Zoek...
INTERVIEW
DOOR JAN KLUPPER
2011-08-20 07:00:00 • 9 min lezen

Timber Timbre / 17 augustus 2011

De Canadese band Timber Timbre, bestaande uit Taylor Kirk, Simon Trottier en Mika Posen, hebben in april hun nieuwe album, ‘Creep On Creepin’ On’, uitgebracht. Met dit album zijn ze momenteel door Europa aan het toeren. Nederland wordt daarbij niet overgeslagen, met een optreden in Tivoli de Helling als gevolg. Voorafgaand aan dit optreden heeft Mpodia Simon en Mika de nodige vragen gesteld.

Timber Timbre werd al in 2009 genomineerd voor de Polaris Music Prize. Nu, in 2011, zijn jullie wederom genomineerd. Hoe zouden jullie de groei van Timber Timbre over de afgelopen drie jaar beschrijven?

Simon: We hebben sinds het uitbrengen van ‘Creep On Creepin’ On’ meer optredens. Bovendien blijft het niet meer bij het openen voor andere artiesten, maar zijn wij nu juist de hoofdact. Ook is het zo dat we op het nieuwe album met veel meer artiesten samenwerken. Voordien werkte Taylor nauw samen met producers, maar sinds Mika en ik bij de band horen zijn ook wij ideeën gaan aandragen en onze bijdrage gaan leveren aan het geluid van Timber Timbre. Resultaat is dat de muziek breder en instrumentaal gelaagder is.

Jullie muziek wordt vaak omschreven als “duister en spookachtig.” Met ‘Creep On Creepin’ On’ lijkt de titel hiernaar te verwijzen. Hoe zouden jullie zelf het geluid van Timber Timbre omschrijven?

Simon: Voor mij is het meer rock ’n roll. Ik snap wel dat mensen het als “spooky” omschrijven, maar ik zou het meer willen benoemen als rock ’n roll beïnvloed door muziek uit de jaren vijftig en hedendaagse experimentele muziek. Met experimenteel doel ik op bands als Portishead of Broadcast, daar luisteren we zelf veel naar.

Mika: Wat mij betreft is onze muziek inderdaad een beetje duister en spookachtig! Dat is wat er gebeurt wanneer wij samen muziek maken en ik vind het helemaal niet gek of vervelend dat iedereen het dan ook zo beschrijft. Het is onderdeel van ons geluid en bovendien valt dit ook terug te vinden in onze show qua sfeer. Kijk alleen al naar de belichting en het gebruik van rookmachines, dat is allemaal redelijk duister.

Wie of wat heeft jullie geïnspireerd bij de opname van ‘Creep On Creepin’ On’?

Simon: Ik kan deze vraag niet voor Taylor beantwoorden, maar ik denk dan bijvoorbeeld aan rock ’n roll muziek van Screamin Jay Hawkins. Zoek als je de tijd hebt eens de clip op van ‘I Put A Spell On You’, dan zul je wel zien wat ik bedoel. Verder heeft Sam Cooke me ook zeker geïnspireerd. En zoals al eerder aangegeven mogen Portishead en Broadcast niet aan het rijtje ontbreken.

Is er een bepaalde boodschap of intentie die jullie hopen over te brengen met het nieuwe album?

Mika: Dat is meer een vraag voor de persoon die de teksten heeft geschreven, Taylor dus, en het ziet ernaar uit dat we daar nooit zullen achter komen… Het is aan de luisteraar om ervan te maken wat hij of zij wil. Op die manier wordt het mysterie van de muziek ook juist behouden.

Taylor heeft wel vaker aangegeven niet van interviews, foto’s en filmpjes te houden die, wat hem betreft, roekeloos op internet worden geplaatst en zo “het mysterie” weghalen. Waarom is het behoud van mysterie zo belangrijk?

Mika: Niet iedereen houdt ervan om hun foto ergens te moeten zien, of aan publiciteit blootgesteld te worden. Waar ligt de grens? Zulke dingen kunnen al gauw uit de hand lopen dus is het belangrijk om juist je grens daarin te bewaken.

Simon: We hebben gisteren een optreden gehad en vandaag vallen er op internet overal korte filmpjes te vinden van fragmenten van dit optreden. De kwaliteit van deze opnames is erg slecht en zo komt de muziek absoluut niet tot haar recht. Op zulke momenten vraag ik me af waar dat goed voor is.

In jullie muziek gebruiken jullie veel oude methodes, in Taylors woorden om de muziek te behoeden voor ”de onverschilligheid van de tijd.” Als resultaat hiervan hebben jullie juist een heel eigen hedendaags geluid gecreëerd. Zijn er andere hedendaagse artiesten met wie jullie graag zouden willen samenwerken die in dit geluid passen?

Mika: Ik denk dat er veel hedendaagse muzikanten zijn die precies dit doen, het maken van een eigen geluid. Zo was ik laatst bij een optreden van de Fleet Foxes en ervoer ik precies dat gevoel van dat je luistert naar iets uit het verleden dat tegelijkertijd hedendaags is.

Zou je met hen willen samenwerken?

Mika lacht. “Ik weet het niet precies …”

Simon: Ken je Daniel Lanois? Hij is een hele goede producer en een fantastische man. Van hem zou ik nog veel kunnen leren over het produceren in een studio en ik zou graag eens met hem samenwerken.

Tot slot, welke muzikant zou je weer tot leven willen wekken om samen muziek mee te maken?Simon: Jeetje.. moeilijke vraag. De drummer van Led Zeppelin, John Bonham, in elk geval om naar te kijken, want ik denk dat samenwerken lastig wordt qua genre. Ik denk dat ik het liefst zou willen samenwerken met Johnny Cash. Hij maakte altijd ontzettend mooie covers en zou wel een paar goede covers van Timber Timbre kunnen maken, denk ik.

Mika: Het hangt heel erg van de context af. Ik zou het liefst weer componisten tot leven willen brengen, om van ze te leren, maar niet per se mee samen te spelen. Zo zou ik wel van Dvořák of Xenakis willen weten hoe zij tot hun arrangementen kwamen of over muziek nadachten.

Deel via social media: