet wat dit nummer doet, het smaakt toch naar meer?
Het gaat ons niet om de exposure weet je wel. We doen het niet vanuit een commercieel oogpunt of zo. Vandaar ook dat we de opbrengst naar de herenstichting schenken; het goede doel. Maar natuurlijk het is leuk om muziek te maken die anderen aanspreekt. Wie weet wie weet.

Mooie overpeinzing. Laatste vraag. Inmiddels is het bijna Vaderdag, ook weer zo’n beladen dag. Hoe ziet Vaderdag er bij jullie uit?
Ik moet zeggen; zijn sterfdag en Vaderdag liggen nogal dicht op elkaar. Ik denk dat we nu niets echt iets heel bijzonders doen. Bij zijn geboortedag en zijn sterfdag zijn we altijd bij elkaar; uitgebreid eten, naar het graf toe. We staan er natuurlijk wel bij stil en vanwege de aandacht die ‘First Days Of June’ op dit moment krijgt zal het wat nadrukkelijker op de voorgrond treden. Het is fijne bezigheidstherapie. Het is altijd een lastige dag. Je bent nu bezig met een nummer uit te brengen en dat samen met alle positieve reactie verlicht het verdriet toch wel wat. Het troost juist op dit moment.

 

Tekst First Days Of June:
Don’t you think it’s strange
That everything has changed
So much that I barely recognize myself

But the memories remain
And I hope it’s safe to say
That we all found our ways

The first days of June are always the hardest
Flashbacks to hospital rooms
When the weight of the world was up on my shoulders,
The one that I needed was you

You were too young to go
Little did I know,
I was too young to understand
That wounds turn into scars in the end

Last night I had this dream
In which you appeared so clear
So vivid, that I woke up with a smile

When I looked you in the eye
I could finally say goodbye
A chance I never had before

The first days of June are always the hardest
Flashbacks to hospital rooms
When the weight of the world was up on my shoulders,
The one that I needed was you

You were too young to go
Little did I know,
I was too young to understand
That wounds turn into scars in the end

To find your shoes where you took them off
Really messed with me, it broke my heart
The smallest things can definitely hurt the most

Still have your contact in my phone, dad
Mom didn’t change a thing at home yet
Because we can never really let you go

The first days of June are always the hardest
Flashbacks to hospital rooms
When the weight of the world was up on my shoulders,
The one that I needed was you

You were too young to go
Little did I know,
I was too young to understand
Even the deepest wounds turn into scars in the end

Singer-songwriter

Deel via social media: