Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2011-09-22 07:00:00 • 3 min lezen

The Medics: 'In onze muziek herken ik mijzelf'

“Ik kan de muziek van de Editors niet meer beluisteren, we zijn er zo ontzettend vaak mee vergeleken, vreselijk! Natuurlijk lijkt onze muziek op iets wat al is geweest, alles is namelijk al eens gedaan.” Zanger Daniel Langeveld van The Medics vindt de discussie over vernieuwend zijn maar onzin. “We zijn kinderen van onze tijd en maken muziek die wij leuk vinden. Dat het lijkt op de muziek van een band waar we veel naar luisteren, is logisch. Je wordt altijd beïnvloed door wat je luistert, nou en?”
 


Daar heeft Daniel een punt. Tegenwoordig is vernieuwing niet meer een realistisch streven en wordt veel kunst ‘post-modern’ genoemd. Maar ondanks Daniel’s gelijk en laconieke opmerkingen dat “ze het zelf moeten weten”, kan het niet anders dan dat hij zich er wel druk over maakt. Zeker als je in oog houdt dat hij zichzelf kenmerkt als een intens gevoelsmens dat zich kan verliezen in zijn gedachten. Een gevoelige frontman dus, die zijn rollercoaster-emoties uitte door nummers te schrijven voor hun debuutalbum ‘Dance Into The Dark’. De inspiraties zijn misschien bij The Medics duidelijker hoorbaar dan bij een andere band, maar uiteindelijk is dit iets waar elke band zich schuldig aan maakt. Als je dat aspect achterwege laat, blijkt The Medics veel meer te zijn dan ‘een hitjes najager’. 



Donkere onderwerpen in luchtige muziek “Ik wil tegenstrijd. Het publiek danst op duisternis, zonder dat ze het weten. Dat vind ik super. Het leven is veel te mooi om je te verliezen in de kleurloze oneindigheid.” Met ‘duisternis’ bedoelt Daniel de thema’s die hij aansnijdt in de nummers op ‘Dance Into The Dark’. De titel doet dan wel vermoeden dat het om een generieke duisternis gaat, de werkelijkheid is veel persoonlijker van aard. Daniel schrijft de teksten met een hoge mate aan introspectie. In het nummer ‘Kill All The Lights’ zingt hij bijvoorbeeld over zijn drang om zich te bewijzen en het falen dat daarbij soms onvermijdelijk is. Zo zingt hij cynisch ‘He’s got reason to go on, now that will pull him through’. Dat het nummer over falen gaat, ligt er bewust niet dik bovenop. “Mijn teksten bestaan altijd uit meerdere lagen”, vertelt Daniel. “Maar ik wil de luisteraar de vrijheid geven om een nummer vanuit zijn referentiekader te interpreteren. Uiteindelijk hoop ik daarmee dat onze muziek iets in je losmaakt, wat je interpretatie ook is.” Met deze houding probeert Daniel kritieken omtrent zijn teksten zo laconiek mogelijk te benaderen. Een houding die hij niet altijd geloofwaardig uitvoert.


Niemand luistert naar tekst Ondanks de interessante intenties die hij heeft, lijkt dit alles amper over te komen op de luisteraar. “Dat vind jij en dat mag jij vinden”, zegt Daniel laconiek. Het lijkt hem niets te schelen. Vervolgens gaat hij over op een argumentatie en geeft hij te kennen dat het overbrengen van zware emoties ook niet zijn doel is. “Ik wil dat mensen altijd in oog houden dat het leven bovenal mooi is, daarom klinkt onze muziek vrolijk. Je moet proberen om, ondanks alle nare dingen in het leven, door te gaan en zin te houden in het leven.” Maar hoe kan dit doel worden gerealiseerd als, zoals Daniel stelde, het publiek op duisternis danst zonder dat te weten? Als de luisteraar zijn dubbele lagen niet doorziet en enkel de melodie in oog houdt, dan blijft er uiteindelijk weinig over van zijn mooie intenties en ligt dit enkel nog in de impliciete uitvoering die alleen Daniel doorziet. Daniel spreekt dit niet tegen, ondanks dat de teksten voor hem erg belangrijk zijn, is hij vooral realistisch. “Wie luistert nu eigenlijk naar de songtekst? Je bent misschien de enige, niemand luistert aandachtig. Het gaat er om wat de muziek in geheel overbrengt en dat instrumenten elkaar aanvullen. Vooral bij een optreden is dat veel belangrijker dan wat je eigenlijk zegt.” Deze generaliserende opmerking lijkt een van de oorzaken te zijn waarom veel nummers van The Medics ondanks de intenties, vrij plat aanvoelen.


Ik schrijf gevoel op papier Als niemand aandachtig luistert, is het gebruiken van stijlrichtlijnen niet noodzakelijk, lijkt Daniel te denken. ‘I don’t know what to say, I don’t feel so good’ (I Don’t Feel So Good) en ‘My heart is hard to get, but you can give it a go’ (A Little Bit Of Love) zijn voorbeelden waarbij creativiteit een onbekende is. “Ik moet mijn emoties uiten en het schrijven van teksten is voor mij de manier om dat te doen”, vertelt Daniel. Het gaat hem in eerste instantie niet om het creëren van poëtische beelden. “Ik begin niet met schrijven met het idee iets te creëren dat stilistisch geweldig is. Het gaat mij vooral om de strekking en minder om de vorm. Natuurlijk is het leuk als iemand je teksten mooi vindt, geweldig zelfs!” Het is jammer dat Daniel niet de kans aangrijpt te experimenteren in woord, omdat hij duidelijk veel meer kan dan dat hij nu op tekstueel gebied toont.


Ik ben mijn muziek Daniel’s teksten worden omlijst met de dansbare poprock die The Medics typeert. De combinatie van zware teksten met luchtige, krachtige muziek is een heel bewuste keuze van Daniel en de andere bandleden geweest. “Bij deze stijl hebben we de ruimte om krachtig te zijn maar tegelijkertijd ook gevoelig. Als ik voor singer-songwriter was gegaan, dan mis ik de kracht in de muziek, terwijl ik bij de muziek van een hardcore band weer de gevoeligheid mis. In deze stijl herken ik mijzelf.”

Deel via social media: