Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2012-05-24 07:00:00 • 7 min lezen

Schip ahoy! Op reis met Vinicio Capossela

Op de tonen van zijn laatste album  (Marinai, Profeti e Balene: Zeelui, Profeten en Walvissen) neemt de getalenteerde Italiaanse zanger Vinicio Capossela zijn publiek in Melkweg mee op reis. De zee, zijn grote inspiratiebron, komt niet enkel naar voren in zijn muziek, maar ook op het podium van Melkweg. Het podium is omgetoverd tot de buik van de walvis van Melville en de boeg van een schip steekt met boegspriet het publiek in. In een crescendo van emoties en betoverende klanken begeleidt Vinicio als ervaren kapitein zijn publiek naar een veilige haven. Door stormen en woeste golven, langs gevaarlijke walvissen en verleidende sirenen, Vinicio weet zich met zijn bemanning altijd staande te houden. Een muzikale zoektocht voltooid Zijn in april van 2011 verschenen dubbel-CD Zeelui, Profeten en Walvissen, is een spectaculaire reis door het onbekende, langs dat wat niet te bevatten is, op zoek naar kennis. Capossela speelt met angst en verwondering. Angst voor de dood, ziekte, scheiding: alles dus waarop wij geen antwoord of uitleg weten te geven. De zee die Capossela bevaart is druk bevolkt met bijzondere karakters uit de wereldliteratuur. De Bijbel is herkenbaar, auteurs als Herman Melville, Joseph Conrad, Louis Ferdinand Celine, Dante, Homerus, vormen inspiratiebronnen. Een deel van het album is gewijd aan de Oceaan en aan de Bijbel, de andere is meer mediterraan en Homerisch; ook het album volgt deze verdeling. Speciaal voor dit sfeervolle album maakt hij op eclectische wijze ook gebruik van allerlei ongebruikelijke instrumenten zoals een santur, een draailier, de Kretenzer lyre, de Indonesische gamelan, maar ook elektronische instrumenten zoals de Ondes Martenot en de theremin. Emblemen van een muzikale zoektocht die Vinicio jaren geleden startte en nu met vastberadenheid heeft volbracht. De bemanning In Melkweg speelt Capossella (zanger, piano, gitaar) met een grote bemanning: Zeno de Rossi (drums), Mauro Ottolini (schelpen, koperblazers, fluit), Francesco Arcuri (zingende zaag, sampler), Alessandro Stefana (gitaar, banjo, harmonium), Glauco Zuppiroli (contrabas), Vincenzo Vasi (verschillende instrumenten, theremin).  Kort voor het concert in Melkweg spreekt Mpodia met Capossela De titel van je laatste album is “Zeelui, Profeten en Walvissen”. Kun je dat uitleggen? “Ik heb de mensheid in drie categorieën verdeeld: zeelui, profeten en walvissen. De zeelieden vertegenwoordigen de moed. Zij zijn het die de reis beginnen, die het onbekende, het lot tegemoet gaan. Het is de reis van de mens naar wat groter is dan wat wij als mens kunnen bevatten. God bijvoorbeeld! De profeten spelen hierin ook een belangrijke rol. Zij zijn niet degenen die de toekomst voorspellen, die de tarot kaarten lezen of horoscopen maken. De profeten zijn degenen die visioenen hebben. Ze vertegenwoordigen de moeizame pogingen van de mens om de geheimen van het bestaan te ontrafelen. Op verschillende manieren hebben we allemaal te maken met het mysterie van het kwaad en de pijn. Dat mysterie is gekoppeld aan de menselijke beperktheid en het roept vragen op over de zin van het leven. Uiteindelijk is het lot van de profeten om hun verworven kennis in eenzaamheid te verdragen. Tegenwoordig zijn er niet veel profeten. Misschien de dichter en filosoof Guido Ceronetti. De derde en laatste groep wordt gevormd door de walvissen. Dit zijn de levende wezens die de hoogste goddelijke macht het best vertegenwoordigen, maar tegelijkertijd ook onze angsten. Ze behoren tot de monsters die in ons schuilen. Ze vertegenwoordigen alles wat oneindig groter is dan wij zelf en tegelijkertijd toch in ons zit. In mijn lied Dimmi Tiresia (Tiresias, zeg het me) vraag ik aan Tiresias, de blinde ziener uit de Griekse oudheid: op het einde, is het beter om te weten of niet?” Je weigert elke vergelijking met Tom Waits te accepteren. Maar aan welke zanger vind je dat je het meest schatplichtig bent? “Ja dat zeggen ze, maar ik vind van niet. Om eerlijk te zijn heb ik voor dit album het meest aan Griekenland gehad. De muzikale traditie van dat land is een belangrijke inspiratiebron. Ik zie mezelf als één van de vele kunstenaars die zinloze dingen doen. Ik voel me verbonden met al die mensen die vóór mij dit soort dingen hebben gedaan. Welke rol speelt religie voor jou? In je liederen refereer je er vaak naar. “Ik ben niet gelovig, maar religies interesseren me wel. Religie als fenomeen, het contrast tussen het heilige en het profane.” Billy Budd en de sirene presenteer je als slachtoffers van sociaal onrecht. Wat is je boodschap in deze zee van onrechtvaardigheden? “Meer dan in Billy Budd of de sirene Pryntyl , het is in “l’urlo di Giobbe” (de schreeuw van Job) dat het thema van de goddelijke rechtvaardigheid wordt behandeld: de aarde is in handen van slechteriken. De gezichten van zijn rechters zijn verborgen. Job is de metafoor voor de zoektocht naar rechtvaardigheid. De mensen zijn aansprakelijk voor hun daden. Van het goede komt het goede voor iedereen maar helaas werkt dit ook voor het kwaad. Rechtspraak bestaat alleen vanwege het natuurlijk onvermogen van de mensen om in gerechtigheid te leven. De onschuldige Billy Budd sterft voor de rechtshandhaving ten opzichte van de wanorde. De aardse wetten zijn onrechtvaardig.” Nieuw album 'Rebetiko Gymnastas' Op 12 juni 2012 verschijnt zijn nieuwe album Rebetiko Gymnastas. Het is een vervolg op Zeelui, Profeten en Walvissen van vorig jaar waarin hij zijn interesse voor de rebetika, de Griekse blues, verder uitdiept. Voor zijn nieuwe album werkte Capossela samen met drie Griekse muzikanten waaronder de bouzoukispeler Manolis Pappos. Het bevat bewerkingen van een aantal oude nummers, plus vier nieuwe liedjes en een ghost track. We kijken ernaar uit!

Deel via social media: