Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2011-12-04 07:00:00 • 9 min lezen

Maria Markesini

De Griekse, in Nederland woonachtige, Maria Markesini is van oorsprong klassiek pianiste. Geschoold in Griekenland, aan het Rotterdams Conservatorium en Het Conservatorium van Brussel. Ooit bij toeval, haar hand was geblesseerd en ze bood aan om in plaats van het concert af te blazen wat oorspronkelijke Griekse liederen te zingen. Zo is zij naast haar klassieke werk tevens terecht gekomen in de vocale hoek waarmee ze momenteel aan het doorbreken is voornamelijk als Jazz vocaliste. Maar naast haar zingen zal ze altijd pianiste blijven, zowel klassiek als jazz. Kortom Maria Markesini is van vele markten thuis. Op een trieste late november zondag bezoek ik haar tijdens een huiskamerconcert aan de Amsterdamse grachtengordel. Een kast van een woonhuis biedt plaats aan een kleine honderd genodigden, waaronder een aantal Bekende Nederlanders die zoals zal blijken groot fan zijn van deze coming star. Het wordt een uitermate boeiend en bovenal succesvol concert en na afloop zoeken Maria en ik een rustige kamer op voor een gezellig gesprek over muziek, carrière en Nederlands erfgoed. Maria waarom horen wij zo weinig van zo’n geweldig zangeres? Ach, voor mij gaat het allemaal snel genoeg, Ik neem de tijd om mijn vocale carrière op te bouwen, uiteindelijk is dit maar een toevalligheid die op mijn pad is gekomen. Je kent het verhaal, ik moest optreden, als klassiek pianiste maar door een polsblessure was ik niet in staat om te spelen. Er was ter elfder uren wel voor vervanging gezorgd, maar ik vond het sneu voor de mensen die voor mij waren gekomen. Daarom bood ik aan om ter vervanging van mijn geplande optreden enkele Griekse liederen te zingen. Daar werd erg positief op gereageerd en al zingende ervaarde ik dat het publiek er van genoot. Daardoor heb ik in overleg met enkele mensen in mijn omgeving besloten om naast mijn Piano carrière me ook wat te gaan toeleggen op zang, moderne zang en jazz maar soms ook Griekse liederen. Dat bevalt mij en het publiek goed en dat heeft ertoe geleid dat mijn carrière nu in een stroomversnelling is gekomen voor wat betreft de populaire jazz, waarbij ik mijzelf op de Piano begeleid en laat begeleiden door Bert van den Brink, een geweldig pianist. Het is echt een eer om met deze man te mogen werken. Wij hebben een tournee gedaan en ook op het North Sea Jazz gestaan met twee vleugels. Betekent dit dat je verloren bent voor de klassieke muziek? Nee, absoluut niet. Ik heb, sinds ik ben gaan zingen in 2005, heel intens geleefd als zangeres, ik heb uitgebreid de tijd genomen om mijn nieuwe instrument te leren kennen, om mijn stem te gaan trainen. Toen kwamen er steeds meer concerten, ik heb mijn handen vol op het moment, maar ik mis de piano ontzettend veel. Ik mis ook de klassieke muziek enorm. Ik probeer dan ook wel om bepaalde rolmodellen te vinden maar die zijn er gewoonweg niet. Wat je wel veel aantreft is dat mensen een instrument bespelen en bijvoorbeeld een orkest dirigeren. Dat is te combineren, maar twee instrumenten, die elk apart veel trainingstijd nodig hebben dat is niet te combineren. Ik vraag me dan ook af of ik in de toekomst, per seizoen, om en om een keuze zal maken, maar momenteel ben ik weer heel veel tijd aan het investeren in het spelen van klassiek piano materiaal. Eigenlijk vooral om goed in shape te zijn om weer concerten te spelen, want dat mis ik echt enorm. Maar zoals de tournee met Bert van den Brink en die twee vleugels maakte een hoop goed want toen voelde ik weer de toetsen. Net zoals het concert van vanmiddag waarbij Bert mij begeleidt maar ik ook af en toe toch even aanschuif achter de vleugel en dat weer even kan spelen. Dat is zo’n geweldig gevoel. Dat is het gevoel wat je wilt, want ik zie aan je ogen die gaan twinkelen als je daar over praat. Dat gevoel om toch ook te kunnen spelen op die geweldige vleugel wat doet dat met je? Ja, dat gevoel is bijzonder. Ik ben opgegroeid met de piano. Die piano was mijn alles, dat was mijn muziek. Het heeft mij heel lang gekost om te accepteren dat de mensen spraken over Maria Markesini de zangeres, in het begin was dat bijna een belediging voor mij. Mijn mentaliteit was, Nee, Maria Markesini is pianiste. Tegenwoordig heb ik het geaccepteerd als men zegt dat ik zangeres ben en kan ik daar mee omgaan. Binnenkort ga je beginnen aan een theatertournee, hoe gaat dat er uit zien? Ik ga het theater in met een hele band, zelfs met een bigband, maar dat is on screen. Weer iets heel anders. Men beweert dat ik meer in huis heb dus daar ga ik dan ook voor. Ik blijk zelfs ook actrice te zijn. Het leven is te kort voor een mens om te kunnen tonen wat hij of zij allemaal in huis heeft, dat geldt niet alleen bij mij. Heel veel mensen hebben zoveel talenten die ze niet allemaal kunnen tonen omdat het leven te kort, te compact is om daar aan toe te komen. Ik ben dan ook mijn manager en producer Bob Hagen enorm dankbaar dat hij mij de kans heeft geboden mijn verschillende talenten te ontwikkelen en er mee te gaan werken. Bob heeft mij gesteund en naast me gestaan in de moeilijke jaren. De jaren dat de mensen mij nog niet kenden. Het is makkelijk als je bekend bent maar als niemand je nog kent is het geweldig om iemand als Bob naast je te hebben. In de theaters zal ik de mogelijkheid krijgen om mijn publiek te verbreden en dat doet mij veel plezier, hierdoor kan ik mijn publiek uitbreiden. Wat mij ook gelukkig stemt is dat ik nu ook in Duitsland ga doorbreken. Twee weken geleden stond ik breeduit op de voorpagina van een van de grootste kranten van Duitsland. Blijkbaar val ik daar ook in de smaak, misschien door mijn drama. In mijn liederen acteer ik ook en dat is soms puur drama en dat blijkt de Oosterburen goed te bevallen. Als ik je hoor zingen en vooral op jouw laatste cd “Cinema Passionata” dan hoor ik momenten waar jouw stem lijkt op die van Barbra Streisand, zo mooi en loepzuiver. Oh, is dat zo, ik hou van Barbra Streisand, dat vind ik een groot compliment. Wat moet ik daar op zeggen. Ik zing uit mijn hart en iedereen zal dat anders interpreteren, Ik zing in vele kleuren en al die kleuren bijeen dat is Maria Markesini. Onlangs werd ik in een recensie vergeleken als een kruising van Dalida en Maria Callas. Dat zette mij aan het denken, Dalida een Italiaanse, opgegroeid in Egypte, en later terecht gekomen in Frankrijk, zij is ook een zangeres vol drama en dan Maria Callas, de ultieme dramatische vrouw. Ik bedenk me wel dat beide vrouwen zijn gestorven in de vijftigste jaren van hun leven en zij kozen zelf voor die dood. Ik hoop dat zelf nimmer mee te hoeven maken ik wil graag nog lang gelukkig zijn. En vooral blijven musiceren vanuit mijn hart. Zo is ook mijn recentste album tot stand gekomen. Het aangedragen materiaal bestond oorspronkelijk uit 2500 songs dat hebben we eerst terug gebracht tot 250 en na veel overleg en door te luisteren naar wat mijn hart mij ingaf terug gebracht tot 25 nummers waarvan er uiteindelijk 13 en een paar composities van mij op “Cinema Passionata” terecht zijn gekomen. Songs die mij na aan het hart zijn. Een van de songs op “Cinema Passionata” is het Annie M.G. Schmidt succes “Duifies” maar dat heeft een heel bijzondere aanpak gekregen wat waren jouw beweegredenen daarvoor? Je bedoelt de kleine fragmenten om het liedje heen, zoals het doelpunt van Van Basten, omdat ik ook van voetbal hou, en bijvoorbeeld Pim Fortuijn, maar ook Maxima (hij is een beetje dom). Ik wilde dit lied heel graag doen, maar het is muzikale erfenis in Nederland, en wie ben ik, als buitenlandse met mijn accent, om daar aan te komen. Ik wilde dat lied niet muzikaal aanraken en aanpassen, uit beleefdheid en respect voor Nederland. Wat ik wel wilde is ook mijn gevoel en geschiedenis met Nederland er aan toe voegen maar tevens wilde ik de onschuld van een kind. Ik kom van een klein eiland voor de Griekse kust (Kefalonia) daar waar kinderen vrij zijn en de ruimte hebben om kind te zijn, in de stad raakt een kind verdrukt. Die invullingen, met o.a. die stadsgeluiden en die nieuwsflitsen, geven voor mij de kinderlijke vrijheid in dit lied aan. Ik hoop dat je het mooi vindt. Misschien komt “Duifies” straks ook terug in de theatertournee. Wat kunnen de bezoekers van die theatertournee, die 17 december in Heerlen begint, verwachten? Natuurlijk gaan we het materiaal van “Cinema Passionata” spelen, maar ook songs die het album net niet hebben gehaald. Het is niet ondenkbaar dat ook van het album “Kosmo” werk gespeeld zal worden. In ieder geval zullen de mensen die komen kijken de veelzijdigheid van Maria Markesini gaan zien en horen. We komen door heel Nederland van Groningen tot Heerlen in Gouda en Amsterdam in de Rotterdamse Doelen dus we hopen veel mensen de kans te bieden mij te leren kennen tijdens deze tournee die minimaal duurt tot en met april wanneer we stoppen in het Chassé theater in Breda. Maria loopt nog even naar de grote spiegel aan de wand en met enig drama, als van een Griekse godin, haalt ze een minuscuul klein stukje mascara uit haar ooghoek, “Ja, dat kan heel hinderlijk zijn Jacques” en ze kijkt me aan met die prachtige veelzeggende ogen en ik weet van Maria Markesini zullen wij nog heel veel gaan horen.

Deel via social media: